de medicina. Ilam ſatiſfactio eſt medicina peccati. ſꝫ dimittere morbū abſqꝫ medicina nō eſt ſapiē.tis medici. gͦ nō decuit deū naturā hūanā ſine ſatiſfactōne reꝑare: ſꝫ vt om̄is natura vniu̓ſi ordīaret̉. voluit ꝑ penā ſatiſfactōnis culpā purgare. etſic naturā reꝑare. ¶ Sed forte argues in oppoſitum. ſcꝫ ꝙ non debuit ꝑ ſatiſfactōem reꝑare hūanaꝫ natura. tali rōne. Per eadem em̄ res reꝑat̉ ꝑque in eſſe conſtituit̉. ſꝫ hūana naturā inſtituta fuit ſolo verbo dei. qꝛ dixit et facta ſunt. gͦ ſolo verbodei et mandato eius debuit reꝑari. et nō ꝑ aliquaꝫſatiſfactōem nature. ¶ Rn̄deo duobꝰ modis. Primo. ꝙ eſſe rei p̄cedit oꝑari ip̄iuſ. et ideo nō pt̄ eēꝙ aliqͥs ꝑ ſuā oꝑatōem in eſſe cōſtituat̉. nec ꝙ ſitaliqͦ mō cauſa ſuiip̄iꝰ. ſꝫ ſicut hō eſt cauſa ſue corruptōnis peccādo. ita etiā decenſ eſt vt quodāmodo cauſa ſue purgatōnis ſit ſatiſfaciendo. vt patꝫſupra. Hec beatus thomas tercio ſcripto ſentenciarum vbi ſupͣ. articulo pͥmo queſtione ſcd̓a in corpore queſtionis et in duobus argumnentis cōtra.rijs. et in cor. q. et in ſo argumnētoꝝ ibidē. ¶ Se.cūdo rn̄deo et dico. ꝙ reuera ſic̄ ſolo v̓bo nos fecerat. it a ſolo v̓bo ſi voluiſſet nos reꝑare et ſanarepotuiſſet. ſꝫ nō ita expediuiſſet nobis. dixiſſꝫ eniꝫqͥlibꝫ noſtꝝ. Quid in me deus laborauit qui ſoluꝫdicendo fecit me et refecit. et ſic qͥlibꝫ de tanto bn̄ficio ſcꝫ reꝑatōnis hūane ingratus fuiſſet. Vt gͦdei filius ad ſuū amore magis nr̄am natura ꝓuo.caret ⁊ inflanmaret. voluit ꝑ penā quā ī corꝑe ſuſtinuit culpaꝫ purgare. naturā reꝑare. et deo pr̄iſatiſfacere. Duꝫ em̄ ꝓ nobis penā mortis ſuſtinūit. deū pr̄em placuit. dyabolū ſuꝑauit. obſtaculūpeccati remouit. et ad gr̄am nos perduxit.¶ Ꝙ ſolus xp̄s ſatiſfecit ꝓ peccato non angelus nec purus homo. ¶ Capitu. xlvij.Ercio pͥncipalr̓ xp̄s ẜm carnem quā accepit de virgine ſolus eſt ſatiſfactor. etneqꝫ angelus. neqꝫ purus homo pt̄ ſatiſfacere ꝓ peccato nature hūane. qd̓ tali rōne on̄doAd hoc ꝙ ſatiſfactio eſſet cōdigna oportebat ꝙ haberet infinitā v̓tutē. eo ꝙ pct̄m ꝓ quo fiebat ſatiſfactio infinitatē qͣndā habebat ex tribꝰ ¶ Prīo qꝫbonū qd̓ ꝑ contēptū inobediētie offendeoat̉ erat īfinitū. ſcꝫ deꝰ. Qn̓to em̄ eſt maior in quē peccat̉.tanto culpa eſt grauior. ¶ Scd̓o qꝛ bonū qd̓ perpct̄m auferebat̉ erat infinitū. ſcꝫ deꝰ. ¶ Tercio qꝛbonum qd̓ ꝑ pct̄m corrūpebat̉ erat quodā mō infinitū ſcꝫ bonū nature. qd̓ habet qͣndam infinitateꝫinqͣntū ī ea poſſunt ſuppoſita ī infinitū multiplica.ri. Actio aūt puri homīs vel alicuiꝰ pure creatu.re nō pt̄ hr̄e efficatiā infinitā. Et iō nulla pura creatura poterat ſufficiēter ſatiſfactōem facere. Siliangelus qͣmuis ſit homīe ſuꝑior qͣntum ad naturānō tn̄ eſt ſuꝑior qͣntū ad gloriā. in qua eqͣles angelis erimiꝰ. Et ideo angelꝰ ad gloriā naturā hūanārebare non poteſt. Tum qꝛ non eſt maior homīe qͦad gloriam. ſꝫ eſt eqͣlis vt ptꝫ. ſatiſfactio aūt debetNitennatiofieri per maioreꝫ. Tum qꝛ cum ſit creatura quidqͥdpoteſt deo debet. Tum qꝛ cū ſit pura creatura oīseius actio eſt finita. Et ideo ꝓ peccato qd̓ infinitetem babet ex tribꝰ. nō poteſt ſatiſfacere. Solūmōergo xp̄s ꝓ peccato hūanign̓is ſatiffecit. Qd̓ triplicit̓ ꝓbo. ſcꝫ ex chriſti v̓tute. autoritate. et rōne¶ Primo hoc ꝓbo ex chriſti v̓tute. ſic. Solus illehūanā naturā potuit reꝑare qui potuit conde. ſedſolus deus hūanā naturam condere potuit. ergoip̄e ſolus potuit reꝑare. ergo ad hoc ꝙ aliqͥs naturā ſatiſfaciēdo reꝑaret. oportuit ꝙ eſſet deꝰ et hō.deus qui poſſet reꝑare. homo qui poſſet pati.Scd̓o ꝓbo hoc idem autoritate pͣs. inꝑſona chriſti dicentis. Que nō rapui tūc exoluebam. Nō at̄exoluit qui non ꝑfecte ſatiſfecit. gͦ ſi xp̄s ſatiſfecitpaciendo pena ꝓ peccatiſ nr̄is. ꝑfecte ſatiſfecit.Tercio ꝓbo hoc idem rōne. ſic. Ile ꝓprie ſatiſfacitꝓ offenſa qui offenſo exhibet. id qd̓ eque vel magis diligit qͣꝫ oderit offenſa. xp̄s aut ex caritateꝫobedientia patiendo maius aliquid deo exhibuitqͣꝫ exigeret recompēſatio totius offenſe hūani generis. hoc aūt ꝓbꝰ qͣtuor cauſis. ¶ Primo qͥdemꝓpter magnitudinē caritatis ex qua patiebat̉.Scd̓o ꝓpter dignitateꝫ vite ſue qͣ ꝓ ſatiſfactōnevolūtarie pͥuabatur. que erat vita dei et homīs.Tercio ꝓpter gn̓alitatē paſſionis. eo ꝙ vbiqꝫ ī toto corꝑe patiebat̉. ¶ Quarto ꝓpter magnitudinem doloris aſſumpti quo vehemētiſſime affligebatur. Et ideo paſſio chriſtinon ſolum fuit ſufficiēsſed etiam ſuꝑabundans ſatiſfactio ꝓ peccato totius humani generis. ẜm illud pͥme ioh̓is ſcd̓o. Ip̄eeſt ꝓpiciatō ꝓ peccatis noſtris. non ꝓ noſtris tm̄ſed etiam pro peccatis totius mundi. ¶ Sed forte arguēs ꝙ ſatiſfactio pro peccato totius hūanigeneris non debuit fieri ꝑ paſſionem chriſti. eo ꝙchriſtus quando conceptus fuit. quando huma.nam naturam aſſumpſit. quando ſanguinem ī circuncione fudit. et quando quamlibet penam putafamem ſitim fatigatōem ſuſtinuit. ſufficienter propeccato huniani generis ſatiſfecit. Quod patetjſingula. Primo enim ab ipſo inſtanti quo chriſtꝰconceptus fuit ſufficienter ꝓ peccatis omniuꝫ ſatiffecit. Quod tali rōe oſtendo. Tanta poteſt eſſecontritio in omnibus peccantibus ꝙ totum peccatum dimittatur ⁊ quantum ad penamet quantūad culpam. ſed chriſtus ab inſtanti ſue conceptionis habuit perfectam caritatem que contritio.ni tribuit v̓tutem expurgandi peccatū. ergo chriſtus ab inſtanti ſue conceptōnis ſatiſfecit pro omnibus peccatis noſtris. et ita non oportuit ꝙ perpaſſionem mortis ſatiſfaceret. Reſpondeo ⁊ dico. ꝙ cōtritio non tantum habet vim ex caritatete. ſed etiam ex dolore. et ideo ratione caritatis & īlet culpam. ratione autem doloris computat̉ ī ſatiſfactōe pene. Chriſtꝰ autem qͣmuis ab inſtantiſue conceptōnis habuerit ꝑfectiſſimam caritatemnō tn̄ habuit dololorem aliquē tūc ſeu penam.
Einzelbild herunterladen
verfügbare Breiten