DilectioEcundus modus ꝑfectōnis dilectōnisdeiqui cōuenit vitori eſt de ncc̄itate cōſtlij. ſcꝫ vt homo etiam ea abijciat qͥbus li.cite poteſt vti ad hoc ꝙ liberius deo vacet. qd̓ duplicit̓ probo .ſ. autoritate. et rōe ¶ Primo autoritate apoſ. ad philipn̄. iij. ſic dicentis Sequor at̄ſꝫ quo mō cōprehendaꝫ. q̄ quidem conprehenſionon importat incluſionem ſeu t̓minatione comp̄.henſi. ſic enim deus inconprehenſibilis eſt omnicreature. ſed inportat comp̄henſio conſecutioneꝫcius quod in ſecreto aliquis queſiuit et poſtmodūapp̄hendit. Vnde apoſ. ibidem ſubdit. Quicunqꝫergo perfctiſumꝰ hoc ſentiamꝰ. Ex quibꝰ verbismanifeſte accipit̉ ꝙ ſi ꝑfectō caritatis cōprehenſorum non ſit nobis poſſibilis in hac vita. tn̄ ambulare debemꝰ ut ad ſilitudinē ꝑfectiōis caritatis patrie qͣꝫtum poſſibile eſt nos trahamꝰ. Et in hoc ꝑfectio caritatis huiꝰ vite cōſiſtit ad quā ꝑ conſiliaiuitamur ¶ Secūdo hoc idem ꝓbo rōne. Manifeuerxut. ¶ Sid fortaſtum eſt eniꝫ ꝙ cor humanū qͣnto intenſiuˢ in vnūaliqd̓ fert̉. tāto magis a multis reuocat̉. Sic igit̉tanto ꝑfectius aimus homīs ad deū diligendumfert̉. qͣꝫto magis ab actu tꝑalium rerū remouet̉.Vn̄ augꝰ li. lxxxiij q̄ſtionū dicit. ꝙ venenum caritatis ē cupiditas tꝑaliū rerū. augmentū vero canullus in vritatis ē cupitatis diminutio. perfectio vero caritatis ē nulla cupiditas. Omnia igit̉ conſilia quibꝰad ꝑfectōne caritatiſ inuitamur ad hoc pertinent.Lntro irditcout animꝰ homīs ab affectu tꝑalium auertatur. vtſic liberius mens tendat indeū cōtemplādo amādo et eius volūtatem implēdo. ¶ Vbi nota. ꝙ ꝑfectio caritatis dei ad qua cōſilia ordinātur eſt me.dia inter duas ꝑfectōnes caritatis p̄dictas. ſcꝫ inter ꝑfectōem caritatis pr̄ie. et p̄fectōem caritatisvie que eſt de neceſſitate p̄cepti. vt ſcꝫ homo qͣntūpoſſibile eſt ſe abſtrahat a rebꝰ tꝑalibꝰ etiam licitique occupado aīmum impediūt et actū rectū cordis in deū. et tanto magis in via vnus alio ꝑ̄fectione caritatis implet. qͣnto magis ad ꝑfectōem caritatis pr̄ie ꝑ qͣndam ſimilitudinē accedit. qd̓ magis facit qui implet cōſilia qͣꝫ qͥ implet p̄cepta. Hecbtus tho. ſcd̓a ſcd̓e. q. xliiij. arti. iiij. Vtꝝ cōuenio̓ter madet̉ vt deꝰ diligat̉ ex toto corde ī ſo. iij. arEt ibidē arti. vj. Vtꝝ p̄ceptuꝫ de dilectōe dei ī viavuari et impleri poſſit. in cor. q. infine. Et ī tractata quē fecit de ꝑfectōne vite ſpūalis. ca. vij. de ꝑ.fectōne dīne ꝑfectōnis que cadit ſb̓ cōſilio.¶ Ꝙ amare ſeip̄m ꝯtingit triplr̓. ¶ Ca. xvj.Ercio pͥncipaliter cōſiderāda eſt dilectōhomīs ad ſeip̄m. nam poſt dilectōem deiIlibet debꝫ ſeip̄m diligere. ¶ Vbi nota.ꝙ amare ſeip̄m pel eſt naturale vel laudabile vel vituꝑabile ¶ Primo amare ſeip̄m eſt naturale. Nācomune et naturale eſt om̄i homī vt diligat ꝯẜuatione eſſe ſuiip̄ius. ſcꝫ aīme et corꝑis vnionem.Iedo amare ſeip̄m eſt laudabile ſic̄ boni cogͦſcentes io qd̓ in eis eſt pͥncipale .ſ. aīaꝫ rōnalē. diligūtſeip̄os ẜm interiorem hoīem. id eſt ẜm mentem velrōnem. et hoc eſt in eis laudabile. eo ꝙ recte et vere cogͦſcētes ſeip̄os recte et vere diligūt ſeip̄os. ¶Tercio amare ſeip̄m eſt vituꝑabile. Et hoc modomali amantes ſeip̄os vituꝑant̉. eo ꝙ nō recte cōgnoſcētes ſeip̄os nō vere diligūt ſeip̄oſ. ſꝫ diliguntſeip̄os ẜm id qd̓ ſeip̄os cognoſcunt et ſe eſſe reputant. ſcꝫ ẜm natura ſenſitiuā ⁊ corꝑaleꝫ cui ad nutum obtꝑant. et ideo merito vitupant̉. ẜm qd̓ dic̄apoſ. ſcd̓e ad thimo. iij. In nouiſſimis diebo īſtabuūt tꝑa ꝑiculoſa. erūt em̄ hoīes ſeip̄os amātes.Vbi augꝰ ſic ait. Ex eo aūt ꝙ homīes nō deum vtpetrus qui interrogatus a dn̄o rn̄dit. dn̄e tu ſcisqꝛ amo te. ſed ſeip̄os libidinoſe et male amant. exhac radice mala om̄ia ſeq̄ntia oriunt̉. Re. ſupͣ. amor ſui. ¶ Ꝙ at̄ boni vere diligāt ſeip̄oſ ꝓbat ph̓six. ethicoꝝ ꝑ qͥnqꝫ ſigna q̄ ſūt aīcicie ꝓpria. Vnꝰquiſqꝫ aūt amicus pͥmo qͥdem vult ſuum amicumeſſe et viuere. ſcd̓o vult ei bonum. tercio oꝑat̉ adip̄m bonum. qͣrto cōuiuit ei delectabiliter. qͥntoconcordat cum ip̄o qͣſi in eiſdem delectatus et cōtriſtatꝰ. Et ẜm hec qͥnqꝫ boni ſeip̄os diligunt qͣntūad interiore hoīem. qd̓ d̓ ſingulis patꝫ. ¶ Primo etboni volunt et diligūt ſe eſſe et cōẜuari in ſua integritate. ¶ Scd̓o optant ſibip̄is bona nature .ſ. bona ſpūalia. ¶ Tercio ad bona aſſeq̄nda oꝑant̉.Quarto ad cor ꝓprium delectabiliter redeunt. ethoc ex tribꝰ. Primo ex noticia bonaꝝ cogitatōnuꝫqͣs pn̄tialiter ī mente inueniūt. Scd̓o ex memoriabonoꝝ p̄teritoꝝ. Tercio ex ſpe vel cōfidentia bonorū futuroꝝ. Quinto boni nō patiunt̉ in ſeip̄is volūtatis diſſenſiōem. qꝛ tota aīma eorum tendit advnum. Ecōtrario vero faciūt mali. qd̓ ptꝫ de oībꝰPrimo em̄ malinon amant cōẜuari integritateminterioris homīs. Scd̓o nō appetūt ſpūalia eis bona. Tercio ad bona ſpūalia habēda non oꝑant̉.Quarto eis non eſt delectabile ſecum viue̓ ad corꝓprium redeundo. tum ex noticia pn̄tium cogitatōnuꝫ malaꝝ. tum ex memoria maloꝝ p̄teritoruꝫ.tum ex timore futuroꝝ ſupplicioꝝ que abhorrent.Qn̓to mali ſibip̄is non cōcordāt ꝓpter ꝯſcīaꝫ remordentē. ẜm illd̓ pͣs. Arguā te et ſtatuā ꝯtra faciētuā. Hec bt̄s tho. ſcd̓a ſcd̓e. q. xxv. arti. iiij. Vtꝝaliqͥs poſſit ſeip̄m ex caritate dilige̓. ī ſo. iij. ar. Etiteꝝ ibidē. q. xxv. arti. vij. Vtꝝ pct̄oreˢ ſeip̄oˢ diligant. ī cor. q. ꝑ totū. Re. ſupͣ. amicicia de qͥtuordifferentijs amicicie. in qͥnqꝫ capitulis.¶ Ꝙ ꝑfectio homīs cōſiſtit ſcd̓ario in dilectōneVarto ⁊ vltimo ꝓximi. ¶ Ca. xvij.ꝯſiderāda eſt dilectio homīs ad ſuū ꝓximū. Cuiꝰ rō ē. qꝛ ſic̄ ꝑfectio ſpūalis pͥncipalr̓ ī dilectōe dei cōſiſtit. vt ex p̄miſſis ptꝫ. ita ſecūdario ꝑfectio ſpūalis vite in ꝓximi dilectōne cōſiſtit. Vnde dn̄s poſtqͣꝫ math̓. v. plura poſuit quead dilectōem ꝓximi ꝑtinent ꝯcluſit in fine. Eſtoteꝑfecti ſic̄ et pr̄ vr̄ celeſtis ꝑfectus eſt. Et ideo poſtqͣꝫ dn̄s math̓. xxij. p̄miſit p̄ceptum de dilectōne dei
Einzelbild herunterladen
verfügbare Breiten