Druckschrift 
Pantheologia : [Mit Praefatio von Jacobus Florentinus]
Einzelbild herunterladen
 

habram nec habentes patiar. Vel vanitateꝫ ⁊ verba mendacij. id eſt tempalia q̄ ſunt vana. eccͣs. j.Danitas vanitatū ⁊ om̄īa vanitas. Vbi tangiturtriplex vanitas. Prima eſt vanitatū ꝯtentiua vtmūdus Secunda eſt vanitas collectiua ſicut ꝓpoſitō vniu̓ſalis ex ſingularibꝰ. Tercia ē vanitatūmaxima. ⁊ ſic eſt omīs creatura quē nō habꝫ eſſea ſe ſed aliundē. et ita eſt vana id eſt vacua in cōpatōne creatoris cuiꝰ eſſe eſt a ſe ⁊ incōmutabilePer hunc modū omnia temꝑalia ſunt vana. qꝛ inſtabilia ⁊ tranſitoria. vel vana id eſt vacua. qꝛ nōreplent appetitū. id eſt fallacia ⁊ mendoſa. qꝛ mentiunt̉ amatoribꝰ ſuis. Promittūt enim dulcedineꝫet ꝓducunt ad amaritudinem. Promittūt quietēet ducunt ad laborem. Promittut ſecuritatem etdant timorem. Vromittūt ſaturitatem ⁊ dant eſuriem. ecc̄i. xxxiiij. Quaſi quī app̄hendit vnibraꝫ ⁊ſequitur ventum. ſic qui attendit ad viſa me̓datiaBene ergo dicit vanitatē ⁊ verba mendacia. id eſttemꝑalia bona que vana ſūit ⁊ mendoſa longe faca mie. vt ſupͣ prou̓. iiij. Remoue a te os prauū ⁊ labiā detrahentia ſint procul a te Secūdo petit vttempalia non nimis diligat appetat ⁊ poſſideat dicēs. Mendicitatem ⁊ diuītias ne dederis mihi. mēdicitatem id eſt extremam vel tantam neceſſitatemvt queram hoſtiatim. Mendicitas enim iſta eſt defectus temꝑalium cū defectu ſpūalium. vbi nitusnō eſt amor pauꝑtatis. nec fortitudo patiētie. Etditu̓tias ſuꝑfluas. Seneca. Nō eſt pauꝑ cui quātulūcumqꝫ paruꝫ eſt ſatis eſt. Supflua habere cūpiditatis eſt. neceſſaria habere infirmitatis. omīarelinquere perfectōnis. math̓. xix. Et ne vitandovnum extremū cadat in reliquū. ideo petit mediūinter mendicitatem ⁊ diuitias dicens. Tribue̓ tm̄victui meo neceſſaria. j. ad thi. vj. Habentes ali.nienta ⁊ quibus tegamur his contenti ſimꝰ. vbidicit glo. Qui plus petit ad malū tendit. Ser.cio ponitur petitionis ratio ibi. ne forte ⁊cͣ. Vbinotat libertatem arbitrij. qꝛ etiam in paupertate ⁊diuitijs poteſt eſſe homo bonus ſi vult. dicit gͦ neforte ſaciatus abundantia diuitiarum alliciar. qͣſidiceret. Cogi nō poſſum ſed allici. Et ad quid ſcꝫad negandum deum corde. quod eſt ijdolatrarumiij. ad colo. Auaricia que eſt ſimulacroꝝ id eſt ijdolorum ſeruitus. Nam pecuniam ſuꝑͣ deum amareeſt deum negare. Cuius ratō eſt. qꝛ illud cuilibꝫ deus eſt quod plus amat ⁊ quod plus diligit plꝰ cōlit̓. Vel deum denegat qui eius p̄ceptis contrairenon dubitat. quod vtiqꝫ ex abiindantia diuitiaꝝaccidit. iob. xv. Cucurrit aduerſis deum erectocollo. Et ſubdit. Et dicaꝫ ore quis eſt deus vt indigeam eius auxilio vel ei ſeruiā. Et ponit ratōeꝫquare non vult ꝙ deus det cimendicitatem dicensN egeſtate impulſus furer. Acce peccatū inproximuꝫ dicens. Ile furer impilſis egeſtate. ad litoram aliena rapiendo. vel defurtō elemoſiriam recpiendo. C. Sed forte q̄res mala eſt egeſtas malediuitie. ſed quid peius. Rn̄deo ⁊ dico. ꝙ egeſtasinſirmis eſt periculoſa. et ideo p̄mittit mendicitatēid eſt tantā neceſſitateꝫ ne dederis mihi. propterqͣꝫ compulſus ducar ad impatientiaꝫ. vel ad uodcumqꝫ aliud peccatum mortale. Diuitie pero ſuatpeiores. tu n̄qꝛ frequentius peruertunt poſſe ſores. tum quia plures cadunt in illis. Herc ꝓoiunus hūgo cardinalis ordinis predicatorum in poſtilla quam facit. prou̓. xxx. ſuper verbo allegatoMendicitateꝫ et diuitias. ⁊cͣ. De diuitijs quōnō eſt pecc tu in eis ſed in vſu eaꝝ. Capi. xx.Ipero ad expoſitōnem ⁊ declaratōneꝫ p̄dicte autoritatis. ſcꝫ mendicitatem ⁊ diuitias ne dederis mihi aliter vis procedere dicas vel nota. Ꝙ ſic̄ eſt de diuitijs ita eſt depaupertate. nam loquendo de diuitijs non eſt vtus neqꝫ peccatum in eis. ſed in vſuearum. Vn̄ qͥbuſdam eſt bonum habere diuitias. ſcꝫ illis q̄ vtūtur diuitijs ad virtutes. et hoc modo diuitie ſintbone. vn̄ quātum ad iſtum modum vel vſum nondicit. diuitias ne dederis mihi. Quibuſdā vero malum eſt habere diuitias. vel ꝓpt̓ appetitū. vel ꝓpteraffectū. vel ꝓpt̓ abuſū. Nā diuītie efficiit tri ī mala. in quibuſdā dico. ſcꝫ accendunt cupiditatemcōferunt facultatem. et retrahunt a v̓tute. Primō accendunt cupiditatem ad amplius volenduꝫVn criẜ. ſuper math̓. dicit. Ꝙ appoſitō diuītiarūmaiorem accendit flamina. ⁊ vehementior fit c pido. Et inde eſt ꝙ ad perfectōneꝫ caritatis acquiredam. primū fuindamentum eſt pauptas voluntaria. vt aliquis abſqꝫ proprio viuat dicente oomīoSi vis ꝑfectꝰ eſſe. vende ⁊cͣ. math̓. xix. Vn̄ augꝰin libro. lxxxiij. q̄ſtionum dicit. Ꝙ incrementū caritatis eſt minuto cupiditatis. Secūdo diuitieconferunt facultatem ad peccandū. inqͣntum plura peccata poteſt facere diues quā pauꝑ. Tercio diuitie quoſdam qui non bene vtunt̉ eis retrahūt a virtute. Et hoc tripliciter. vel nimia ſolicitodine. vel ad eas nimia affectione. vel mentis elaton ex eis ꝯſurgēte. Vn̄ omn̄ibꝰ iſtis mōis vel cauſis. bonū eſt nō habere diuitias. et ideo dicit diuītias ne dederis mihi. Silr̓ dico de pauꝑtate. Fꝫem̄ qͥdam pauꝑtas bona ⁊ q̄dam mala. ⁊ hͦ ꝑ vſuꝫbonū ⁊ malū. Primo em̄ dico. ꝙ qͥdam eſt paupertas bona. et talis eſt laudabilis. vtilis. delectabi.lis ⁊ ab om̄i ꝑiculo immunis. Prīo dico ꝙ pauptas eſt laudabilis. inqͣntū liberat homīem ab ill ēvicijs quibꝰ aliqͥ ꝑ diuitias implicat̉. de quibꝰ ſūꝑimimediate ptꝫ. Scd̓o pauꝑtas eſt vtilis inqͣr̄.tum ſolicitudinem tollit q̄ ex diuitijs ꝯſurgit. Vriquidem pauꝑes remoti ab om̄i diuitiaꝝ ſolicitudine ſūt ita bene diſpoſiti vt circa meliora occupent Tercio pauꝑtas ab om̄ī ꝑiculo eſt immunis: eiidro delectabilis. puta in illis qui ſequūtur volurtariaꝫ pauꝑtatem. Nullū em̄ ꝑiculū imminet illisqui intētione ſequēdi xp̄i voluntarie omnia ſu īrelinquunt diuine prouidentie ſe committenteg.