EpiſtoleprimeIohannis

a ⁊ charitas eius in nobis ꝑfebcta eſt. In hoc cognoſcimusē qm̄ in eo manemꝰ/ ⁊ ip̄e in nodbis: quoniā de ſpūſancto ſuoē dedit nobis. Et nos vidimuſf ⁊ teſtificamur: qm̄ pāter miſits filiū ſuum ſalu̓atorem mūdi.Quiſqͥs ꝯfeſſus fuerit quoniam ieſus eſt filiꝰ dei: deꝰ in eo

x manet/ et ipſe in deo. Et nosin cognouimꝰ ⁊ credimꝰ charitanti quā habet deꝰ in nobis. Deo us charitas eſt: et qͥ manet inꝑ charitate/ in deo manet/ ēt deq̄ in eo. In hoc ꝑfecta eſt charitas nobiſcum vt fiduciaꝫ harbeamꝰ ī die iudicij: qꝛ ſicut ille ē/ ⁊ nos ſumꝰ in hoc mūdo.

niemꝰ ⁊ māſionē apud eū faciemꝰ. a ¶ Et charitas eiꝰ innobis ꝑfecta eſt: id eſt ſufficiēs. Vn̄ hic loquit̉ de ꝑfectioneſufficiētię. jͣ. eodē. d. cū dicit: Perfecta charitas foras mittit timorē: loquit̉ de ꝑfectiōe excellētię. Uel Perfecta .i. monensad ꝑfectionē: ꝑfecta ſcꝫ ẜm ſpeciē ⁊ intētionē: qꝛ ſpūs manensin nobis facit nos admeliora ſpirare/ ⁊ adꝑfectiora ſꝑare. Unde dicit Glo. Incipediligere: cępit deꝰ inte eſſe: creſce in dilectione/ et ampliꝰ in tehabitando deꝰ faciette ꝑfectuꝫ vt diligas⁊ inimicū: ſicut ⁊ ip̄edilexit: qͥ ꝓ eiſ orauitLucꝭ. xxiij. e. Et tūccharitas ſuaꝫ habetlatitudinē: qn̄ diligit̉inimicꝰ: Matth̓. vj. g. Diligite inimicos vr̄os ⁊cͣ. Sꝫ de hͦ qd̓dixit: Deū nēo vidit vn̄qͣꝫ: q̄rit̉. Nōne paulꝰ ī ſuo raptudeū vidit facie ad faciē ſic̄ ſeraphin? Ita: etſi forte nō ita clare:fuit ne gͦ mortuꝰ? Sol̓. Nō: qꝛ aīa eiꝰ erat ī corꝑe. Sꝫ aīa cōparat̉ ad corpꝰ duplicit̓: aut vt forma ad materiā: ⁊ ſic eſt in qͥete: ⁊ ſic erat aīa ī corꝑe pauli: aut vt motor ad motū/ vl̓ efficiēsad organū: ⁊ hͦ mō nō erat aīa ī ip̄o: qꝛ corpꝰ nō mouebat oīnoītēta ꝯtēplatiōi dei. Sꝫ qꝛ dixerat ꝙ deꝰ ī nob̓ manet: ⁊ hͦ eratdubiū: ꝓpt̓ hͦ ꝓbat illud: ⁊ on̄dit quo ſcire poſſumꝰ ſi deꝰ manetī nob̓. Dicit gͦ: b ¶ In hͦ cogͦſcimꝰ qm̄ ī eo manemꝰ: ꝑ fidē ⁊ amorē. c. Et ipſe ī nob̓: ꝑ gratiā īhabitātē. d ¶ Qm̄d̓ ſpū ſuo dedit nob̓ .i. dona ſpūſſctī dedit hoībꝰ. Et ſignāter dic̄: De ſpū ſuo: ⁊ nō ſpm̄ ſuū: qꝛ deꝰ pat̓ totū ſpiritū dedit filio: Ioh̓. iij. d. quia non ad menſurā id eſt ꝑticulariter: ſꝫnobis in ꝑte: qꝛ diuiſiōes gratiaꝝ ſunt: idē aūt ſpūs. Vn̄ partitio notat̉ fieri in ſpūſancto: nō qͦ ad eſſentiā eiꝰ: ſed qͦ ad dona.Sil̓e Numeti. xj. d. Auferēs de ſpū qͥ erat ī moyſe: ⁊ dans ſeptuaginta viris. Habet gͦ eccl̓ia in vniuerſo plenitudinē donorū: ſed ſingula mēbra habēt ꝑtē. Un̄ patet ꝙ eccl̓ia ſponſa eſtchriſti: Apocꝭ. xxj. c. Veni ⁊ oſtēda tibi ſpōſaꝫ vxorē agni. Etpaulo poſt: Oſtēdit mihi ciuitatē ſanctā hieruſalē: id eſt eccleſiā deſcēdentē de cęlo/ a deo habentē claritatē: dei dona .ſ. oīaſpūſſctī. Dedit nobis: de ſpū. Et hͦ ꝓbo: qꝛ: et Et nosvidimus: qꝛ videre nō poſſumꝰ niſi ꝑ ſpiritū illuminantē: etteſtificamur ꝑ ſpiritū ꝯfortantē nos. Ad hoc Ro. viij. c. Ipſeſpūs teſtimoniū reddet ſpiritui nr̄o. Hoc inquā teſtificamurf ¶ Qm̄ ꝑat̓ miſit filiū ſuū: ad viſibilitatē hoīm: Baruch.iij. d. Poſt hęc in terris viſus eſt: ⁊ cū ⁊cͣ. Nō qꝛ indigeret: nōqꝛ deberet ſed ſola charitate. Filiū dico: g ¶ Saluatoremmūdi/ ī pͥmo aduētu: ſꝫ iudicē in ſcd̓o. Un̄ Mat. xxj. a. clamabāt ei pueri: Oſanna filio dauid: et o fili dauid ſalua nos obſecro: Ioh̓. iiij. f. Ip̄i em̄ audiuimꝰ ⁊ ſcimꝰ qꝛ hic eſt vere ſaluator mūdi. Ita nos teſtificamur. h ¶ Quiſqͥs ꝯfeſſus fuerit: ꝑ eūdē ſpm̄ veraciter: corde ore ⁊ oꝑe ꝑſeuerāter. i Quoniā ieſus eſt filiꝰ dei/ deꝰ in eo manet: vt ī ſua domo qͥeſcēs: ⁊ vt in thalamo ꝓprio delitijs affluens: Prouerb̓. viij. d.Delitię meę cū filijs hominum. k ¶ Et ip̄e in deo: manetſcꝫ. Ꝙ aliqͥs aūt ꝯfitet̉ veracit̉/ hoc ē a ſpūſancto .j. Corꝭ. xij.d. Nemo pōt dicere dn̄s ieſus niſi in ſpūſancto. l ¶ Et noscognouimꝰ: ſic eſſe. m Et credimꝰ charitati quā habet deꝰ in nobis: ꝓpter quā filiū miſit. Ioh̓. iij. b. Sic deꝰdilexit mūdū vt filiū ſuū vnigenitū daret nō venderet nec redderet vt debitū: ſed daret/ vt gratuitū donū. Et qͥd miꝝ ſi habet charitatē in nobis: id eſt erga nos? qꝛ ipſe n DDeꝰ charitas eſt: ergo amat: ergo nō ꝓpt̓ nr̄a merita miſit filiū: ſed qͥanos amat. Ex hoc qd̓ dicit̉ hic: Deꝰ charitas eſt/ arguit magiſter ī ſentētijs/ ꝙ charitas eſt ſpūſſanctꝰ: ⁊ ex eo qd̓ dictū ē ſupra eodē / ꝙ charitas eſt ex deo/ ⁊ charitas eſt deꝰ: arguit: ergocharitas eſt deꝰ de deo. Et Ro. v. a. Charitas dei diffuſa eſt incordibꝰ nr̄is ꝑ ſpiritūſanctū qͥ datꝰ eſt nobis. Et hoc nō intelligit̉ niſi de ſpūſctō: ergo ſpūſſanctus eſt charitas qͣ nos diligi

mus. Et hoc videt̉ velle exp̄ſſe Augꝰ. in Glo. ſuꝑ illud ſupra..Oīs qͥ diligit/ ex deo natꝰ eſt. Glo. Intelligimꝰ in dilectiōe ſpiritūſanctū eſſe: hic eſt fons in qͦ nō cōicat alienꝰ: cū in om̄ibusalijs ſacramētꝭ eccl̓ię cōicet. Ad hūc fontē bibēdū nos hortardicēs: Diligamꝰ inuicē. Ex hac gͦ Glo. videt̉ ꝙ diligamꝰ inuicē charitate q̨̄ ē ſpiritus: et ſic videt̉ veraeſſe opinio magiſtri.Sol̓. Non tenet̉ illaopinio. Vn̄ notandūꝙ ē charitas duplex:creata ⁊ increata: velexēplarꝭ ⁊ exēplata.Un̄ cū dicit̉ ſupra ocharitas eſt ex deotūc charitas ſumit̉ ꝓcharitate creata velexēplata: ⁊ ẜm hoc īargumēto magiſtri ēfallacia ęquiuocatiōis: ꝓ charitate ꝟo increata ſumit̉ in Glo.Augꝭ. Nec fontē ip̄m totū bibere poſſumꝰ/ ſꝫ riuulū vel ex riuulo ſi ⁊ qͥ ex fonte ꝓcedit: ſic̄ dona ſpūſſctī recipimꝰ: Ita deꝰcharitas eſt. o ¶ Et ideo qui manet in charitate/ ī deomanet: ſicut in ꝯtinēte ſe ne cadat. p ¶ Et deꝰ in eo: nō incluſus/ vel ꝯtētus. Uiciſſim em̄ deꝰ eſt habēs charitatem in ſemanentē vt ꝯtinēs ⁊ ꝯtētū. Sic em̄ deꝰ ꝯtinet illū in qͦ habitatvt ꝓtegat ip̄m: ſic vt domꝰ ꝓtegit ꝯtentū. Vnde Eſa. xxxj. c.Proteget dn̄s hieruſalē/ ꝓtegēs ⁊ liberās/ trāſiēs ⁊ ſaluans.Un̄ Eſa. iiij. b. Suꝑ oēm em̄ gl̓iaꝫ ꝓtectio ⁊ tabernaculū ī vmbraculū diei ab ęſtu/ carnalis ꝯcupiſcētię/ ⁊ in ſecuritatē/ ⁊ ī abſcōſionē a turbine tribulatiōis mūdanę/ ⁊ pluuia fraudis diabolicę. n ¶ Deꝰ charitas eſt. Hoc bis dictū eſt in hoc capitulo ꝓpter duplicē aduētū. Primū qͥdē: qꝛ ꝓ charitate nimiaqͣ deꝰ nos dilexit/ filiū incarnari voluit: ſicut ſupra dictū ē. Secūdo repetit̉ idē ꝓpter ſecūdū aduētū/ vt ꝑ hoc notet̉ ꝙ tūc ſalus fideliū ꝑ charitatē cōplebit̉. Deꝰ charitas eſt: qꝛ ignisilluminās ītellectū/ īflāmās affectū/ ꝯſumēs rubiginē vitioꝝeleuās nos ad alta ꝟtutū: Deutꝭ. iiij. d. Deꝰ noſter ignis ꝯſumēs eſt. Hūc ignē venit dn̄s mittere in terrā / vt in nobis luceret: Lucꝭ. xij. f. Hic eſt ignis qͥ ſemꝑ debet ardere in altari cordis: cui debet ſacerdos miniſtrare ligna. Sacerdos qͥ aīalia inſacrificiū īmolat eſt carnis maceratio q̨̄ beſtias maloꝝ motuūoccidit ⁊ caſtigat. Ligna aūt ſūt oꝑa maceratiōis carnis qͥbusauget̉ charitas/ q̨̄ ſunt aſꝑitas veſtiū ariditas ciboꝝ/ ꝓtenſiovigiliaꝝ/ frequētia diſciplinaꝝ/ ꝯtiunatio ieiunioꝝ ⁊ huiuſmodi. Deꝰ igit̉ qꝛ eſt charitas maxime eſt diligendus. Si em̄ qd̓charitatiuū eſt diligi debet: maxime ip̄a charitas diligēda eſt.Un̄ Matth̓. xxij. d. Diliges dn̄m deū tuū ex toto corde tuo: ⁊ex tota aīa tua ⁊ ex tota mēte tua: hoc eſt pͥmū ⁊ maximū madatū. q ¶ In hoc ꝑfecta eſt charitas ⁊cͣ. Hęc eſt tertiaꝑs capituli: in qͣ on̄dit qͥd ē charitas vera: ⁊ quō ſcire poſſumꝙ ꝑfectā charitatē habemꝰ. Procedit aūt ſic in hac ꝑte. Primo oſtēdit qͥ ſigno nos cognoſcemꝰ verā charitatē habere: qꝛſcꝫ ſi diē iudicij nō timemꝰ. Secūdo on̄dit qͥ eſt vera ⁊ ꝑfectacharitas: illa ſcꝫ q̨̄ timorē nō habꝫ: ibi: Timor nō ē ī chariate. Tertio ex oībus p̨̄miſſis ꝯcludit/ vt deū diligamus ibiNos gͦ diligamꝰ ⁊c̄. Quarto oſtēdit qͥd īpedit/ ne diligat̉deꝰ: qꝛ ſcꝫ ſi nō diligit̉ ꝓximꝰ ibi: Si qͥs dixerit ⁊cͣ. Dicit̉ s:In hoc ꝑfecta ē charitas vt fiduciā habeamꝰ ī dieiudicij: nō timentes ſcꝫ apparere iudici: ſed dicētes cū apioPhil̓. jͣ. d. Cupio diſſolui ⁊ eē cū chriſto. Et habere hāc fiduciā ſignū eſt ꝙ habemꝰ charitatē ꝑfectā. Un̄ Glo. In h̓ ſignopōt ꝓbare q̨̄cūqꝫ quātū ꝑficeret in charitate. Sꝫ quo charitas habet fiduciā? Sol̓. Per hͦ ꝙ nō habꝫ timorē: qꝛ vbi nō ētimor ibi ē fiducia: maxime timor ẜuilis: Quia alit̓ erit ꝯriūūlud Prouerb̓. xiiij. c. In timore dn̄i fiducia fortitudinis. perhęc oīa habemꝰ fiduciā: qꝛ imitamur eū. Un̄/ rQuia ſicuiille ⁊ nos ſumꝰ in hoc mūdo: id eſt in dilectiōe inimicorū ſimiles illi ſumus: ſicut ille inimicos dilexit. Pluit em ſueiuſtos ⁊ iniuſtos. Un̄ ſicut nō dicit̉ ad ęqͣlitatē: ſed ad qͣnda ſimilitudinē: ve

S

j