Druckschrift 
Pantheologia : [Mit Praefatio von Jacobus Florentinus]
Einzelbild herunterladen
 

ẜm hūanam naturam deo pr̄i ꝓ homībꝰ ſatiſfaciēshoīes deo cōiunxit. gͦ ſolus ip̄e ē mediator. Secūdo d̓ rōne medij eſt ꝑticipare extrema. Non em̄poteſt aliquid actū medij exerce̓ niſi natura mediin ip̄o inueniat̉. que eſt modo aliqͦ ꝑticipare extrema. xp̄s aūt inqͣntū homo aliqͥd ab vtroqꝫ extremoꝝ ꝑticipat. nam inqͣntū homo a deo qͥdem ꝑticipat bt̄itudinē. ab homībꝰ aūt ꝑticipat infirmitatē.gͦ ip̄e ſolus eſt mediator. Tercio de rōne medijeſt inter extrema ordinate exiſtere. Ilam mediumdr̄ ꝑ reſpectū ad pͥmū ⁊ vltimū que ordinē dicūt.vn̄ medium eſt aliqͥd inqͣntū eſt ſb̓ pͥmo ⁊ ſupͣ vltimum. Ip̄e etiā xp̄s inqͣntum homo ſupͣ homīes fuit. ꝓpter plenitudinē gr̄arum. ⁊ ꝓpter vnione̓. Einfra deū inqͣntū homo fuit. ꝓpter naturā creataꝫaſſumptaꝫ. Et ideo ꝓprie loq̄ndo rōne hūane nature ſolus xp̄s eſt mediator. Rōne vero cōpoſite ꝑſone chriſtꝰ etiā pt̄ dici mediator qͣntū ad ꝯdicōesmedij. ſcꝫ inqͣntū ꝯiunxit hoīes deo. et inqͣntū vtriqꝫ extremoꝝ cōmunicauit ī natura plenarie n̄ participatiue. Sed tercia ꝯdicio defuit. qꝛ ẜm ꝑſonānon fuit minor pr̄e. ſꝫ qͣntum ad dīnam naturam.nullo modo competit chriſto rō mediatoris. quiaẜm naturā dīnam neqꝫ eſt inter extrema participatiue. neqꝫ ẜm ordinē. neqꝫ iteꝝ ꝯiūgit vt cauſa ꝓxima. ſꝫ vt cauſa pͥma. Solus ergo xp̄ſ ẜm naturā hūanā eſt mediator. eo ꝙ in eo ſunt p̄dictetrescondiciones que reqͥrunt̉ ad actū medij et officiūmediatoris. Ex his aūt ꝓbari poteſt ꝙ neqꝫ demones. neqꝫ bt̄i angeli. neqꝫ hoīes ſct̄i ſunt inter noset deū mediatores. Primo em̄ demones nō ſūtmediatores. cuiꝰ rō eſt. qꝛ qͣmuis demōes cōmunicent cū deo in immortalitate: et nobiſcum in miſeria: iſta intētōe ſe medios interponūt: vt ab immortalitate abducāt ⁊ ad miſeriā et̓nā deducāt: q̄facuit: nos ſeꝑando a deo: et ꝯiungendo nos eiset ideo nō ſūt mediatores ſꝫ potius ſeꝑatores.Scd̓o angeli beati nō ſūt mediatores. Cuiꝰ ratōeſt. qꝛ de rōne medij eſt naturā extremoꝝ ꝑ̄ticipare. vt ptꝫ ſupͣ. Angeli aūt bt̄i qͣmuis cōinuinicētcū deo in bt̄itudine et immortalitatē. nō tn̄ cōmunicāt nobiſcū in natura quē reꝑanda eſt. et in miſeria que remouēda eſt ꝑ actum ſeu officiū meditoris. et ideo angeli beati non ſūt mediatores ſed admīſtratores ſeu mīſtri mediatoris. ercio nullꝰſct̄us poteſt eſſe mediator ꝯiungens totā naturaꝫdeo: qͣmuiſ vnā ſpālem ꝑſonā deo poſſit ꝯiūgere:nō quidē merēdo ei gr̄am ex cōdigno ſicut xp̄s fecit. ſꝫ ex cōgruo et iterū inducendo ad bonuꝫ. Vn̄neqꝫ ſac̓dotes neqꝫ ſct̄i viri ſūt mediatores int̓ totam naturā hūanā. ſꝫ ſunt dei cooꝑatores. et aliqͦrum ex cōgruo inductores ad bonuꝫ vt ptꝫ. Hecb. t. tercio ſcri. ſen. di. xix. arti. v. q. ij. in corpore q̄ſtionis. Et ibidem q̄ſtione tercia in corpore. q.et in ſolū. ſcd̓i tercij qͣrti et qͥnti argumenti. Ꝙ cōueniēs fuit vt dei filius incarnaret̉ vtnaturā lapſa reꝑaretur Ca .xlvj.Nicarnācio Ecundo chriſtus in natura vel ẜm naturam hūanam quaꝫ aſſumpſit de v̓gine.ſolus fuit et eſt reꝑator. Ad ciuꝰ euidentia nota tria. ſcꝫ Reꝑatōis cōgruitatē. Nec etſitatē. Vtilitateꝫ. Primo nota incarnatōis ſepreꝑatōis cōgruitate. congruū enim fuit vt dei filius efficeret̉ homo ad hoc ꝙ hūanam naturā exquo lapſa fuit reꝑaret. Hoc autē ꝓbo ſex rōnibo. Primo ex ꝑte dine mīe. fuit em̄ cōueniens reꝑare hūanam naturā lapſa. qꝛ ex hoc dei mīa ſeu bonitas manifeſtat̉ que ꝓprij plaſmatis nō deſpexit infirmitatē. Magna em̄ dei mīa et bonitas fuit: q̄ cōmunicat ſe om̄ibꝰ gn̓aliter. ſcꝫ ꝑ eſſentiā. potentiā.et pn̄tiaꝫ. Maior: qꝛ cōmunicat ſe bonis ꝑ gr̄amMaxima v̓o: qꝛ cōmunicat ſe homī in vnitate ꝑſone: qua cōmunione et vnione nulla cōmunio ſiuevnio creata potuit eſſe maior. Scd̓o fuit coueniens ex parte dīne potentie. que qͥdeꝫ p̄cipue on̄ditur inqͣntū ip̄e dei filtus om̄em defectuꝫ nr̄m ſuv̓tute vincit. Et qͥd potentius qͣꝫ ꝯiungere extroma ſūīme diſtantia. hoc eſt creatorē et creaturam:magna em̄ fuit potentia in ꝯiunctōne diſpariū elemientoꝝ. maior in cōtuuctōne illorū ad ſpm̄ creatum. ſed maxima in cōiunctōne oīm ad ſpm̄ increatum: vbi etiā eſt maxima diſparitas et diſtātia infinita. Tercio fuit cōuenies dei filium incarnari et naturā hūanam lapſā reꝑari ex parte dīne ſapiētie. Nam dinam ſapīam decet vt nulla creaturaa ſuo fine fruſtret̉. qͥa ſi fruſtraret̉ fine ſuo vanefacta eſſet. ſꝫ finis ad quē natura hūana eſt factavt deū videat et fruat̉ eo. Cum gͦ ad hūc finem ꝑuenire nō potuiſſet niſi reꝑata fiuiſſet. qꝛ ꝑ peccatūpͥmi homīs ab hoc fine deordinata fuit. cōgruū fuit vt reꝑaret̉. Et quid ſapientius qͣꝫ ꝙ ad reꝑatōnem nature lapſe fieret ꝯiunctō pͥmi et vltimi totius mūdi. hoc eſt v̓bi dei qd̓ eſt oīm pͥncipiū: ⁊ hūane nature que in opibus ſex dierū fuit vltima omniū creaturaꝝ. Quarto fuit cōueniens ex ꝑtenature hūane que ꝑ pct̄m gn̓aliter lapſa erat. vilicet natura angelica ſit ſimplr̓ p̄cioſior natura humana. non tn̄ debuit reꝑari ſicut natura hūanaTum quia angelus peccās ſtatim ꝯfirmatus fuiin malo. non aūt homo. Tum quia natura angelica non tota corruerat vt natura hūana. Tum etiāꝓpter alias rōes quas re. ſupͣ ca. xxvij. natura aſumptibilis. Quinto fuit ꝯueniens natura hūmanā ꝑ incarnatōem v̓bi reꝑari ex ꝑte omīs creature vel ex ꝑ̄fectōne vniu̓ſi. quia non eſt decensvt aliqua ꝑfectio vniu̓ſo deeſſet. ſed d̓ ꝑfectōe vniuerſi eſt creaturā rōnalis compoſita ex aima ⁊ cōpore bt̄a. eo ꝙ totū vniuerſum quodā mō ad ſalūtē homīs ordinat̉. gͦ cōueniens ſeu congruuꝫ fuitad ꝑfectōem vniu̓ſi ꝙ naturā hūana reꝑaretur adbeatitudinē a qua ꝑ pct̄m abducta erat. Hec bt̄tho. tercio ſcri. ſen. di. xx. de reꝑabilitate hūcinenat̉e. arti. j. q. j. ī cor. q. ⁊ ī ſo. iij. ar. Sexto fuacōueniēs hūanā naturā reꝑari ex ꝑte incōueniētie