Druckschrift 
Pantheologia : [Mit Praefatio von Jacobus Florentinus]
Einzelbild herunterladen
 

Quartus effectus ſpūſſancti eſt collatō vel conſecutio p̄miorum. quod taliratōne oſtendo. Manifeſtum eſt em̄. ꝙ ſicut corpꝰ aliquod ad hoc ꝙ adlocum ignis ꝑueniat oportet ꝙ igni aſſimilet̉ leuitatem acquirens. ex qua motu ignis proprie moueatur. Ita ad hoc ꝙ homo ad beatitudineꝫ fruitōnis diuine que deo eſt ꝓpria ẜm naturā ſtiam ꝑueniat. neceſſe eſt pͥmo ꝙ ꝑ ſpūales ꝑfectōnes deo aſſimiliter. et deinde vel ſcd̓o ꝙ ẜm eas oꝑetur. et ſicvltimo beatitudinē conſeqͣtur. Dona aūt ſpūalianobis ꝑſpmn̄ſanctū dantur. et ſic ꝑ ſpm̄ſanctū deoconfiguramur. et ꝑ ſpiſanctum ad bene oꝑandūhabiles reddim̉ vel efficim̉. Que tria apo. inſinu.at nobis. ſcd̓e. ad coꝝ. pͥmo dicēs. Vnxit nos deus. et ſignauit nos. et dedit pignus ſpūs in cordibus noſtris. Et ad ephe. j. Signati eſtis ſpūſan.cto ꝓmiſſionis qui eſt pignus hereditatis noſtre.Signato em̄ ad ſimilitudine configuratōnis pertinere videtur. vnctō aūt ad habilitatē homīs adperfectas oꝑatōries. pignus aūt ad ſpen qua ordinamur ad celeſtem heditatem. que eſt beatitudoꝑ̄fecta. Hec bea. tho. libro. iiij. contͣ gen. ca. xxj.de effectibꝰ ſpūiſancto attributis reſpectu ratōnalis creature qͣꝫtum ad ea que deus ꝑ ſpm̄ſanctumnobis largitur. de medio capi. vſꝙ ad finem Ꝙ ſpūſſanctus qͣtuor proprietates habꝫ. et pͥmo ꝙ eſt procedens.Ta. vijD maiorem aūt euidentiam p̄dictoꝝ nōta ꝙ ſpūſſanctus qͣtuor ꝓprietates habꝫEſt enim ꝓcedens. ſubſiſtens. ꝯnectēsproducens. Primo ſpūſſanctus eſt procedens.Non enim ſpūſſanctus eſt factus. nec creatꝰ. necgenitus. vt anathaſius dicit ī ſimbolo Prīo ſpirituſſanctus non eſt factus. Cuius rato eſt. qꝛ inter faciens et factū vel eſt dr̄a materialis vel numeralis vel eſſentialis. Spūs aūt ſanctus eſt eiuſdeꝫeſſentie numero cū patre et filio. Secūdo dico ꝙſpūſſanctus non eſt creatus. Guius rato eſt. qꝛ illud quod creatur ex nihilo ꝓdūcit̉. Spūs autemſanctus non pt̄ dici eſſe ex nihilo. Cuius rarō eſtqꝛ illi cōuenit proprie ꝓduci et eſſe ex nihilo quodqn̄qꝫ fuit nihil. ſꝫ eē nihil nūqͣꝫ ꝯueīt ſpūiſācto. cūeius eſſentia ſit coct̓na pr̄i et filio: gͦ ⁊cͣ Terco dico ꝙ ſpūſſanctus non eſt genitus a patre et filio.Quus ratō eſt. qꝛ tunc ſpūſſanctus eſſꝫ filius. qd̓eſt falſum et impoſſibile. Hec herneus. iij. ſcri. fendiſt. xiij. arti. vtrū ſpūſſanctus ſit factus vel creatus vel genitus. in cor. ſolū. Et ideo ſequit̉ ꝙ ſpirituſſanctus apatre et filio eſt ꝓcedens. Katioaūt qͣre ꝓceſſio ſpecialiter attribuit̉ ſpūiſancto ētriplex. Prima eſt. qꝛ ſpūſſanctus non tm̄ procedit a non ꝓcedente ſicut a patre. ſed etiam procedit a ꝓcedente ſcꝫ a filio. quod filio non cōpetit.qꝛ tm̄ a non ꝓcedente ſcꝫ a patre ꝓcedit. Securida rato eſt. qꝛ cum ꝓceſſio dicat̉ duplicit̓. ſcꝫ ẜmmotum localem. et ẜm exitum cauſati a cauſa. vterqͣꝫ modus aliqͦ mō competit origini ſpūſſancti.quod ſic patet. Nam inqͣꝫtum ſpūſſanctus procedit vt ꝑſonā diſtincta. ſic ſua ꝓceſſio habꝫ ſimilitūdinem ad exitum cauſati a cauſa. Inqͣꝫtum autemꝓcedit vt amorqui tendit in alterū. non ſicut recipiens ſed ſicut in obiectū. habꝫ ſimilitudinem cuꝫꝓceſſione locatique eſt ex aliquo in aliquid. quodpatet. qꝛ pater amat filiū amore qui eſt ſpūſſāctꝰfilio aūt non competit ꝓceſſio niſi ẜm vnū moduꝫſcꝫ ẜm exitum cauſati a cauſa. Terciā rato eſt etcredo melior. qꝛ in rebus creatis inuenimus aliqͥdꝑ ſe ſubſiſtens ꝓcedere ꝑ modū nature. ſcꝫ nomīegeneratōnis. ſed non inuenimus aliquid in creaturis ꝑ ſe ſubſiſtens ꝓcedereꝑ moduꝫ amoris. vtpatebit infra. ca. ꝓxio. Et ideo iſtam ꝓceſſionemnon potuimꝰ nominare nomine proprio ſed tm̄ ꝯmuni. ſcꝫ nomine ꝓceſſionis. Hec bea. tho. i. ſcri.ſen. diſt. xiij. arti. iij. vtrū ꝓceſſio ſpūſſancti debeat nominari ꝓceſſio vel gn̓atio. in ſolū. ij. argū. Ꝙ ſpūſſanctus eſt ꝑſona ſubſiſtens ⁊ diſtinctaCa. viija patre et filio. Ecundo dico ꝙ ſpūſſanctus ꝓcedit et ēꝑſona ſubſiſtenˢ: et hoc contͣ errorē macedonianioꝝ aſſerentem ſpm̄ſanctū nonꝓcede vt perſonam ſtibſiſtētem. ſed eſſe. vel ip̄amdiuinitatem patris et filij. vel aliquā accidentalemꝑfectōnem mentis. vt caritatem vel huiuſmodi.Sed contra iſtum erroreꝫ oſtendo. ꝙ ſpūſſanctꝰeſt perſona ſubſiſtens et diſtincta a patre et filio.Hoc aūt tripliciter ꝓbo. ſimilitudine. autoritate.ratōne. Primo ꝓbo ſimilitudine ſic. Verbū ī diuinis procedit vt ꝑ ſe ſb̓ſiſtēs. gͦ ſpūſſanctꝰ ſimulVbi nota ꝙ ſicut verbū non eſt ꝑfectum neqꝫ perſe ſi ibſiſtens. ſed inqͣꝫtum verbū dei eſt ꝑfectum etꝑ ſe ſubſiſtens. ſic anior inqͣꝫtum amor nō dicit qͥdꝑfectum et ſubſiſtens. tn̄ inqͣꝫtum eſt dei amor a qͦomnis imp̄fectō remouet̉ habꝫ quid perfectum etqͥd ſubſiſtens. Et qꝛ ſpūſſanctus ꝓcedit ꝑ viaꝫ anioris. vt patebit infra capi. x. ſicut verbū dei eſtꝑfectuꝫ. ſic ſpūſſanctus qui eſt amor dei patris ⁊filij eſt ꝑſona ꝑfecta et per ſe ſb̓ſiſtens. Hec bea. t.pͥmo ſcrip. ſen. diſt. iiij. arti. pͥmo. vtrū ſpūſſanctus ꝓcedat vt amor. in ſolū. pͥmi argū. Se.cundo ꝓbo hoc idem ratōne. ſic. Quod eſt cauſaomniū ꝑfectōnum non eſt aliqua ꝑfectō accidentalis mentis hūane. ſed ſpūſſanctꝰ eſt cauſa omnium ꝑfectōnum mentis humane. vt dicit̉. primead coꝝ. xij. vbi concludit̉. Hec omnia oꝑat̉ vnꝰatqꝫ idem ſpiritus diuidens ſingulis prout vult.gͦ ⁊cͣ. Tercio hoc iden ꝓbo autoritate ſacre ſcripture. que non ſolū nobis in diuinis patrem et filium annūciat. ſed his duoboſpmſanctū enumerat dicens. math̓. vlti. Euntes docete omnes gētes baptiſantes eos in noīe patris et filij et ſpūſſancti. Et pͥme ioh̓. v. Tres ſūt qui teſtimoniumdant in celo pater. verbū. ⁊ ſpūſſanctus. Ex quibus on̄ditur. ꝙ ſpūſſanctus non ſolū ſit perſonaſubſiſtens ſic̄ pater et filius. ſed etiā cū pr̄e et filio