Druckschrift 
Pantheologia : [Mit Praefatio von Jacobus Florentinus]
Einzelbild herunterladen
 

et recipi pro ſpūalibus ⁊ annexis ſpūalibꝰ aliquibꝰratōnibus et aliquibꝰ non. Primo gͦ pn̄t huiuſmodi temꝑalia dari et recipi quinqꝫ ratōnibꝰ. ſcꝫ ratōep̄miatōnis. ſuſtentatōnis. ꝓuocatōnis. punitōisvitande vexatōnis: Primo ratōne premiatōnis:ſic. Qui em̄ vult conſequi remiſſione culpe debetpecunias et alias elemoſinas dare. Dam. iiij. Peccata tua elemoſinis redime. Re. ſupra. elemoſinaquomō elemoſina remiſſione peccatoꝝ meretur.Similiter ꝓ adeptōne vite eterne debet quis temporalia dare. Ita dicit grego. in quadā omē. Regnū celoꝝ venale eſt. et tantū valet qͣꝫtum habes.Vbi nota ꝙ em̄ptio regni celoꝝ non accipit̉ ꝓ aliquo p̄cio temꝑali. ſed pro merito. qͥa qn̄ hō dat qd̓habꝫ propter deū dicitur emere. id eſt mereri vitaQuod quidē meritū nō ꝑtingit ad perfectā ratōeꝫemptōnis propter tres cauſas Prima eſt. qꝛ deonihil accreſcit. Secūda eſt. qꝛ mneritū non ſufficit.Tercia eſt. qꝛ meritū ī actu exteriori principalit̓ nōconſiſtit. Prima ratio quare noſtrū meritum pfectam rationē emptōnis non habet. qꝛ deo ex no.ſtro merito nullū bonū auget̉. Vnde i pͣsͣ. Bonorū noſtrorū non indiges. Secunda ratō qͣre nōſtrū meritū ad vitam eternā non ſufficit eſt. eoꝙnoſtrū meritū non eſt equale p̄mio. Vn̄ ad romͣ.viij. Non ſūt condigne paſſiones huiꝰ tꝑis ad futuram gloriam ⁊cͣ. Tercia ratō eſt. qꝛ noſtꝝ meritum pͥncipaliter in affectu interiori et non ī actuexteriori conſiſtit. Vnde deus in pͥmio quod largit̉ pͥncipalit̓ reſpicit affectōne vel intentōnē cordet non paſſione vel actōnem exteriorē: Hec bea thoqͣrto ſcrip. ſen. diſt. xxv. de ſimonia. arti. ij. q. j.in ſolū. pͥmi argū. Et iteꝝ. ſcd̓a. ſcd̓e. q. c. arti. j.in ſolū. iij. argū. Secūdo pecunia et alia bonatꝑalia pro ſpūalibꝰ pn̄t dari et recipi ratōne ſuſtētatōis. ſicut ſacerdos ꝓmiſſa quā dicit accipit pecuniā vel p̄bendam. Vbi nota ꝙ cū in miſſa eūcariſtia conſecret̉ que eſt ſacramentū ſacramentoꝝſacerdos non accipit pecunia qͣſi p̄cium conſecratōnis eucariſtie aut miſſe cantate vel cantande. qꝛeſſet ſimoniacū. ſed pecuniā vel p̄bendam vel aliaselemoſinas temꝑales accipit qͣſi ſtipendiū ſue ſuſtentatōnis. Vnde ſuꝑ illo verbo apo. pͥme ad thimo. qͥnto. quibene preſūt ⁊cͣ glo. augu. dicit Accipiant ſuſtentatōnem neceſſitatis a populo. mercedem vero diſpenſatōnis a deo. qͣrto ſcri: ſen. vbiſupra. in ſolutōne. iiij. argumenti Tercio pecunia et alia bona temꝑalia pro ſpūalibꝰ poſſunt dariet recipi ratōne prouocatōnis obligatōnis. ſicutfaciūt illi qui dat pecunia et alias elemoſinas pauperibus vt ꝓuocent̉ ad orandu pro eis. Tales einon initendūt ſuis elemoſinis oratōnem emere: eoꝙ miſſa vel orato cum ſit maxime ſpūalis nec eminec vendi poteſt. Ꝙ aūt ſit ſpūale ex duobꝰ patetPrimo ex affectu. qꝛ ex ſpūali deuotōne procedit.Secūdo ex effectū. qꝛ aliquid ſpūale debet in ea peti. Vnde nullo modo ſub precio poni debꝫ. TamenSymoniatales ꝓpter bēneficia gͣtuita animos paupeꝝ alliciunt obligant et ꝓuocant ad hoc ꝙ pro eis gratiset ex caritatē orent. qͣrto ſcrip. ſē. vbi ſupͣ. arti. nq. ij. in ſolū. ij. argū Quarto pecunia et alia bona tꝑalia pro ſpūalibus pn̄t dari et recipi ratōnepunitōnis. ſicut faciūt quidam qui accipiūt pecumam vt ab excōmunicatōne abſoluant. que quidem pecunia non debet exigi ab eis pro abſolutōneqͣſi preciū abſolutōnis. Cuius rato eſt. qꝛ cū abſolutō ſit quoddā ſacramentale et ſpirituale. accipere ꝓ abſolutōne pecuniaꝫ ſimoniacū eſſet. Poteſt tn̄ imponi ei qui abſoluit̉ penitētia pecuniariaqͣſi pena p̄cedentis culpe pro qua excōmunicatusfuit. In quo tn̄ caſu ſacerdos vel ep̄us cauere debꝰne talis exactō magis cupiditatiqꝫ correctōi aſcribat̉. qͣrto ſcri. ſē. vbi ſupͣ. arti. ij. q. j. in ſo. vi. argumenti Quinto et vltimo pecunia ⁊ huiuſmodi tꝑalia pro ſpūalibꝰ pn̄t dari et accipi ratōne redimende vexatōnis. Sicut aliquis pecuniā dat alteri vt ab impedimento aliciiꝰ dignitatis vel p̄latōnis habende ceſſet. Vbi nota. ꝙ anteqͣꝫ alicūacquiritur ius in ep̄atū vel in qͣcūqꝫ dignitate ſeup̄benda ꝑ electōneꝫ ſeu ꝓuiſionem ſeu collatōnemtunc ſimoniacū eſſet obſtacula aduerſantiū pecunia redimere. Cuius rato eſt. qꝛ per pecunia parret ſibi viam ad obtinenda rem ſpūalem. ſed poſtquaꝫ iamius ſupͣdictis modis alicui eſt acquiſitilicet pecuniā dare non vt preciū p̄latōnis. ſꝫ vt redemptōnem proprie vexatōnis. Ita ꝙ ꝑ pecuniamlicet ſibi remouere impedimenta miuſta. qͣrto ſcriſen. vbi ſtipͣ. arti. ij. q. j. in ſolū: vij. arguinē. Etſcd̓a. ſcd̓e. q. c. arti. ij. in ſolū. v. argū. Ꝙ dare vel reciꝑe temporalia ꝓ ſpūalibus eſt ſimoniacū et ꝑ conſequens illicitū quinqꝫ ratōnibꝰ:et quibꝰ.Ca. iiij Ecundo dico ꝙ acciꝑe vel dare temporalia pro ſpūalibus eſt ſimoniacū et ꝑ conſequens illicitū qͥnqꝫ ratōnibꝰ. ſcꝫ ratōeappreciatōnis. pactōnis. cōmutatōnis. intentōisexactōnis Primo ratōe appreciatōis. ſic. Quirei ſpūali imponit preciū. qͣſi rei temꝑali ſpūalē adequare velit ſimoniā committit. Cuiꝰ ratō eſt. ꝙp̄ciuꝫ emptōnis ponitur qͣſi menſura adequans illud quod emitur. Nn̄ a menſura numiſma diciturvt dicit̉ qͥnto ethicoꝝ. Sed gr̄a ⁊ omnia bona ſpiritualia alicui bono temꝑali menſurari nō poſſunteoꝙ quelibet res ſpūaliſ p̄cioſior eſt cunctis opibo⁊ omnia que deſiderant̉ huic comꝑare nō valentvt dicit̉ ꝓuer. iij. gͦ ⁊cͣ. Secundo dare vel accipere temporalia ꝓ ſpūalibus eſt ſimoniacū et illicitum ratōne pactionis. Nam qui pactione vel pactum de dicenda miſſa ⁊ de aliquo bono ſpūali protemporali bono facit ſiue ſit munꝰ a manuſiue mūnus a lingua ſiue munus ab obſequio ſimoniaꝫ ꝯmittit. Tercio dare vel acciꝑe temporalia ꝓ ſpiritualibꝰ eſt ſimoniacū ratōe cōmutatōnis. Si eifiat commutatō alicuius dignitatis ſpiritualis vel