Druckschrift 
Pantheologia : [Mit Praefatio von Jacobus Florentinus]
Einzelbild herunterladen
 

crimo em̄ pena eterna mutat̉ in temporalem in recemiſſione culpe que fit in cordis contritōne. Secundo pena temporalis et ſupͣ vires mutat̉ in temporalem que viribus competit penitentis in ſacerpotis abſolutōe. Tercio pena ad quā penitens abſolutus tenet̉. iudicio eccleſie mutatur in minorēin relaxatōne. et pro illo tbeſaurus eccleſie ſatiſfacit. ſcꝫ meritū paſſionis xp̄i et ſanctoꝝ. qd̓ fuit tātum ꝙ ſufficeret ad infinite pene ſolutōneꝫ. Vndeſancti multo plus de paſſionibꝰ ſuſtinuerūt qͣꝫ peccata eorū merent̉. et ideo magna eſt abundantiaxp̄iet ſanctoꝝ in eccleſia. et iſte eſt theſaurꝰ eccleſie. qui omnibꝰ in caritate exiſtentibꝰ eſt commuīsHec alex. vbi ſupͣ arti. xxixx. vtrū ſit relaxatō pene debite peccato in cor. ſolū. Et dn̄s ambaldusromanꝰ ordinis p̄dica. iiij. ſcrip. ſent̉. diſt. xx. arti. .j. vtrū indulgentie valeant ad pene remiſſioneꝫin cor. ſolu. Re. in ſecūdo volumine ſipͣ. indulgentias. capi. j. ꝑ totum. Vnde ezech̓. iiij. dicit̉ ſb̓ figura. diem pro anno. dic inquit pro anno dedi tibi. hoc eſt verbū ſatis notabile. et exponitur tribuˢmodis. Primo ſic. dn̄s vel papa vel ep̄us vel ſacerdos virtute dn̄i dat diem pro anno id eſt longā penam in breue commutat. qꝛ penam eternam cōmutat in temporalem virtute contritōnis. Secundoexponit̉ ſic. diem ꝓ anno id eſt longā penā in puigatorio ſuſtinendo gratam paruā et breuem recipit in hoc mundo. Geminat aūt et reduplicat hocverbū dicens. diem pro anno. diem inquā ꝓ annoxxctō pent duplepodeditibi. vt citius et libentiꝰ ad ſatiſfactōnem pe.intentie inducam̉ et animem̉. Tercio exponit̉ ſicdiem pro anno dedi tibi id eſt penitentia que lōgaet oneroſa videt̉ eſſe murmuranti. breue̓ et facileꝫdedi tibi vt amanti. quaſi diceret. quod eſt annuset longūmurmuranti ſcꝫ peccatori. eſt dies id eſtbreue et facile et delectabile amanti vt viro iuſto:Qui em̄ eſt iuſtus et ſanctus omnia cūgaudio ſiſtinet. Hec albertus de pulta frater piſanꝰ ordi. p̄dica. ſuper allegato verbo diem ꝓ anno. ezeh̓. iiij. Quis poteſt relaxatōes et indulgentias facereV Ecundo principaliter circa. Ca. ij.ralaxatōnem conſiderare debemꝰ a quoſit cauſaliter id eſt quis poteſt relaxatōnes et indulgentias facere. Et quantū ad hoc re.ſpondeo et dico. ꝙ ſolus papa principaliter et propria auctoritate poteſt relaxatōnes facere. Archiep̄i aūt et ep̄i pn̄t in qnͣtū eſt eis conceſſuꝫ a papevt patet in. ij. volumīe ſi pͣ. indulgentias. capi. iijper totū. Sed contͣ arguit̉ duplicit̓. Fimo ꝙſacerdos poſſet relaxatōnes penitentie face̓. qd̓ tali ratōe oſtendo. qui poteſt quod maius eſt poteſtet quod minꝰ eſt. ſed ſacerdos poteſt quod inaiuſeſt. qd̓ patꝫ. qꝛ commutat pena purgatoriā in temporalem. gͦ quod eſt minꝰ poteſt facere. ſcꝫ penaꝫtemporalem relaxare ꝓ tꝑali. Rn̄deo et dico. ꝙ ꝯmūtato pene temporalis in temꝑalem eſt maior qmͣcomūtato pene purgatorij in tꝑalem. diſtinguēdūKolaxatiotamen eſt de maiori. qꝛ maius vel dicit exceſſum qͣꝫtitatis. vel dicit exceſſum poteſtatis vel auctoritatis. Primo emī inquantū maius dicit exceſſum qͣꝫtitafis et vtilitatis tunc mauuis eſt cōmutare penapurgateriam intemꝑalem qͣꝫ tꝑalem intemꝑaleꝫGuiꝰ ratō eſt. qꝛ cōmutatō pene purgatorie in tēporalem eſt actus maioris neceſſitatis. vtilitatis etiuſticie. Secūdo vero ſi mauuis dicit exceſſum po.teſtatis vel auctoritatis. tunc maius eſt commūtare penam temꝑalem in temꝑalem qͣꝫ purgatoriamin temꝑalem. Relaxatōnes aūt facere et indulgē̓.tias dare eſt actus plenioris poteſtatis. Secūdocontͣ hoc argues ſic. bona ſpūalia ſūt maioris cōmunicatōnis qͣꝫ bona temꝑalia. gͦ cū quilibꝫ libereconditōnis pōſit ſuis bonis temꝑalibꝰ alleuiare indigentem. ſiml̓r imo magis videt̉ eſſe de conmunicatōne bonoꝝ ſpūaliū. et ſic quilibꝫ homo etiamnon ſarerdos poteſt boria ſia cōmnnicare et ſic penam relaxare. Rn̄deo duobo mod. Primo ꝙ relaxatō plus dicit qͣꝫ communicatō. qd̓ patꝫ. qꝛ relaxatō dicit quandā auctoritatē ratōne cuiꝰ poteſtindulgentia dari et relaxatō fieri. et ideo quamuisquilibꝫ hn̄s caritatem poſſit bona ſua cōmunicarenon tn̄ poteſt omnē penam relaxare. Secūdo mōrideo et dico ꝙ differt communicatō a relaxatōeqꝛ relaxatō fit de p̄teritiſ malis vel penis per meritacriſti et ſanctoꝝ et eccleſie que p̄ceſſerūt. communicatō aūt non reſpicit bonū p̄teritū ſolū. ſed etiaꝫfuturū. et ideo qͣꝫuis aliquis poſſit dare alicui bonū quod nondū datū eſt nec determinatū ſic̄ vnāmiſſam alicui mortuo. tn̄ ſi dedit non poteſt illā ſuaauctoritate cōmutare. Et hinc eſt ꝙ qui recipit relaxatōes ꝓ ſe non poteſt alteri dare. qꝛ ſi eccleſiaſoluit alicuiꝰ debitū apud deū. nō ꝓpter hoc deditpoteſtateꝫ ꝙ ip̄e ſolueret ꝓ alio. et ſi dimiſit iſti debitū non ꝓpter hoc poteſt iſte dimittere alij qd̓ deodebet̉. Nec valet iſtud argumentū de cōmunicatōne temꝑaliū. ſcꝫ. quicūqꝫ eſt libere conditōnis ⁊ libere poſſidet libere poteſt alteri dare. qui aūt ẜuuseſt non poteſt ſine auctoritate dn̄i. omnia aūt noſtra ſūt criſti. et omnes membra ſpūalia. ⁊ nos ſumus eius ſerui. et ideo non poſſumꝰ illam in alterū tnͣſferre vel alteri dare. niſi auctoritaˢ ſit data acriſto. Hec alex. iiij. par. ſū e q. de relaxatōne arti. cxcij. a quo poteſt fieri relexatō in cor. ſolū. etin ſolū. duoꝝ argu. Qualiter aūt iſta differūt inter ſe. ſcꝫ bona ſia alicui communicare. ꝓ alio ſatiſfacere. penam remittere. indulgentias dare velfacere. Re in ſecūdo volumīe ſuꝯͣ. indulgentias. capi. iiij. in fine. Pro quo relaxatō fit et ꝙ nonꝓ temꝑali bono ſpecialiter. Capi. iij.Ercio principalit̓ circa indulgentias cōſiderare debemꝰ quare vel ꝓ quo bono relaxatō vel indulgentia fit ratōnabiliter.Et quantū ad hoc rn̄deo et dico. ꝙ relaxatōes velindulgentie non fiūt pro bonis temꝑalibꝰ principaliter. qꝛ non dat̉ ſpūale pro temꝑali principaliter