Druckschrift 
Pantheologia : [Mit Praefatio von Jacobus Florentinus]
Einzelbild herunterladen
 

ffideoſed credere eſt actus fidei que eſt v̓tus. gͦ credēreeſt laudabile et meritoriū. Re. infra. v̓tus. Secūdo ꝓbo hoc idem ſil̓itudīe. ſic. Sic̄ em̄ cōſideratio actualis ſcientie eſt meritoria. tum ratōne libertatis arbitrij. qꝛ in pt̄ate homīs eſt ꝯſiderare et nōꝯſiderare. tu rōne finis ex parte caritatis. vt ſi cōſideratō ſcientie referat̉ ad honorem dei vel ad vtilitatem ꝓximi. ſic poteſt eē meritorius vtroqꝫ mō.vbi ſupͣ. q. ij. arti. ix. in ſolū. ij. ar. Bt̄us aūt auguſtinus ꝓbat hoc idem ſuꝑ ioh̓em ſimilitudine radicis dicens. Sicut in radice arboris nulla ꝓrſusapparet pulcritudo. ⁊ tn̄ quidqͥd eſt in arbore pulcritudīs vel decoris ex illa ꝓcedit. Sic ex fidei hūilitatē quidqͥd meriti. quidqͥd bt̄itudīs aima ſuſceptura ē ex fidei fundamēto ꝓcedit. Tercio ꝓbohoc idem autoritate. io. xx. Bt̄i qui nō viderunt ⁊credideruūt. Ex quo v̓bo talem rōneꝫ formo. Proniuum non debet̉ niſi merito. ſꝫ bt̄itudo eſt vltimuꝫet ꝑfectū p̄miū. gͦ ⁊cͣ. Eſt ergo ſciendū. ꝙ triagn̓a homm inueniunt̉ vt dicit hugo de ſct̄o victorein ſentencijs ſuis. Quidā em̄fideles ſūt qͥ ſola pietate cre&e eligūt. qd̓ tn̄ vtꝝ ſit credendum vel non.rōne nō comp̄hendūt. Alij puritate cordis et mūda conſcīa interius iā guſtare incipiūt qd̓ fide crediderunt. Ilij vero rōne approbāt qd̓ fide credūt.In pͥmis ſola pietaſ facit electōnem. In ſcd̓iſ puiiiiiritas intelligentie apprehendit certitudinē. In tercijs rō adtungit approbatōem. Et ponit exemplūPagani in plures vnitatē dinitatis ſcindūt. Iudeiſaluatorē nō recognoſcūt. In his om̄ibꝰ mens fidelis fluctuat. et niſi pietate teneret̉ fortaſſis abiecta veritate falſitateꝫ ſequeret̉. Ex quibꝰ v̓bis pt̄elici ꝙ ratō adducta ad ea que ſūt fidei qn̄qꝫ diminuit meritū qn̄qꝫ auget. Ad cuiꝰ euidentiaꝫ nota qͥnqꝫ. Primuꝫ eſt. ꝙ rō hūana ad ea que ſūtpitulum nonunfidei poteſt ſe hr̄e ad volūtatē credentis duplicit̓.Vno modo ſicut p̄cedens volūtatē credētis. putacū quis nō vult creꝙe. vel cū quis nō ht̄ promptāitate rōnē ſimvoluntatē credendi. niſi rōne hūana induceret̉. ettūc ratō hūana diminuit meritū. vt dicit grego.in quadā omelia. Fides non habꝫ meritū cui ratōhūanā p̄bet expinientū. Scd̓o v̓o mō ratō hūanaſe ht̄ ad volūtate credentis. vt ſeque̓s voluntatemcredentis. puta cū homo ht̄ ꝓmptā voluntatē adcredendū. et ex hoc diligit veritatē creditā ⁊ ſuperea cogitat et amplectit̉ ſi quas ratōnes ad hoc inuenire poteſt. tūc rō hūana meritū fidei nō exclu.dit. ſed eſt ſignum maioris meriti. Hec bt̄us tho.ſcd̓a. ij. q. ij. arti. x. ī cor. q. Scd̓m ē. ꝙ ea queſūt fidei et ſi ſi pͣ rōnem ſūt. non tn̄ contra rōnemEt ideo quere̓ ea que ſūt ſupͣ rōnem nō eſt vituꝑabile ſed laudabile. qꝛ homo debꝫ ſe ad dina erigereqͣntū poteſt. vt dicit ph̓us qͣrto ethicoꝝ. Hec bt̄stho. tercio ſcrip. ſen. di. xxiiij. arti. iij. q. ij. in ſo.i. ar. Terciū eſt. ꝙ ratō naturalis ī his que ſūtfidei dupliciter pt̄ induci. vel cū fide vel contͣ fidemNō aūt que ẜm fidē inducit̉ poteſt auge̓ merituminqͣntum facit voluntatē magis ꝓmptam ad credenduꝫ. Ratio aūt inducta contra fidem addit diſficultatē actus. et ꝑ ſequens auget meritm̄. Vndemanente eadem voluntate crede̓di magis mereturille qui credit illud ad quod videt multas rōnes īcontrariū. qͣm qui eas non videt. Sicut qui temptat̉ vehemetius ad luxuriā ſi reſiſtit equali voluntate magis meret̉. vbi ſupͣ immediate. q. iij. ī cor.q. Quartum eſt. ꝙ magis meret̉ ille qui creditſine rōne vel ꝑſtiaſione. qͣm ille qui rōneꝫ vel ꝑſuaſionēquerit manente eadē voluntate credēdi. qd̓ꝓbo triplici rōne Prima eſt talis. Sicut affectꝰrōnalis debet ſūme bonitati dignnm amorem. ita intellectꝰ ſūme veritati dignā credulitatē. Si ergonō eſt digna dilectō d̓o qua diligit̉ eius bonitas ſolum ꝓpter vtilitatem. ita eadē rōne nō erit dignadeo credulitas qua aſſentit̉ pͥme veritati ſoluꝫ ꝓpt̓rōnis ꝓbatōnem vel ꝑſuaſioneꝫ. Scd̓a ratō eſttalis. Sic̄ em̄ aliud ē dilige̓ aliqͣꝫ ex ſius meritis ſiue rōne beneficij vel vtilitatis ꝓprie. aliud vero diligere ip̄m ſine meritis ex ſola v̓tute et gr̄a diligētis. Sic aliud eſt crede ex ꝓbabilitate vel euidentia ip̄ius credibilis. altud ex v̓tute credentis qd̓ ēmaioris meriti. Tercia ratō eſt taliſ. nō ē mīorisv̓tutis crede improbabile qͣm improbū dilige̓. Sgͦ ex caritate improbo vel inimicuˢ diligit̉. gͦ ex fide ſalutari ſine ꝓbatōne et rōnis p̄ſuaſione improbabili v̓itati credit̉. Quintū eſt. ꝙ cred alicuiſb̓ito ſine deliberatōe ⁊ ſine inſpiratōne ⁊ ſine motiuo ſufficiēti ē leuitaˢ mētis. vt dr̄ eccͣi. xix. Quicito credit leuiſ ē corde. Crede v̓o alicui cū diſcrectōe l̓ inſpiratōe vel motiuo ſufficiēti. nō leuitascordis e. ſic̄ facit ille qͥ credit articulos fidei. talisem̄ ht̄ ſufficiens motiuū ad credendū. Inducit̉ at̄autoritate dine doctrīe miracul̓ ꝯfirmate. ⁊ ampliꝰinteriori īſtinctu dei illumīantis. vtꝫ ī pͥncipio iſtiꝰca. Et iō talis nec leuit̓ credit. nec rōem̄ meriti tollit. Nec bt̄us tho. ſcd̓a ſcd̓e. q. ij. arti. vx. inſo. iij.ar. Et tercio ſcri. ſen. di. xxiiij. arti. iij. q. ij. īſo.pͥmi argū. Ꝙ fides ex parte obiectiſcꝫpͥme veritatis non variat̉. ¶Capi. xErcio pͥncipalit̓ circa fidem conſideraredebemꝰ augmētū Vbi nota. ꝙ fidesEpoteſt duplicit̓ cōſiderari. Vno mō exparte obiecti de quo eſt. Alio mō ex parte ſb̓iecti īquo eſt. Primo ex parte obiecti de quo ē. et tūccum obiectum fidei ſit pͥma veritas que eſt deus.et hic nō variet̉ nec augeat̉ nec minuat̉. ſic nec fides. Scd̓o mō poteſt fides cōſiderari ex partoſb̓iecti in quo eſt. et ſic fides tam ex parte fideliuꝫcredentiū qͣm ex parte creditoꝝ variat̉ auget̉ ⁊ diminuit̉. triplici rōne. ſcꝫ ꝯditōnis tꝑis. diffuſiōislumīs. diſpoſitōnis homīs. Primo variat̉ rōeconditōnis tꝑis. Qmͣuis aūt ſit eadē fides quamhabemus de chriſto et quā habuerunt antiqui patres. tn̄qꝛ ip̄i p̄ceſſerūt chriſtū et nos ſequim̉. ea.deinfides diu̓ſis verbis a nobis et ab eis ſignatur