Ercio pͥncipaliter circa miraculū cōſiderāda eſt ſublimitas vel maioritas ſcꝫ qd̓malus ſit. ¶ Vbi nota. nihil poteſt dicimiraculū reſpectu vel cōꝑatione diuine potentie.Cuiꝰ rō eſt. qͥa qd̓cūqꝫ factū in ſe vel nobis cōꝑatum ſit magnū. diuine tn̄ potentie cōꝑatū eſt mi.nimū ẜm illud Iſaie. x. Ecce gentes qͣi ſtilla ſituleet qͣi momentū ſtatere reputate ſūt. Sed dr̄ aliqd̓eſſe miraculū ꝑ cōꝑatōnē ad facultate vel potentiā nature quā excedit. et ideo ẜm ꝙ miraculū magis facultatē nature excedit. ẜm hoc dr̄ maiꝰ miraculū. Excedit aūt facultatē vel poſſibilitatē na.ture tripliciter ¶ Primo quo ad factū. ſcꝫ quo adillud qd̓ fit. ¶ Secundo quo ad ſubiectum in quoaliqͥd fit. ¶ Tercio quo ad modū quo aliqͥd fit. Etẜm hec tria eſt triplex gradꝰ miraculoꝝ. ¶ Primoexcedit aliqͥd poſſibilitatē nature qͣntū ad factumſcꝫ. qͥa naturā nullo modo pt̄ illud face̓. Et ſic ſūmum gradū inter miracula tene̓t illa in quibꝰ deꝰaliqͥd facit qd̓ natura nūqͣm facere pt̄: ſicut ꝙ duocorpora ſunt ſimul. et ꝙ corpus humanū glorifi.cōtur. et ꝙ ſol retrocedat vel ſtet. et ꝙ mare diui.ſum trāſeūtibꝰ iter p̄beat. Et inter hec etiā gradꝰattēditur. qͥa quātō maiora ſūt que deꝰ oꝑatur ⁊qͣnto magis remota a facultate nature tanto miraculū maius eſt. Sicut maius miraculū ē ꝙ ſolretrocedat: qͣmꝙͣ mare diuidatur. ¶ Scd̓o aliqͥdexcedit facultate nature qūo ad ſb̓iectū in quo aliqͥd fit ſcꝫ. qͥa qͣmius natura illud poſſit nō tn̄ in hͦſtibiecto. Et ẜm hoc ſcd̓m gͣdū in miraculis tenētilla in quibꝰ deꝰ aliqͥd facit qd̓ naturā pt̄ face̓ nontn̄ in illo ſubiecto. Verbi gr̄a: poteſt naturā facere ꝙ animal viuat et ꝙ videat et ambulet. ſed nōpoteſt cauſare vitā in mortuo. nec p̄ſtare ⁊ ꝯferre viſū ceco. nec greſſum claudo. Vn̄ ꝙ aliquispoſt mortem viuat. poſt cecitatē videat. poſt claudicatione recte ambulet. hoc naturā nō pt̄ facereSed deus interdū miraculoſe oꝑatur. ¶ Tercioaliqͥd excedit facultate nature quo ad modū quofit. qͥa licet naturā poſſit facere aliqua miracula q̄deus oꝑat̉. non tamē ea facit eodē modo. Et ſicterciū gradū inter miracula tenent illa que deꝰ ſb̓ito et abſqꝫ nature pͥncipijs oꝑatur. que licet natura poſſit non tn̄ ſubito et abſqꝫ nature pͥncipijsoꝑantibꝰ. v̓bi gr̄a. Cū em̄ aliqͥs ꝑ diuinā virtutēcurat̉ et cū mare ſtatim ꝯdenſat̉. vel cū pluit ſb̓ito abſqꝫ naturalibꝰ cauſis. Hec om̄ia et ſimilia tenent terciū gͣdū in miraculis. Si aūt breuiꝰ viſꝓcedere dicas. ꝙ vnū miraculū dr̄ altero maiꝰ eēnon quidē ex parte diuine potētie cui eque faciliaimo qͣi nihil ſunt parua et magna. ſed ex maioritate eiꝰ qd̓ fit. eius de quo ⁊ in quo fit. ⁊ modi quofit. ſcꝫ ex maioritate facti ſubiecti ⁊ modi. Hec bt̄stho. pͥma parte ſumme. q. cvj. arti. viij. in cor. q.Et conͣ genti. libro. iij. ca. c. ꝑ totum.Ꝙ miracula originantur ex omnipotentia dei.Capitulum.Quintum.Varto et vltimo pͥncipaliter circa miraculū cōſiderāda eſt vtilitas ſcꝫ ad que̓ finē fit. ¶ Vbi nota. ꝙ miracula originatur et ordinantur. ¶ Primo em̄ originātur ex om̄ipotentia dei cui fides innititur. et hoc in pͥmo articulo cū dicimꝰ. Credoii vnū deū patre om̄ipotentem. ¶ Scd̓o miracula ordināt̉ pͥncipaliter adqͣtuor bona. ſcꝫ ad fidei inductionē. ad fidei oſtēſionem. ad veritatis. ꝯfirmationē. ad ſāctitatis te.ſtificatione. ¶ Primo em̄ miraculoꝝ oꝑatio ordinatur ad fidei inductionē. Vn̄ ſuꝑ illud pſalmiſteVt det illis hereditatē gentiū. gloſa ſic dicit. Hecfuit intentio miraculoꝝ quē chriſtꝰ fecit ut gētescrederent. Et qͣmuis miraculū fiat ad fidei inductōnē et ꝯfirmatione: p̄cipue tn̄ incarnatio verbidei eſt miraculū miraculoꝝ ut ſancti dicūt. qͥa eſtvia in om̄ibꝰ miraculis ad alia miracula credēdūet ad iſtud miraculū om̄ia alia miracula ordinant̉Et ꝓpter hoc nō ſolū hoc miraculū eſt inducēs adalia miracula credēdū. ſed etiā alia miracula reducunt̉ ad hoc ꝙ ip̄m credat̉. Nlibil em̄ ꝓhibet vnūmiraculū ducere ad fidem alteriꝰ. Sicut reſuſcitatio Lazari inducit̉ ad futurā reſurrectionē credendā. Dec. b. t. ſcd̓a ſcd̓e. q. clxxxviij. arti. pͥmoin ſolū. v. argū. ꝑ totū. ¶ Scd̓o miraculoꝝ opatio fit vel ordinat̉ ad fidei oſtenſione. Nam fideseſt pp̄aratoria tāqͣm diſpoſitio inclinās deū ad operationē miraculoꝝ. qd̓ tali rōne oſtēdo. Si oppoſitum in oppoſito et ꝓpoſitū in ꝓpoſito. ſed oppoſitū fidei. ſcꝫ infidelitas vel incredulitas chriſtivel om̄ipotentie dei impedit oꝑatione miraculoꝝ.ut dr̄ Math̓. xvij. vbi querētibꝰ diſcipulis a chriſto: quare nos nō potuimꝰ eijcere demone? Rn̄dit chriſtꝰ et dixit eis. ꝓpter incredulitatē veſtrāergo credulitas ſiue fidelitas diuine om̄ipotentieeſt diſpoſitio neceſſaria ad oꝑationē miraculorūIta dr̄ Marci. ix. Si potes credere om̄ia poſſibiliaſunt credenti. qd̓ v̓bū Viero. ſic exponit. Libertatem arbitrij chriſtꝰ indicat in hoc ꝙ dicat ſi poes credere. Et ſubdit Om̄ia poſſibilia ſunt credenti. Vbi Hiero. ſic ait. Que aūt ſūt om̄ia poſſibilia credenti. niſi que innomine chriſti cū lacrimis poſtulant̉. ¶ Tercio oꝑatio miraculoꝝ fit velordinat̉ ad veritatis ꝯfirmationē. ¶ Vbi nota. ꝙaliqui ſunt qͥ falſam doctrina enūciāt. Aliqui veroqui veram. ¶ Crimo em̄ illi qͥ falſam doctrinā enūciant vel p̄dicāt nūq̄m faciūt vera miracula ad cōfirmatōnē ſue falſe doctrine. qͥa deꝰ tūt eſſet teſtiſfalſitatis eoꝝ. ꝙ non decet diuinā bonitatē. faciūttamē tales qͣndoqꝫ miracula duplici rōe ¶ Primama ē ad cōmēdatōnē nominis chriſti qd̓ inuocāt¶ Scd̓a eſt ꝓpter virtute ſacramentoꝝ que exhibent de quibꝰ dn̄s dicit. Math̓. vij. Multi mihi dicent in illa die dn̄e dn̄e: nonne in nomine tuo prophetauimꝰ. et in noīe tuo demōia eiecimꝰ. et virtutes multas fecimꝰ. Et tūc ꝯfitebor illis. qꝛ nūqͣꝫ noui vos diſcedite a mē ⁊cͣ. Que v̓ba expones
Einzelbild herunterladen
verfügbare Breiten