Ercio pͥncipaliter circa amiciciā conſideranda eſt oꝑatōnis euidentia virtualis.Nam amicus ẜm affectū amicicie eſt qͣſialius ip̄e. ſcꝫ qꝛ amicus afficit̉ ad amicum ſicut adſeip̄m Vnde amicabilia amicicie oꝑa quibꝰ aliquisad amicū vtitur et ẜm que determinant̉. vident̉ ꝓceſſiſſe ex his que ſunt hominis ad ſeip̄m vel ex eoꝙ homo ſe habet ad ſeip̄m. ſi em̄ agit eadem homoad amicum que ageret ad ſeip̄m tunc amicꝰ illiuseſt. ¶ Sunt aūt quatuor ſigna vel oꝑa ſpēalia amicicie vere et que amicus agit ad ſuū amicum. Primū eſt cordialis dilectō. Secundū eſt ſocialis cōuictio. Terciū eſt liberalis ſatiſfactō. Quartuꝫ eſtgrialis conuentō vel conformatō. ¶ Primū ſignuꝫvel opus vere amicicie eſt cordialis dilectō. Sicutem̄ amicus v̓tuoſus et verus maxime diligit bonuꝫſuum. quod patet. qꝛ maxime vult ſeip̄m viue̓ et ſeconẜuari in eſſe p̄cipue qͣꝫtum ad illam ꝑtem cui ineſt ſapīa ſcꝫ qͣꝫtum ad ꝑtem intellectiuā. Cuiꝰ ratōeſt. qꝛ vnuſquiſqꝫ vult ſibiip̄i bonum. virtuoſo at̄eſt bonum ſuū eſſe ſcꝫ ꝙ ſit virtuoſiis. ideo debꝫ diligere bonum amici ſui. hoc eſt bonuꝫ velle amici ſuiquod eſt velle ſuū amicū viuere et conſeruari ī eſſeg ⁊cͣ. ct cxhj on̄dnon qͥdem ꝓpter bonū ſuū ſed ꝓpter bonum amici.et ſi nil boni conſeque̓tur ex eo. Secundū ſignumviij. ca. v.vel opus amicicie eſt ſocialis conuictō. Vihil enimſic eſt propriū amicoꝝ ſicut cōuiuere. oportꝫ enimex conuictu adeſſe cooꝑatōnem et mutuā delectatōnem ſenſibilem qͥbus nutrit̉ et fouet̉ amicicia.Ꝙ aūt p̄cipuꝰ actus amicicie ſit cōuiuere amico qͥdrupliciter ꝓbo ¶ Primo ratōne. ſic. Illud eſt ꝓprium amicicie quod homines beati id eſt in bonis abūdantes appetunt. ſed hoc eſt cōuiuere amicis et cōuerſari cum eis ꝑ aliquod longū tempus. gͦ ⁊cͣ CVbi nota drām inter indigentes et diuites qͣꝫtumſbpdit cauſa dicead cōuiuere. qꝛ cum duo p̄cipue ꝑtinent ad amiciciam. ſcꝫ cōuiuere amico ⁊ vtilitatē contribue̓ amico. indigentes non deſiderant conuiue̓ ſed vtilita.tem. in bonis aūt abundātes cum nō pr̄t diu viuꝭſolitarij deſiderant conuiue̓ amicis. eo ꝙ amici ſūtorgana quibꝰ iuuant̉ tam in operibꝰ vite actiue qͣꝫin operibꝰ vite contemplatiue. conuuiue̓ aūt ſeu adinuicem cōuerſari non pn̄t ꝑ longū tēpiis niſi ſintſibi mutuo delectabiles. ad quod requirit̉ ꝙ gaudeant in eiſdeꝫ. ſicut eſt amicicia cōnutritiua id eſtin amicicia eoꝝ qui ſūt cōnutriti ad inuiceꝫ. qui ꝓter ſimilitudinē morū in eiſdē gaudent. ¶ Secūdohoc idem ꝓbo alia ratōne. ſic. Si oppoſitū in oppoſito et ꝓpoſitū in ꝓpoſito. ſed diſtare ab inuicē loco diſſoluit amiciciā. gͦ conuiue̓ et conu̓ſari ad inuicem eſt actus propriꝰ amicicie. ¶ Vbi nota ꝙ diſtantia locoꝝ et abſentia amicoꝝ ab inuicem ſi nōeſt diuturna non diſſoluit amiciciā ẜm habitū ſedoꝑatōnem impedit. Si vero ſit tanta diſtātia quefacit longā abſentiā facit obliuionē amicicie ¶ Percio hoc idem ꝓbo tali ratōne. Sicut em̄ effectus ꝑſuam cauſā querit̉ et conẜuatur. ita ꝑ debilitatemAnriticiaet ſubtractōnem cauſe debite debilitat̉ et tandeꝫ diſſoluitur. ſed abſentia longa amicoꝝ ab inuicē amicicie obliuionem facit et eā diſſoluit. vn̄ in prouer.bio dictū eſt. ꝙ multe amicicie diſſoluūtur ꝑ hoc ꝙvnus amicoꝝ non colloquit̉ nec cōuiuit alteri.conuiue̓ eſt cauſa amicicie ¶ Quarto hoc idem ꝓbo ex ineptitudine aliquoꝝ ad amiciciaꝫ. qꝛ ſenes ⁊ſeueri id eſt homines inuiſti et mordaces in verbisqꝛ non ſunt apti ad actum amicicie qui eſt cōuiue̓.nō ſūt amatiui id eſt nō ſūt apti ad amandū vel adamiciciam actiue vel paſſiue. propter hoc ꝙ breuitemꝑe eſt in eis vnde alios delectent. vn̄ cum natura maxime appetat delectabile et fugiat triſte: nullꝰpoteſt diu talibꝰ cōmorari cum ſint triſtes vel nō delectabiles. ¶ Quinto hoc idem ꝓbo ex imꝑfectōneamicicie. Sunt em̄ quidā qui benigne recipiunt ſeadinuicem in hoc ꝙ vnus acceptet mores et conu̓ſatōnem alteriꝰ. et tn̄ propter aliquā cauſā nunqͣꝫcōuiuūt ad inuicem. tales em̄ magis ſūt ſimiles beniuolis qͣꝫ amicis. qꝛ deeſt eis cōuiuere qd̓ maximeeſt amicoꝝ naꝫ amicicia vult cōuictum ꝑ aliquodtempus. Hec ph̓us. libro. iiij. ethi. ca. v. Quemadmodū aūt in v̓tutibꝰ ⁊cͣ. et bea. tho. in ſcripto. ⁊alber. in cōmento ibidem. vbi dicūt ꝙ ſicut in alijsv̓tutibus quidam ſūt boni ẜm actum et quidaꝫ ẜmhabitū. ita in amicicia quidaꝫ ſunt amici ẜm actūcōuiuentes et cooꝑantes delectabiliter ſibiip̄is. etquidā ſunt amici ẜm habitū. ſicut dormientes quihabent habitū amicicie quo poſt amicabiliter oꝑari cōuenit. et tales ſunt qui ſūt ſeꝑati ẜm loca. tn̄poſtea redeunt ad iiuicem. cōuiuūt conu̓ſantur.⁊ delectabiliter cooꝑantur vtꝫ ſupͣ. ¶ Terciū ſignūvel actus amicicie eſt liberalis benefactō. Nam ille ēamicꝰ qui vult et oꝑatur bona vel exiſtentia vel apparentia amico ſuo non propter ſeip̄m ſed gr̄a amici ſui. Ex quibꝰ verbis colligit̉ ꝙ amicus ſeruit etbenefacit amico ſuꝑ qͣtuor modis. ſcꝫ liberaliter. cōleriter. vtiliter vel opinaliter ¶ Prīo liberaliter. Siem̄ vnꝰ alteri benefacit inuitus vel propter ſeipſuꝫnon eſt amicus eius. Vnde ambro. in libro de officijs. In beneficio cōferendo plus animꝰ qͣꝫ cenſusoꝑatur. magis pp̄onderat beniuolentia qͣꝫ poſſibilitas reddendi munꝰ ¶ Secūdo celeriter. Si em̄ inſeruiendo alteri qui voluntatem oꝑe explere negligat non eſt amicus etus. Sene. libro. iiij. de beneficijs. Gratiſſima ſūt beneficia occurrentia. vbi nulla fuerit mora qͣꝫ accipientis verecūdia ¶ Tercō vtiliter. Si em̄ aliquis ſeruit et benefacit alteri non qͥſi intendens bonū illius ſed bonū ſuiip̄ius non videtur eſſe verus amicus illius ſed ſuupius. vt verbigͣtia. ſicut cum aliquis nutrit equū propter commodū ſuum ¶ Quarto opinaliter. Nanſi aliquis ſeruit alteri de aliquo quod ei nec ſit vtile vel honeſtuꝫvel delectabile. dū tamen extimet vel opinet̉ ſuo amico eſſe vtile quod exhibet vel impendit. talis eſtverus amicus. Hec ariſto. ethi. libro. ix. ca. qͣrtoAmicabilia at̄ ⁊cͣ. ⁊ b. t. ī ſcrip. et alb̓. ī cōmē. ibidē
Einzelbild herunterladen
verfügbare Breiten