Iante

Anaſtaſius proprium nomen viriAnaſtrophe. phes. quidam tropus. ⁊ fit qn̄ p̄poſitio poſtponitur ſuo caſuali ab vna ſurſuꝫet ſtrophos conuerſio quaſi recti ordinis conuerſio. vt dicendo. mecum. tecum. ſecum.Anaſtrepha .i. ſtomachi ſenſum euertēs cumquis qd̓ accepit euomit. ab ana ſurſum. ⁊ ſtrophos qd̓ eſt conuerſio. qꝛ cōuertitur ſupra qd̓immiſſum eſt.Anatheca .f. p. d̓r herba quedamAnates .f. t. d̓r morbus qui ſolet ano id ē culoeuenire. ſic vt contigit philiſteis.Anathema qn̄qꝫ eſt adiectiuū vtriuſqꝫ numeri oīs ge. ⁊ tunc eſt idem ꝙ maledictus excōicatus et damnatus. vt ille ⁊ iſte ſunt anathemaid eſt excōicati. Item anathema qn̄qꝫ eſt ſubſtantiuū. neu. ge. ⁊ tunc idem eſt qd̓ ſuſpenſio.vel excōicatio. damnatio. perditio. vel ſeꝑatioEt d̓r ab ana ſurſum et theta figura que olimimprimebatur in frontibus damnatoꝝ. vl̓ abana .i. rectū et tomos diuiſio quaſi recta diuiſio ab eccl̓ia. In̄ d̓r anathema qͣſi ſuperna maledictio vel diuiſio. que ſolet fieri ꝑ platos ẜmHug. Itē anathema ponit̉ ꝓ ſeꝑatiōe. prima.Corin .xij. Nemo. in ſpū dei loquens dicit anathema Iheſu. i. nemo ſpū dei afflatꝰ dicit ipſiIheſu. tu es anathema .i. ſeꝑatus a deo patre⁊ ſpūſancto vl̓ diuinitas tua ſeꝑata ē ab hūanitate. vel aliqd̓ aliud falſum. Iteꝫ anathemadicitur eſſe ciuitas denotata ad mortē. vt Ioſue. vij. pꝫ de hiericho. Item anathema maranatha. id eſt perditio in aduētu dn̄i.Anatheoſis .f. t. d̓r recta diuinitas. vel d̓r cultus deo debitus qui alio noīe d̓r latria. ab anaid eſt rectū et theos deusAnatole eſt quedā ſtella in oriente. et interpretatur naſcens.Anathome id eſt apertio ſuperiꝰ inciſa. ab ana et toma diuiſio vel ſectio.Anax id eſt rex.Anceps. ꝯ. t. ꝓprie eſt res que habet duo capita. Un et anceps d̓r homo cū dubitat vtꝝ deduobus vnū facere debeat. Et anceps fauor qͥhꝫ ſe ad duo tm̄. Un̄ gladius d̓r anceps. qꝛ ledit ex vtraqꝫ parte.Anceſa .f. p. vaſa circūpicta vl̓ celata. ab am ideſt circum et cedo.Anchille .n. t. eſt ſcutū rotundū qd̓ cecidit a celo. Numa ſacrificante. qꝛ circūcirca labrum ⁊marginē habet. ab am .i. circū. ⁊ chille labrum.vn̄ Ouidius. Idqꝫ anchille vocant qd̓ ab oīparte rotundū. Quaqꝫ notus oculis anguloīs abeſt. vel ancile dicit̉ idē qd̓ ſcutū ab am ⁊

cedo is. quaſi anciſum id eſt rotundū. vn̄ Greciſta. Amqꝫ notat circū ꝓbat hoc ancille rotūdum.Ancilla .f. p. d̓r famula vel ſerua ab am .i. circūet cilleo. les .i. moueo. quia circūcirca moueturad ſeruitiū. vel ab ana qd̓ eſt ſurſum et cilleo. īmoueo. vel ſuſtineo. eo ꝙ ancilla ſit ſuſtentamētum dn̄e. vel ab ancon qd̓ ē curuū. Und̓ acongrece d̓r cubitus. qꝛ curuatur. Inde hec ancilla le. quia curuatur ad ſeruitiū. vel qꝛ ē cubitꝰ.vel ſuſtentamentū dn̄e. Inde ancillus lꝫ nonſit in vſu pōt tn̄ dici artificialiter. Iō quid amdicunt hic ſeruus. hec ancilla. ſed hoc nō ē artificialiter ſed dicitur hic ſeruꝰ hec ſerua. Sedꝙ dicatur ſerua patet in methaphiſica vbi d̓r.Hoīm natura multipliciter eſt ſerua.Ancillaris. ꝯ. t. et hoc re. i. res ancille vel ꝑtinens ad ancillam.Ancillula f. p. i. parua ancilla.Anclabris. f. t. dicitur menſa diuinis officijsaptata cuius etiā vaſa anclabria dicunt̉.Anclabilis id eſt hauſibilis.Anclator .i. mīſtrator. vl̓ aliqͥs hauriens aqͣs.Anclidia .f. p. d̓r rota hauritoria vel ſentina.Anclia idem.Ancon grece. latine curuū. Unde ancon apudgrecos d̓r cubitus. quia curuatur. Et quedā ciuitas d̓r a con. onis. ab ancon grece qd̓ latined̓r curuū. qꝛ cōcauitatē quanda hꝫ in portu.Anconites et anconitanus id eſt de anconiaAncora .f. p. eſt inſtrumentū ferreum quo retinentur naues et dicit̉ ab am id eſt circū ⁊ chyros manus quaſi circū manuta. habet em̄ duoroſtra quibus quaſi manibus retinetur. Itemancora eſt quedam nota que apponitur in libris. et eſt ſuꝑior et inferior. Ancora ſuperiorponitur vbi res magna omnino eſt.Ancora inferior vbi aliquid viliſſime denunciatum eſt.Ancuba. id eſt concubina vel ſuccuba. ab am.et cubo as.Ancus. m: s. dictus eſt quidam rex rhomanꝰ.quia brachia habuit curua. Itē ancus. a. ū. ideſt curuꝰ. et d̓r ꝓprie de his qui hn̄t curua braAndabate ſunt homīes quidam qͥ chia.clauſis oculis pugnant.Andeganis f. t. nomen ciuitatis. et d̓r ab anda .i. ſtercus. et auis. qꝛ vbi inuēta fuerūt ſtercora auiū ibi fundauerunt ciuitatē. Cū em̄ homines illius terre vellent fundare ciuitatem.queſierunt auguriū. et vbi inuenerunt multitudinem ſtercorum auiū credentes eſſe bonūlocū ad habitandū. fundauerunt ciuitatē. ⁊ eā