Druckschrift 
Pantheologia : [Mit Praefatio von Jacobus Florentinus]
Einzelbild herunterladen
 

Adulacio Primo ex autoritate. qꝛ aliquibꝰ concedit̉ autori.tas aduocandi ꝓ ſeip̄is quibꝰ ꝓhibetur patrocinari cauſis alioꝝ. vtꝫ ſupͣpͥmo ca. Secūdo probohoc idem ex neceſſitate. qꝛ non imminet homini neceſſitas procinari cauſis alioꝝ ſic̄ ꝓprijs. Cuiꝰ ratio eſt. qꝛ alij pn̄t ſibi aliter ſb̓uenire. Hec bea. thoſcd̓a. ſcd̓e. q. lxxi. arti. ij. in ſolū. iij. argu. Secundo aduocatus debꝫ ferre prociniuꝫ vel auxiliuꝫiuſte exꝑte cauſe. et hoc duobo modis. Primo. qͥnullus debꝫ eſſe iudex vel aſſeſſor ī cauſa illa in quavult eſſe aduocatus. qꝛ duo officia ꝓhibitus eſt q̓libet exerce̓. vt habet̉. iiij. q. iiij. ca. pͥmo et. ij. Ratō aūt huiꝰ aliter aſſignat a gloſa et aliter a beatothoma. gloſa aūt ibidem dicit. ꝙ cauſa qͣre in eadēmt pbuacauſa non debꝫ quis eſſe iudex et aduocatꝰ. ne dūad vtrūqꝫ feſtinat: neutrū bene ꝑagat. nec em̄ credendū eſt facile duabo neceſſarijs rebꝰ vnū ſufficeDec inſūma confeſſoꝝ. li. ij. rubricella de aduocaid im fmronebento. q. clxvij. iujxta mediū. Ratō aūt qͣre in eademlod accepiſtcauſa nō poteſt qͥs eſſe iudex et aduocatꝰ ẜm bea.iquitati affuiſthomā eſt. qꝛ iudex eſt cōmunis vtriqꝫ ꝑti. vnde intvtrāqꝫ partem ad examen adhibet̉ et ſimilit̓ teſtisiuris vero peritus et aduocatꝰ ex vna ꝑte ꝯſiſtuntſcꝫ qꝛ alteram ptem tm̄ defendūt. et ideo in cauſa inqua qͥs eſt iudex in eadem nō poteſt idem eſſe adu̓ocatus et teſtis et ecōuerſo. ſcd̓a. ſcd̓e. q. lxxj. arti.iiij. in ſolū. iij. argū. Secūdo modo aduocatusdebet pr̄ocinari iuſte ſcꝫ ex ꝑte cauſe. qꝛ iniuſtā veldeſperatā nondebꝫ aſſumere cauſā ad defendendūquod ſic ꝓbo. aut em̄ aduocatꝰ cauſam inuiſtā veldeſperatā defendit ex ſua igrātia. ſcꝫ ignorāter autſcienter. ſi ignorant̉. puta qꝛ cauſaꝫ iniuſtā ex ſuaignorantia credit eſſe iuſtā. et ideo tanqͣꝫ iuſtā cauſam defendit peccat. et ad reſtitutōnem tenet̉ damni alteriꝰ. Vnde augꝰ. in li. de ciuitate dei. li. xix.Ignorantia iudicis vel aduocati plerūqꝫ eſt calamtas innocentis. Si vero iudex vel aduocatꝰ cauſainiuſtā ſcienter defendit adhuc gͣuius peccat. Hecbea. tho. ſcd̓a. ſcd̓e. q. ibidem. arti. iij. in cor. q Reſupͣ. capi. ij. ercō aduocatꝰ prociniū debet ferrepie. quod intelligi pt̄ tam ex ꝑte dn̄orum qͣꝫ exparte aduocatoꝝ. Primo ex ꝑte dn̄oruꝫ. Cū enimquis aduocatū non pt̄ habere. vel ꝓpter pauptatem. vel ꝓpter potentiā aduerſe ꝑtis. tunc ſi poſtꝝlat aduocatū debꝫ ei dari a p̄ſidente. in his em̄ duobus caſibꝰ ait p̄tor. ſi nō habꝫ aduocatū ego dabo. Hec in ſūma ꝯfeſſoꝝ. vbi ſipͣ. q. clxxx. in cor.q. Secūdo poteſt intelligi ex ꝑte aduocatorū. ꝙqn̄ cauſe pauꝑm miſericorditer procinant̉. nō debent intende ad remuneratōnem humanā ſed diuiriam. non tn̄ ſꝑ aduocati tenent̉ gratis pr̄ociniumimpende. Cuiꝰ ratō eſt. qꝛ non ſꝑ illa que homo pt̄miſericorditer face̓. tenet̉ facere gͣtis. alioqͥn nullliceret aliquā rem vend̓e. qꝛ quamlibet rē poteſt homiſericorditer impend̓e. pn̄t ergo aduocati ab hisqui hn̄t et quibꝰ patrocinātur pro recompenſatōelaboris pecuniā moderatā acciꝑe. vt dicit bea. tho.ſcd̓a. ſcd̓e. vbi ſipͣ. arti. iiij. in cor. q. et in ſolu. pͥ.mi argū. vt etiā patet. ca. p̄cedenti. Pauperibꝰ autem non ſꝑ tenent̉ prociniū ferre. ſed ẜuata oportunitate locoꝝ et tempoꝝ et aliarū rerū. vt augꝰ.dicit in pͥmo de doctrina xp̄iana. Cum omnibꝰ ꝓdeſſe non poſſis. his potiſſime cōſulendū eſt qui ꝓlocoꝝ vel tempoꝝ vel quarūlibet rerū oportunitatibus cōſtrictius tibi qͣſi qͣdaꝫ ſorte iungūtur. Et ꝓbo hoc etiā ꝑ locum a maiori. ſic. Non minor necetſitas eſt indigentis cibo qͣꝫ indigentis aduocato. ſꝫille qui habet pt̄atem cibandi non ſꝑ tenet̉ cibarepauperē. ſed ẜuata oportunitate p̄dicta. gͦ nec aduocatus tenet̉ ſemꝑ cauſe pauperū intende et patrociniū p̄ſtare. ſed temꝑe et loco et mō ſuo. Hecbra. tho. vbi ſupͣ. immediate. arti. j. argū. contrain cor. q. et in ſolū. argu. Quarto aduocatꝰ patrociniū vel auxiliū debꝫ ferre diſcrete vel modeſte.et hoc duobo modis Primo mō. qꝛ aduocato defendenti cauſam iuſtā non licet vti aliqua falſitateqꝛ nulli licet face̓ fraudem. licet tn̄ prudent̓ occultare ea quibꝰ impediri poſſet ꝓceſſus eiꝰ. quod ꝓbatur ꝑ ſimile de milite vel duce exercitꝰ. cui in iuſtobello non licet fallitatē fraudulent̓ facere cōtra hoſtes. qꝛ etiam hoſti fidem ẜuare oportet. licet tamenei que debet face̓ occultare prudent̓. ne poſſit ab aduerſario impediri. ſimiliter eſt de aduocato vt patet. Hec bea. tho. ibidem. arti. iij. in ſolū. iij. argū.Re. ſiip. ca. iij. Secūdo debꝫ aduocatus pr̄ocinari modeſtē. et hͦ quo ad verbū et modū. et hoc duobus modis Primo inqͣꝫtum iuſticia ꝑmittit cau.ſam ſui clientuli foueat. nihil de cōtingentibꝰ omittendo. Iecūdo vt non ꝓcaciter. vel dicendo cōucia vel vociferando aduocet. ꝙ ꝑ hec ꝓceſſus iuſticie impeditur. dicente ꝓpheta yſa. xxxij Erit cultꝰiuſticie ſilenciū. talis em̄ ſi adeo ꝓcax fuerit ab aduocatōne excludit̉. dicente ſalomone. ꝓuer. xxiFijce deriſorē. et exibit cū eo turgiū. Hec in ſūmavbi ſupͣ. q. clxxij. qͥs ſit modus debitus aduocandi. in cor. q. in medio Ꝙ in locutōnibus cū alijs quidam tribus mod Ca. pͥmuꝫſe habent.Dulatio Circa adulatōneꝫqͣtuor conſiderare debemꝰ. ſcꝫmodū exp̄ſſiuū. actū īfectiuūreatū exceſſiuū. remediū excluſuū. Primo circa adulatōnem cōſiderare debemꝰ modum exp̄ſſiuū. Nam circa humana colloquia ꝑ q̄maxime homines ad inuicē cōuiuūt et ꝯuerſanturẜm nature ſue ꝓprietatē reſpectu alioꝝ animaliū q̄ſibi in cibis vel huiuſmodi communicāt. non autēin colloquijs in quibꝰ ꝓprie cōſiſtit ꝯuictus humanus quo ad delectare aliū vel ꝯtriſtare. triplex drā ¬¬­ vre­ jcreꝑitur. Quidā em̄ ſunt qͥ in colloquijs tenēt mediū in laudādo vel ꝯtriſtando. tales vocant̉ affabiles vel amici. Quidā vero alij ſūt qui tenēt exceſſūin contriſtando vel defectum in delectando. et tales