OanteE

ꝙ ſenetie dicunt̉ ſaliue defluentes per genas ſenis qͣs pͦ ſenectute retinē nō pōt. ⁊ eas emittitꝑ molares dentes qͥ canini .i. detractores dicūtqd̓ ꝯgruit inuidis. de quorum molaribus frequens immundicia detractionis emittit̉. Un̄Hiero. in prologo Ezech̓. ſed vereor ne illudeis eueniat. qd̓ grece ſignatius d̓r. vt vocent̉fagolidoros. hoc eſt. māducātes ſenecias Iteꝫẜm Pap̄. ſenetie herbe ſunt cito areſcentes. q̄ꝑ macerias naſcunt̉.Senetio onis .i. aliqͣꝫtulum ſenex.Senecta cte. ⁊ hec ſenectꝰ tutis. in eodē ſenſuEt eſt ſenectꝰ ſexta etas. q̄ nullo annoꝝ numero finit̉. ſꝫ poſt qͥnqꝫ etates qͣꝫtūcūqꝫ vite ē. ſeSeniū vero eſt vltima ꝑsᵐ nectuti deputat̉.ſenectutis. ⁊ d̓r a ſenus na. nu. eo ꝙ ſit terminus ſexte etatis. vel d̓r a ſenex. Un̄ PſalmiſtaUſqꝫ in ſenectā et ſeniū deꝰ ne derelinquas meItē ſenectū ē ſupinuꝫ de ſeneo ẜm antiqͦs. Etvt d̓r ſapīe. iiij. ſenectꝰ em̄ venerabilis eſt nondinturna. neqꝫ annoruꝫ numero computata.Cani āt ſunt ſenſus hoīs. ⁊ etas ſenectutis vita īmaculata qꝛ videlicꝫ in moribus ſenectusquedā honeſtas eſt.Senex nis. m. g. d̓r a ſenſus qꝛ in ſenibꝰ ſolētſenſus abūdare. qꝛ in antiqͥs ē ſapīa. ⁊ ī multo tꝑe prudētia. vt d̓r in Iob. Uel ꝑ ꝯtrariū.qꝛ ī eis ſenſus diminuūt̉ vn̄ d̓r ſenex qͣi ſe neſciēs. delirat em̄ ꝓpt̓ nimiā etatē. ⁊ eſt etymo.In̄ h̓ ſenior. m. gͦ. ſicut ⁊ ſenex eius poſitiuꝰ qͣuis antiqͥ dixer̄t hic ⁊ hec ſenex. ⁊ hic ⁊ hec ſenior. et hoc ſenius. ⁊ ī ſuꝑlatiuo ſeniſſimꝰ ma.mū. ſed nūc caret ſuꝑlatiuo. Et cor. pͥmā ſenexſꝫ ſenus na. nū. eā ꝓd. Un̄ qͥdā. Facta notādaſenis volo ꝟſibus edere ſenis. Et a ſenex d̓r h̓⁊ hec ſenilis et hoc lepe. ꝓd. i. res ſenis vel adſeue̓ ꝑtinens. ⁊ hec ſenilitas tatis. ⁊ hec ſenitudo dinis. Et cōponit̉. qͣꝫſenex .i. valde ſenexSennaar. vallis latiſſima in qua turris a ſuꝑbientibꝰ edificari ceperat. ẜm Hug. Et Papias dicit. ſennaar locus eſt babylonis. ī quofuit capus duran. et turris quā vſqꝫ in celumleuari conati ſunt. et acuit̉ in fine.Senones. Galloꝝ qͥdā q̄ romā inuaſerunt ⁊cor. no. Et nota ꝙ galli ſenōes ſunt frāci. Galli germani ſunt tentunici.Senos vel potius ſynos. interp̄tat̉ ſenſusSenſibilis. ꝯ. t. et hoc le. i. ſenſu ꝑceptibile .ſ.aptū ſentire. vel aptū ſentiri. In̄ hic ⁊ hec ſenſibilis. et hoc le. pe. cor. ꝑ ſyncopā in eodem ſenſu. Itē ſenſibilis etiā ẜm aliā ſignificationemſui ꝟbi d̓r intelligibilis. Quidā ponunt differentiā inteꝫ ſenſibilis ⁊ ſenſilis Un̄ Qd̓ ſen-

tire p̄t et ſentiri tibi ſit res: Senſibilis. ſentirepotens eſt ſenſile tm̄.Senſꝰ. ſus. ſui. ē q̄dā vis aīe q̄ ꝑcipit formasin pn̄ti materia. vl̓ q̄ hō audit vel videt. vl̓ tāgit vel guſtat. vel olfacit. et d̓r a ſentio. tis. vl̓ſenſus d̓r intellectus ẜm aliā ſignificatōnē ſuiverbi. Et ſic ſumit̉. i. Io. vl. vbi d̓r. Et ſcimusqm̄ filius dei venit et dedit nobis ſenſum vtcognoſcamꝰ deū veꝝ ⁊c. In qua ſignificatōneinuenit̉. et hoc ſenſum. ſed ſenſum ꝓprie attribuitur vocibus. Senſus vero alijs rebꝰ. Ethinc ſenſuoſus. ſa. ſū .i. ſenſu plenus. Itē a ſenſu d̓r hic et hec ſenſualis. ⁊ hoc le. i. ad ſenſū ꝑtinens. vel ſenſui. vel corꝑi deditus vel ſenſu ꝑcipiens. In̄ hec ſenſualitas. tatis. Itē a ſenſusd̓r ſenſatus ta. tū. Et nota ꝙ ſunt qn̄qꝫ ſenſusſcꝫ auditus viſus guſtus odoratus. et tactus.Tres aperiunt̉ ⁊ claudūtur. duo ſemꝑ patentes ſunt. Itē ſenſꝰ d̓r qn̄qꝫ aīa. qꝛ ſentit. qn̄ꝫ cꝰlibet rei adinuentio. Sed memoria rei inuenSnīa tie. ẜm Hug. ē iudici te recordatio.um vl̓ litis deciſio. vel firma et indubitata reſpōſio. vel oīaduerſatio. vel ſenſus ſiue intellectus. et d̓r a ſentio tis. Itē ſententia quidā color rhetoricus d̓r. ſcꝫ breuis oratio aliqͥd moralitatis generaliter cōprehendēs vt Obſeqͥum amicos veritas odiū parit. In̄ ſentētioſꝰ.ſa. ſum. .i. ſn̄ijs plenꝰ. Item ẜm Iſidoꝝ ſnīa eſtdeterminata acceptio alterius ꝑtis ꝯtradictōiſSententia ẜm azo. in ſū. C. quo et qn̄ iud̓x ſē.ꝓfer. debet quandoqꝫ pōt dici cuiuſcūqꝫ oratōnis ſigͣtio. qn̄qꝫ ponit̉ ꝓ opinione magiſtrorū.qn̄qꝫ d̓r quicqͥd alicui d̓ re aliqua placet qn̄qꝫeſt deportatio qn̄qꝫ excōicatio vel interdictumſed improprie qꝛ excōicatio vel interdictū potius punit quā fine cauſe imponit. ideo potiꝰpōt pena dici qͣꝫ ſnīa vel diffinitio. Qn̄qꝫ ſententia d̓r qd̓cūqꝫ iudicantis p̄ceptū. nō nature. nō iuri. nō boīs moribꝰ ꝯtrariū. Et ẜm hācſignificationē diſtinguit̉. Quia ſnīaꝝ alia eſtdiffinitiua. alia interlocutoria. alia ꝯuētional̓alia que d̓r p̄ceptū. alia multa. alia diſpenſatōSnia diffinitia ē diffinitō iudicial̓ nis.cōtrouerſie finē imponens ex ꝓnūciatione iudicis damnatōꝫ vel abſolutionem ꝯtinēs. Ethec principalē diffinit queſtionē vt qn̄ auditis vtriuſqꝫ ꝑtis allegationibus cā terminat̉.et finis pͥncipali negocio imponitur. quā ſeml̓latam iudex reuocare non poteſt.Sententia interlocutoria. eſt ſententia ſemiplena. q̄ ꝓfertur inter principiū et finem cauſenon ſuper principali. ſed emergentibus ⁊ incidentibus queſtionibus. puta ſuꝑ libello offe-