Druckschrift 
Pantheologia : [Mit Praefatio von Jacobus Florentinus]
Einzelbild herunterladen
 

Contentio Primo em̄ Rachel interpretat̉ ouis vel viſumpͥncipiū. qͥa vita cōtemplatiua ſimpliciter ad ſolūvidendū pͥncipiū anhelat videlicet ip̄m deū qͥ ait.Ego pͥncipiū. Scd̓o ip̄a rachel eſt pulcra: quiavita cōtemplatiua ſpecioſa eſt in animo. Terciorachel eſt infecunda. qͥa vita ꝯtemplatiuadū quieſcere in ſilentio appetit filios nō generat: ex ꝯtemplatione em̄ videt et non parit. qͥa quietis ſuo ſtudio minꝰ ſe in alioꝝ collectione ſuccedit. bt̄us aūtLacob rachel quidē cōcupierat ſed in nocte accecepit liam. quia videlicet omīs qui ad deū cōuertitur cōtemplatiuā vitā deſiderat: quietem eternepatrie appetit. Sed priꝰ neceſſe eſt ut in nocte vi.te p̄ſentis oꝑetur bona que pt̄ deſudet in labore.id eſt ſyam ſcꝫ actiuā vitā accipiat. vt poſt ad videndū pͥncipiū in rachelis amplexibꝰ requieſcat.Hęc bt̄s Gre. ſuꝑ ezechielē. Quid eſtcontentio et quomodo diffinit̉. Ca. PrimūOntentio. Circa ꝯtentōnēꝯſide̓are debemꝰ qͣtuor. ſcilicꝫQuiditatem. Cauſalitatem.Qualitatem. Varietatem. Primo cōſiderare debemꝰquiditatē ꝯtentōnis ſcꝫ qͥd ſitcontentio. Nam cōtende̓ eſt conͣ aliquē tende̓ velconͣ aliquē ire. Vn̄ ſicut diſcordia importat qͣndāconͣrietatem in volūtatē. ita cōtentio importat qͣndam conͣrietate in locutōe. Diffinit̉ aūt contentiotribꝰ modis. Primo em̄ Tulliuˢ. ij. reth. dicitꝙ ꝯtentio eſt oro. id eſt locutio acris ad ꝯfirmandum et cōfutādū accōmodata. Scd̓o Ambro.cōtentionē diffinit ſic dicēs. Contentio eſt impugnatio veritatis cū cōfidētia clamoris. Terciomodo diffinit̉ generaliter cōtentio ſic. Cōtentioeſt impugnatio veritatis pſiſtens in ſermone cauſa vincendi. Vas diffinitōes aſſignat bt̄s thomasſcd̓a ſcd̓e. q. xxxviij arti. j. Vtꝝ ꝯtētio ſit pc̄tm incor. q. Secūdo ꝯſiderare debemꝰ cōtētioniscauſalitatē ſcꝫ vn̄ cōtentio originet̉ vel cauſetur.Et qͣntū ad hoc dico. ꝙ cōtentio oritur a ſuꝑbiaet mani gloria et inuidia diuerſis reſpectibꝰ vel mōdis. qd̓ ſic patꝫ. Nam hec tria pc̄ta. ſcꝫ ſuꝑbia. inanis gloria. et inuidia. ſunt cauſa diſcordiehͦ mō.Diſcordia em̄ eſt filia ſuꝑbie et manis glorie. eo ꝙdiſcordantiū vterqꝫ ſtat in ꝓprio ſenſū et vnꝰ nōacquieſcit alteri: qd̓ eſt propriū ſuperbie et maniſglorie. Inuidia aūt eſt cauſa diſcordie qͥa diſceditper diſcordiā ab illo cui inuidet. ergo ſuꝑbia et inanis gloria ſunt cauſa cōtētōis et diſcordie quātūad illud in quo cōſiſtūt ſcꝫ qͣntū ad ꝓprium ſenſū.quia ſicut diſcordātes ſūt aliqui ex hoc ꝙ ſtāt coroē in proprijs IIta ſuꝑbi et vane glorioſi ſūt concendētes ex hoc ꝙ vnuſqͥuiſqꝫ verbo id qd̓ ſibi vioetur defendit. Inuidia eſt cauſa ꝯtentōis qͣntūad id a quo diſcedit ꝑ diſcordiā. Hec. b. t. ſcd̓a ſecudē vbi ſupͣ arti. ij. Vtꝝ cōtentio ſit filia ſuꝑbieet manis glorie. in cor. q. et inſolū. ij. argumenti Ꝙ cōtētio vel ē bona vel ē mala et quō Ca. ij.Ercio ꝯſiderare debemꝰ cōtctōis qua.litatem. Vtꝝ ſcꝫ cōtentio ſit pc̄t̄m̄ vel nōVbi nota ꝙ cōtentio eſt vituꝑabilis.laudabilis. venialis. mortalis. Primo em̄ contentio tūc eſt vituꝑabilis qͣndo excedit cōuenien.tiam ꝑſonaꝝ et negocioꝝ. Scd̓o ꝯtentio eſt laudabilis ꝓut cōtentio dr̄ impugnatio falſitatis cūdebito modo acrimonie. Tercio cōtentio eſt venialis ꝓut cōtētio dr̄ impugnatio falſitatis modoindebito vel inordinato. Ita tn̄ ꝙ ex tali iordinatione nō generetur ſcandalū alioꝝ. Quarto mōcōtencio eſt mortalis duobo modis. Primo em̄contētio ꝓut iiportat impugnatōeꝫ veritatis etmodo indebito eſt pc̄tm mortale. et hoc modo diffinit Ambro. ꝯtētōnē ut patet ca. p̄cedēti Scd̓ointentio ꝓut importat impugnatōnē falſitatis ſcꝫmodo indebito vel iordinato. hoc eſt qͣndo ex hocgenerat̉ ſcādalū alioꝝ eſt pc̄tm mortale. Vn̄ et apoſtolꝰ cū dixiſſet. ij. ad thimo. ij. Noli v̓bis cōtendere: ſubdit cauſam dicēs. Ad nihil em̄ eſt vtile niſi ad ſubuerſionē audiētiū. qͣi dicat. noli v̓bisꝯtendere. qͥa cōtētio nil pt̄ niſi ſubuerte audiētesVn̄ Auguſ. ibidē ingloſa ſic ait. Cōtētio etiā minꝰ ſtabilitis generat ſcrupulū. Hec. b. t. ſcd̓a ſcd̓oq. xxxviij. arti. pͥmo. Vtꝝ ꝯtētio ſit pētm in corq. Vbi etiā eſt ſciendū. ꝙ cōtentio eſt mordinataet ꝑ ꝯſequēs pcti qͣtuor rōnibꝰ. ſcꝫ cū cōtendit̉ deeo de quo non eſt ꝯtendēdū. Cū cōtēdit̉ mō quonon eſt contendēdū. cū cōtedit̉ in loco in qūo nōeſt cōtendendū. cū cōtendit̉ ab eo a quo non eſtcōtende̓dum. Prima rō quare cōtentio eſt mordinata et ꝑ cōſequēs pc̄tm̄ eſt cū contendit̉ de code quo non eſt cōtendendū qualis fuit cōtētio diſcipuloꝝ chriſti de qua dicit̉ Luce. xxij. Facta eſtcōtentio quis eoꝝ videret̉ eſſe maior: inter quosnon erat ꝯtentio cū intentōe impugnādi veritatēquia vnuſqͥuiſqꝫ defendebat qd̓ veꝝ ſibi videbat̉Et ideo talis cōtētio nō fuit in eis pc̄tm mortale.Erat tn̄ in eoꝝ cōtentōe iordinatio. quia cōtendebant de quo non erat cōtēdēdū ſcꝫ de primatuhonoris nōdum em̄ erāt ſpūales. ſicut gloſa ibidēdicit Vn̄ et dn̄s eos ꝯſequēter ꝯpeſcuit: nam tūcvenialiter peccauerūt vn̄ tāqͣm carnales rep̄hen.dunt̉. Hec. b. t. ſcd̓a ſcd̓e vbi ſupͣ immediate in ſolu. pͥmi argū. Suꝑ illo verbo facta eſt ꝯtentio ⁊cͣSeda ſic ait. ſicut boni inſcripturis exempla patꝝquibꝰ ꝓficiāt et hūilientur requirūt. ſic reprobi ſiquid forte in electis rep̄henſibile inuenerint: qͣi ſu.as ex eo nequitias obtecturi libenter ſolēt amplecti. Ideo multi ardentiꝰ legūt ꝙ facta eſt ꝯtentiointer diſcipulos chriſti. Ambro. ſic ait. Si em̄ cōtendāt apoſtoli non excuſationi obtendit̉. ſed cautioni ꝓponit̉. Gaueamꝰ ergo ne inter nos de p̄latione poſſit eſſe cōtentio ad oſtendēdū ꝙ inter ſeiuos chriſti non de maioritate ſed humilitate debꝫeſſe ꝯtētio. Pec. b. t. in euāgelijs ꝯtinuis allegat.