EpiſtoleadTitum
a In primā mea defenſiōe nebmo mihi affuit: ſed omnes mec dereliquerūt: nō illis imputedtur. Dn̄s aūt mihi aſtitit ⁊ cōt fortauit me: vt ꝑ me̓ p̨̄dicatios impleat̉: et audiāt oēs gentes⁊ liberatus ſum de ore leōis.h Liberauit me dominꝰ ab omini oꝑe malo: ⁊ ſaluū faciet ink regnū ſuū cęleſte: cui gloria īl ſęcula ſęculoꝝ: Amen. Sain luta priſcā et aquilā et oneſin phori domū. Eraſtꝰ remāſitcorinthi/ trophimū autē reli§ qui infirmuꝫ mylē̓ti. Feſtinaante hyemē venire. Salutāts te eubolus ⁊ī pudēs ⁊ linus ⁊t claudia et fratres oēs. Dn̄sxiēſus chriſtus cū ſpiritū tuo.
Gratia vobiſcū. Ame̓n.Explicit epiſtola Pauli adTimotheum ſecunda.¶ Incipit argumentū in epiſtolam ad Titum.Itū cōmonefacit ⁊ inſtruit de cōſtitutiōe p̨̄ſbyteri: ⁊ de ſpūali cōuerſatiōe ⁊ hęreticis vitādisqͥ in ſcpͥturꝭ iudaicis credūt:ſcribens ei a nicopoli.¶ Explicit argumentum.Incipit epiſtola Pauli adTitū. C a. I6Aulus ſerliuſ dēi: apo̓ſtol̓pͥauteꝫ ieſu chriſtid̓
⁊ mābres reſiſterūt moyſi. a In prima mea defenſiōe.ſ. qn̄ primo cępi defendere euangeliū: ꝯͣ illū .ſ. alexandrū. Etꝑh̓ ꝙ dicit in prima: innuit ſe ſępe cōgreſſum ꝯtra illū. VelDefenſione .i. tribulatione ⁊ p̨̄ſſura q̨̄ erit mihi defenſio indie iudicij. b Sed oēs me dereliquerūt. sͣ. j. d. Auerſiſunt a me oēs qͥ ſuntī aſia. Matth̓ .xxvj.f. Tūc diſcipuli relicto eo oēs fugerunt.Zach̓. xiij. c. Percutite paſtorē ⁊ diſpergent̉ oues. Chryẜ.In bello qͥ periclitātem dimittit/ ꝓditorhabet̉: multo magisin prędicatione. cNNon ill̓ imputet̉.Chryẜ. Uide qualiter parcit ſuis. GloNota qꝛ nō orat proalexādo: qͥ inuidētiafraternitatē oppugnādo peccauerat: ſꝫ ꝓhis qͥ non abruperātamorē/ ſꝫ timore ſuccubuerūt. d ¶ Dn̄sautē mihi aſtitit.Chryẜ. Derelictumnon dereliqͥt deus.Heb̓. xiij. a. Ip̄e em̄dixit: non te deſeramneqꝫ derelinquā. Ioſue. j. a. Sic̄ fui cū moyſe: ita ero tecū nōdimittā neqꝫ derelinquā te: d ¶ Aſtitit/ adiutor ad patiendūe ¶ Et cōfortauit me: ad agēdū ⁊ p̨̄dicandū: f Ut ꝑ mep̨̄dicatio impleat̉ .i. plene ad multos per me deriuet̉. Roma. xv. d. Ita vt ab hierl̓m ꝑ circūitū vſqꝫ ad illyricū repleuerim euāgeliū: Ut p̨̄dicatio īpleat̉: cū p̨̄dicator qd̓ p̨̄dicatexequat̉: vel qn̄ multos capit. Eſt em̄ ſic̄ ręte: qd̓ qn̄ laxat̉ cōgregat multos piſces. Lucę. v. a. Duc in altū ⁊ laxate retia incapturā. Duc ī altū ꝑ orōnē: ⁊ laxate rętia ꝑ p̨̄dicationē ſuauē⁊ attrahentē. Matth̓. xiij .f. Simile eſt regnum cęloꝝ ſagenęmiſſę in mare ⁊ ex omni genere piſciū ꝯgreganti: quā cū īpleta eſt educētes ⁊cͣ. g ¶ Et audiant oēs gētes ⁊cͣ. Chryẜ.Neronē dicit leonē ꝓpter furorē ⁊ fortitudinē regni eius ⁊ intrepidabilitatē. Glo. De cuiꝰ māibꝰ liberatꝰ ē qn̄ venit romā:adductꝰ ab his qͥ p̨̄erāt iudęę: ob hͦ qꝛ cęſarē appellauit: Actꝭ.xxv. c. Nā cū veniſſet romā duobꝰ annis māſit in libera cuſto.dia. Actꝰ. vltꝭ. g. Poſt etiā trāſiuit ad alias nationes q̨̄ eranin circūitū romę. Vel De manu leonis .i. diaboli qui eſtleo rugiēs .j. Petri. v. c. h¶ Liberauit me dn̄s ab omni oꝑe malo in p̨̄ſenti ꝑ gr̄am. i Et ſaluū me faciet/ infuturo ꝑ gl̓iam. Et eſt argumētū ꝙ iā certꝰ erat d̓ p̨̄mio: ducēsme ¶ In regnū ſuū cęleſte: qꝛ hic deſpexi me. Ioh̓. xij.d. Qui odit aīam ſuā in hͦ mundo in vitā ęternā cuſtodit eā. lSaluta priſcā ⁊ aqͥlā. Aquila erat vir priſcę: de qͥbus inActꝭ. xviij. a. Chryẜ. Cur fęminā an̄ponit viro: qꝛ ī fide calidior. m Et oneſiphori domū .i. familiā. Chryẜ. Ip̄e eratī roma: ſꝫ familiā eiꝰ ſalutat: vt. sͣ. j. Det miſericordiā dn̄ſ oneſiphori domui: Cętera patēt in Glo. n Eraſtꝰ remā ſit ⁊cͣ.trophimū aūt. Actꝭ. xxj .ſ. habet̉ de iſto trophimo. Glo. iōhos noīat: vt veniēs ꝑ eoſ viſitet. o ¶ Infirmū. Chryẜ. Quare nō curauit eū. Sil̓e Phil̓. ij. d. de epaphrodito: Infirmatꝰē vſqꝫ ad mortē. Sol̓. nō oīa valebāt ſācti apl̓i facere: vt nonplꝰ ī eis ęſtimet qͥs ſupͣ id qd̓ videt. Sil̓e moyſes ſubtilis vocꝭerat: cur nō trāſmutabat̉? Itē nō potuit ingredi terrā ꝓmiſſionis. Et ita multa facit deus vt on̄dat̉ infirmitas nr̄ę naturę.Actꝰ. xiiij. b. deꝰ putabat̉. Itē datꝰ ē colaphꝰ .i. ſtimulꝰ carnisij. Corꝭ. iiij. b. Habemꝰ theſauꝝ ī vaſis fictilibꝰ ⁊cͣ. p ¶ MIleti: Myletꝰ ꝓpe epheſū ē: ⁊ īde nauigāſ ī iudęā dimiſit hūcaut poſtqͣꝫ venit romā rurſus vſqꝫ ī hiſpaniā abijt: ſi ꝟo ⁊ illū
rurſus ad has ꝑtes neſcimꝰ. q Feſtina an̄ hyeme. Go.Propt̓ imbres ⁊ frigora cōmonet vt autūno veniret. ChryeQualiter ꝓperat/ qͣliter nūqͣꝫ qd̓ triſte eſt ponit. Nō dicit an̄qͣꝫ ego defungar: ſꝫ an̄ hyemē. r ¶ Salutāt te eubolus.Eubolꝰ interp̄tat̉ cohabitatio. s Et prudens: verior lr̄aē/ Pudens: qͥ ẜmRemigiū interp̄tat̉īdutꝰ ꝯſilio: vl̓ indumētū ꝯſilij. Chryẜ.ponit/ Pudenset linus. ChryẜHūc linum hiſtoriatradit ſecūdum poſtpetrū ep̄m romanorū. ¶ Et claudia.Chryẜ. Vide muliores ignitas circa fidē. Sꝫ cur tot exiſtētibꝰ fidelibꝰ fęminisharū ſolū meminitQuia clarioreſ erāt:⁊ a ſęcl̓aribꝰ rebꝰ magis exierant: deniqꝫmartyricatę ſūt multę. v¶ Dn̄s ieſus.Glo. Poſt ſalutationē fratrū ipſe ſalutatLqͣſi ſubſcribēs h̓ mō:d̓Dn̄s ieſus chriLſtus cum ſpiritutuo. Hinc ſūptū eſtqd̓ rn̄det̉ in eccl̓ia: Et cū ſpū tuo. Ruth. ij. a. Dn̄s vobiſcū.Et Ioh̓. xx. e. Pax vob̓. Chryẜ. Dn̄s ieſus: qͣſi ne doleasqꝛ ego diſcēdo: dn̄ſ tecū. Et nō dixit tecū: ſꝫ/ x Cū ſpū tuc:duplex auxiliū gr̄ę ſpū ⁊ deo auxiliante ei. Nō ē em̄ dn̄s vobiſcū: niſi gr̄a exiſtēte ſpūali. Et Glo. Et caue ne admōitꝰ iraſceris: ſꝫ potiꝰ/ y ¶ Gr̄a/ ſit vobiſcū .i. maneat vr̄a dilectioz ¶ Amen .i. fiat: vel vera ſunt q̨̄ hactenꝰ dixi. Chryẜ. Gr̄aſit vobiſcū. In magnis domibꝰ illos famulos videmꝰ mairē habere gr̄am qͥ nō ꝗ ſua ſunt quęrūt: ſed q̨̄ dn̄oꝝ: qͥ nō queſua ſunt curāt: ſed q̨̄ dominoꝝ: qui nō q̨̄ ſua ſunt/ ſed quę domini faciunt ⁊ nō econuerſo.¶ Explicit Poſtilla dn̄i Hugonis Cardinalis ſuꝑ epiſtolāauli ad Timotheū ſecundā.¶ Reuęrēdiſſimi in chriſto patris ⁊ dn̄i dn̄i hugonis ⁊c̄. Cardinalis poſtilla ſuꝑ epiſtoia Pauli adTitum Incipit. ¶ Expoſitio. Ca. I7Aulus ſeruꝰ ⁊cͣ. Iſtū titū genuit in fide apl̓us:quē creauit ep̄m: īmo potiꝰ archiep̄m cretę: q̨̄ ē inſula/ ſiue regio q̨̄dā. Un̄ monet eū vt honeſtos ſacerdotes ⁊ ep̄os ꝯſtituat. Et ē eiꝰ ītētio: vt ip̄m inſtruat quō ſe debet habere ad oēs: ad pares/ inferiores ⁊ ad illos qͥ ſūt extra eccl̓iam. Nō dicit quō ad ſuꝑiores:qꝛ ip̄i ſe habēt ꝑ modū paritatꝭ ad alios: ẜm qd̓ dn̄s papa ſcr̄bit ep̄is tāqͣꝫ fratribus. In pͥma gͦ ꝑte docet quō ſe debet hread coep̄os ſuos. In ſecūda quō ad inferiores ⁊ maxime ad cōuerios de circūciſiōe. In tertia quō ad illos qͥ ſūt extra eccleſiā ⁊ p̨̄cipue ad hęreticos. Primogͦ ſalutat eū. Scd̓o reuocateū ad memoriā ad qͥd ꝯſtitutꝰ ſit: ibi: huiꝰ rei gr̄a. Teruisinſinuat̉ ei qͣles ep̄os ⁊ p̨̄ſbyteros debet ꝯſtituere: ibi: Si qͥsſine crimīe. Dic̄ gͦ: a ¶ Paulꝰ/ noīe. b. Seruꝰ ꝯditioe:ſꝫ hęc cōditio nobilitas ē: hęc ſeruitꝰ īgenuitas ē: qꝛ ciDel.Un̄ btā agatha dixit: Sūma ingenuitas ē q̨̄ ẜuitio chriſti atprobat̉. Seruꝰ em̄ regꝭ par cōmitꝭ ē: vt d̓r. Un̄ ī Collecta drcui ẜuire regnare ē. Un̄ dauid hac nobilitate cōmēdās ſe aſtEgo ſeruꝰ tuꝰ ⁊ filiꝰ ancillę tuę. Eſa. xlix. b. Paruꝫ ē mihi vſis mihi ſeruꝰ ad ſuſcitādū tribꝰ iacob: ⁊ fęces iſrl̓ cōuertēdasq. d. nō ē parū: īmo magnū. Glo. Qualit̓ moyſes ⁊ dauid vuiſūt appellati: Deut̓. vlt̓. b. et Eech̓. xxxiiij .ſ. Et maria anculaLuce .jͣ. d. d Apl̓us aūt: poteſtate ⁊ dignitate. Roma. j. a¶ Per quem accepſoe
S
D
Al̓. tprudens
L
Ps. 115