De
vel ponit̉ aduerbialit̓. qͦ .i. aliqͦ modo. Et ēſenſus. Si nō eſſent vel aliqͦ mō nō eēt indomo patris mei māſiones multę dixiſſeꝫvobis. qꝛ vado ꝑare vobis locum. Alij dicunt ꝙ ſunt duę dictiones .ſ. ablatiuus ſi qͦ⁊ minꝰ adu̓ .i. ſi in aliqͦ minꝰ. Et ẜm vtrāqꝫopinionē minꝰ acuit pe.Sodes. adu̓. blandiētis vel obſecrātꝭ. Un̄Priſtianꝰ. Inueniunt̉ aduerbia terminātia in es. ꝓductam. vt Sodes. Alibi tamēcōnumerat ſodes inter verba defectiua. ſꝫibi ſecutꝰ ē opinionē eorū qͥ dixerunt ꝙ ſodes eſt verbum comicū. vt Sodes .i. ſi audes. ⁊ eſt ſine dubio vox blandiētis ⁊ obſecrantis.Solūmodo. adu̓. qͣntitatis .i. tantūmodo. ⁊d̓r a ſolus. ⁊ modo. ⁊ ſunt duę ꝑtes poſiteꝓ vna. ⁊ grauat̉ penl̓. ſiue mo.Sortito. adu̓ .i. ꝑ ſortes. pe. ꝓd. Un̄ Ezech̓.xlv. Cūqꝫ ceperitis terrā diuidere. ſortitoſeparate pͥmitias dn̄o.Sponte. adu̓. qͣlitatꝭ .i. vltro volūtarie. ⁊ d̓ra ſpondeo. des. Ponit̉ etiā qn̄qꝫ noīalitervt Mea ſponte hͦ feci. Sꝫ meliꝰ ē vt dicamus nomē eē tm̄ ablatiui caſus. ⁊ nō adu̓.licet qn̄qꝫ ponat̉ aduerbialit̓. Si enim eētaduerbiū. cū poneret̉ nominalit̓ nō adiungeret ſibi adiectiuū niſi in neu. genere. Generale qͥdā ē ꝙ qn̄ aliqua dictio nō noīalisponit̉ noīaliter ī neu. genere. ponit̉ tm̄. etſuſcipit adiectiuū in neu. ge. vt Tuū legere. Tuū euge. Tuū ergo.Statī .i. ilico adu̓. tꝑis a ſto vl̓ a ſtatu d̓r.Stirpitꝰ. adu̓ .i. radicitꝰ. ⁊ d̓r a ſtirps.Sub. p̨̄poſitio ē ⁊ deſeruit vtriqꝫ caſui. Etnoͣ ꝙ quotienſcūqꝫ ſub ſigͣt ad locū ꝯſtruitur cū actō tm̄. vt Uirgiliꝰ. Nitunt̉ ſub ipſos poſtes .i. ad ipſos poſtes. Itē qn̄qꝫ ponit̉ ꝓ ante. vt Uirgiliꝰ in georgꝭ. Sub lucem exportāt calatū .i. ante lucē. Itē qn̄qꝫponit̉ pro ꝑ. vt Sub noctē curā recuſat .i.ꝑ noctē. Alibi videt̉ ſigͣare in loco. vel qͣſiin loco. ⁊ ꝯſtruit̉ tunc cum ablatiuo tm̄. vtSub domo. Et ſcias ꝙ ſub his lr̄is ſequētibus mutat. b. in illas. ſcꝫ. c. f. g. m. p. r. vtSuccū bo. ſuffero. ſuggero. ſūmoueo. ſuꝑpono. ſurripio.Subito aduerbiuꝫ .i. cito. velociter. repēteinſperate. Et vt dicit Dionyſius in epiſtola ad Gaium. Subito eſt qd̓ eſt p̨̄ter ſpemet non ex apparente ad manifeſtum adductum.Subter ⁊ ſubtus aduerbia. ⁊ deriuant̉ a ſt
ori depͥmit̉ ⁊ cōculcat̉. Subtus qd̓ demiſſione alterius nō ꝯringit. Item ſubtus nōexigit caſum. ſꝫ ſubter exigit qn̄qꝫ accuſatiuum qn̄qꝫ ablatiuum. Quotiens ſubterſignat eſſe in loco. vel qͣſi in loco conſtruit̉cum ablatiuo tm̄. alibi vero cum accuſatiuo. Et comꝑatur ſubter. ſubterior. ſuperlatiuo caret.Super. adu̓. loci. Un̄ ſupra vel ſupera dicebant antiqͥ. In̄ ſuꝑ ꝑ apocopā. ⁊ ſupra perſyncopā. Sed differūt. qꝛ ſuꝑ eſt qd̓ immnet. Supra quod ſub ſe aliquid habet ſtratum. Item ſupra conſtruit̉ cum ſolo actō.ſuper v̓o qn̄qꝫ cum actō qn̄qꝫ cuꝫ ablatiuoQn̄ enim ſuꝑ ponit̉ pro de. vel in conſtruitur cum ablatiuo tm̄. vt Suꝑ Priamo. ideſt. de p̓amo. ⁊ Super viridi fronde .i. inviridi fronde. aliter ꝯſtruit̉ cū actō. Itemſupra ponit̉ ꝓ poſitiuo. ⁊ comꝑat̉ ſupraſuꝑior. ſupremꝰ vel ſūmꝰ. In̄ ſuperiꝰ ſup̄me vel ſūme adu̓. Et hec ſupremitas. tatisEt ſuperus. ra. rū. Et h̓ ſuperꝰ. ri. deꝰ cęleſtis. Et cor. p̄mā ſuꝑ. Et cōponit̉ Deſuꝑ⁊ inſuꝑ. Et poſſunt eſſe duę partes. de ſuper ⁊ in ſuper. ⁊ tūc ſu acuit̉. vt De ſuperterram.Surſum vel ſuſum. adu̓. loci. ẜm Hugꝭ. Etvt dicit Pap̄. Suſum in ſuperiori ꝑte ī loco ſigͣt. ſurſum ad locum.DeTam. adu̓. quātitatis vel cōparandi. vel ſimilitudinis.Tamē. ē coniunctio aduerſatiua.Tametſi. ponit̉ ꝓ qͣꝫuis. ⁊ eſt cōiunctio aduerſatiua. Et componit̉ a tam. ⁊ etſi. Ueeſt quędā irregularis congeries vocum.ponit̉ ꝓ vna ꝑte. Un̄ Heb̓. vj. d̓r. Tametſi ita loquimur. Vel ẜm aliā lr̄am. Tamen⁊ ſi ita loquimur.Tandem .i. aliqn̄. in fine.Tantiſper .i. tm̄. vel interea. ⁊ videt̉ eſſe cōpoſitum a tantis. ⁊ per.Thau d̓r eſſe adu̓. admirantis.Temere. adu̓ .i. p̨̄ſumptuoſe. fatue. ſtulte. ſine cauſa. ſine ꝯſilio.Tenus ē p̨̄poſitio ablatiuo caſui deſeruiēs.Pōt etiā eſſe aduer. ⁊ eſt tenus idē qd̓ prope vel iuxta.Typice. adu̓ .i. figuratiue.Totiens. adu̓. nūeri. ⁊ d̓r a tot.Trās .i. vltra. Et vt dicit Priſtianꝰ in tractatu p̨̄poſitionū. qn̄ trās ꝯponit̉ cū dicti-