AanteC

abicōdo dīs di vel didi abſcōdere abſconſūvel abſconditū. a. t. i. occultareabſentiotis. abſenſi abſentire .n. q. ⁊ etiā abſintior tirꝭ. d. q. in eodē ſenſu .i. diſſentireAbſento as aui. a. p. i. abſū vel ab eſſe facioAbſilio lis ſultū .n. q. i. ī diu̓ſas ꝑtes ſalire. abab aſalio. ¶ Abſolio itꝰ ſū .i. diſſuere ⁊ a ſoliAbſoluo is ere. a. t. i. a vinculo vel to ceſſareimpedimēto liberare. ab ab ⁊ ſoluoIbſono as are .n. p. i. diſcordareAbſtergo is ere. a. t. i. deponereIbſtineo es ere: a. s. i. longe ab aliqͦ tenereAbſtrahoīs xictū. a. t. i. ī aliā ꝑtē trahe̓ laceraAbſtrudo dis ſi ſū. a. re abſcīdē. ⁊ cor trat.i. includere vel abſcondere. ab abſ ⁊ trudoAbſū abes abfui .i. lōge eē nō eē ibi vel a ſēſucorporeo diſtare. Sꝫ deeſſe .i. defice̓. Un̄ Hu.d̓t. Abeſt qd̓ alibi ē. deeſt qd̓ deficit ⁊ nō habet̉Greciſ. ꝟo ſic dicit. Ede deeſt quiſqꝫ qͥ nō ē velfuit an̄. At qͥs abeſt ede. qꝛ nō ē ſꝫ fuit an̄Abūdo as are aui atu .n. p. cōpoīt̉ ab ab. ⁊ vndo qd̓ nō ē ī vſu. ⁊ ī pͥncipio nō dꝫ aſpirari. vtd̓t Hugꝭ. Hoc etiā vult Priſcianꝰ qͥ d̓t ī. viijli. Ab vnda dr̄ vndo as. ⁊ abūdo īundoAbutor abuteris abuſus ſū. d. t. i. male vti vl̓ꝑuerſe vti ⁊ ꝯͣ rationē. In̄ abuſusI ante CAccanto as are .n. p. i. iteꝝ vel iuxta cantare. ⁊dr̄ab ad ⁊ cāto. ⁊ mutat̉ d̓ in cAccedo is ere acceſſi acceſſū. n. t. i. ad aliquē cedere. Et ex virtute p̄poſitōis exigit actm̄. vt Accedo illū .i. cedo ad illū. Et male dr̄. accedo acilluꝫ. qꝛ ibi ſine dubio ē ſuꝑfluitas p̄poſitiōisvel in appoſitiōe vel in cōpoſitiōeAccelero as are aui .n. p. i. feſtinare. Un̄ Gen̄.viij. Accelera tria ſata ſil̓e cōmiſceAccendo is ere di ſū. a. t. ab ad ⁊ candeoAccento as are frequentatiuū ē ab accino nisvel pōt eē in eodē ẜto in quo accentuoAccentuo as are .i. accentuatī ꝓferreAccepto as are eſt frequētatiuū ab accipio acip̄is. ⁊ ẜt frequent̓ acciꝑe. Itē accepto pōt eteē ꝟbū actiuū .i. app̄ciari vel face̓ acceptū. Itēaccepto ē ēt abltūs de acceptꝰ adu̓bial̓r poſitꝰRoma. iiij. Cui des accepto fert iuſticiaꝫ ſinAccerſio is irę ſiui ſitū .i. voco vel ci) oꝑibto. ⁊ venit ab accerſo. Actꝭ. x. Accerſi Simonē quendā qͥ cognoīat̉ PetrusAccido dis accidi .n. t. caret ſupino .i. euenire.⁊ cōponit̉ ab ad ⁊ cado. In̄ accidēs tꝭ. ꝓ eo qd̓nō eſt ſb̓a. Et ſcias ꝙ accidit malū euenit caſu obtingit ſorte ꝯtingit facto. Itē accido cō-

ponit̉ etiā ex ad ⁊ cedo. ⁊ ꝓdu. ci vbiqꝫ. ⁊ ē valAccieo cies .i. vocode vel iuxͣ cedereAccingo xictū. a. t. i. valde cingere ꝑꝑare adornare. Et nota ꝙ accingūt̉ bellaturi precingunt̉ituri ſuccingunt̉ mīſtraturi. Un̄. Ad pugnaꝫcinctus pre ꝑgit ſubqꝫ miniſtratAccino is ni accentū. n. t. i. iux vel iteꝝ vel cōcordit̓ canere. ⁊ cor. ci.Accio cis. ⁊ accieo cies cōponit̉ ab ad ⁊ cio cę.⁊ cieocies ⁊ ſigͣnt appellare aduocare. Sꝫ antiqͥ in tali cōpoſitōe ſolebāt mutare d̓ p̄poſitionis īr dicētes. aruolare aruenire arcire. ſꝫ nosdicimus aduolare. aduenire. accire. mutantes ī cōpoſitiōe d̓ inc ſeq̄ntec. Sic gͦ dr̄ accioce. ẜꝫ modernos. ⁊ arcio cꝭ ẜm antiqͦs. ⁊ ī eodēſenſu. Et ab vtroqꝫ iſtoꝝ deſcēdit ꝟbū deſideratiuū in ſo. vt ab arcio antiqͦ deberet dici arceſſoſis. ſꝫ qꝛ arceſſo ſis deſcendit ab arceo ces. iō cādrīe mutatū ē primū .ſ. in r. in eo qd̓ deſcenditab arcio antiqͦ. ⁊ dicit̉ arcerſo ſis. Itē ab acciomoderno deſcēdit acceſſo ſis. ſed qꝛ ab accedodis ſil̓r deſcēdit acceſſo ſis. iō cā drīe ī eo ꝙ venit ab accio. mutatū ē pͥᵐ s ī r. ⁊ dr̄ accerſo ſisInuenit̉ gͦ accerſo ab arcio. arceſſo ab arceo. accerſo ab accio. acceſſo ab accedo ¶ Inuenit̉ adhuc aliud verbū deſideratiuū ab accerſo. ⁊ e qͣrte ꝯiugatiōis. ⁊ in eadē ſignificatōe cū eo. ⁊ hꝫr in anpenul. ſillaba .ſ. accerſio ſis. Et vide ꝙ ꝑdicta deſideratiua ſūt tertie cōiugationis. ⁊ habēt p̄terita ⁊ ſupīa ad modū qͣrte. vt d̓t Hugꝭ.Accipio pis ere. a. t. reꝑit̉ in pluribꝰ ſigͣtiōibusNā acciꝑe .i. reciꝑe. ⁊ acciꝑe .i. audire. ⁊ accipere.i. paſcē. Un̄ Uirgilius. Illos porticibꝰ rex accipiebat manipl̓is .i. paſcebat. ¶ Itē acciꝑe .i. rapere. Un̄ Paulꝰ Corꝭ. ij. Suſtinetꝭ ſi qͥs vos īſeruitutē redigit. ſi qͥs accipit. Itē ſigͣt aliqͥd ꝑdolū vel furtū raꝑe. vt. ff. de acqͥ. re. do. l. in laqueuꝫ. in glo i. ⁊. ij. l. naturali. §. turbatio. vbidr̄. qui accipit. furtū cōmittitAcclino as auiatū. acti. pri. i. ad ſe vel ad aliud flecte̓: In̄ acclinis vel acclinꝰ in eodē ẜtoIn̄ ēt acclinatorium locꝰ reqͥei vl̓ ē aliqͥd ſuꝑqd̓ acclīatur. vt culcitra vel pl̓uīar. ⁊ d̓r ab adAccolo is ere ui cultū. n. t. i. aſſidue) ⁊ clinovel valde colere habitare arareAccōmodo as are. a. p. i. ad cōmodum ⁊ ſil̓emvſum dare p̄ſtare vel aptare apte collocareAccubo as are auiatū .n. p. ⁊ accūbo is uibitūn. t. idē ſignificāt. Et eſt accubare toto corporeaccūbere cubito ⁊ ꝓpͥe in cōmeſtiōeAccumulo as are. a. p. i. cōgregareAccuro as aui. a. p. i. diligent̓ curareAccurſo .i. frequent̓ accurrere

F .ij.