TimotheūEpiſtole prime ad
gͦ ne aliter docerēt ne̓qꝫ intēderent fabulis ⁊ genealogijs ins terminātis: q̨̄ quęſtiones p̨̄e ſtant magis qͣꝫ ędificationems dei quę eſt in fide. Finis aūth p̨̄cępti eſt charitas de cordepuro ⁊ cōſcientia bona ⁊ fide̓
ſ nō ficta. A quibus quidā abn errātes cōuerſi ſunt in vaniloquium: volentes eſſe legiſdooctores: nō intelligentes/ neqꝫquę loquunt̉/ neqꝫ de quibusꝑ affirmāt. Scimꝰ aūt qꝛ bonaq eſt lex ſi quis ea legitime vtat̉:
a ¶ Ne aliter docerēt: ꝑſeudo doctores. Aliter .i. contrarium qͣꝫ nos. Gal̓. j. b. Si quis vobis euangelizauerit pręter idqd̓ accępiſtis anathema ſit. Titū. j. c. Docentes q̨̄ nō oportetturpis lucri gratia. b ¶ Neqꝫ intenderēt fabulis et gel̓ ad diſcēdis/ quānealogijs: docēdis/ quātū ad doctorestū ad ſubditos. Fabulas dicit doctrināeorū qui legalia tenēda p̨̄dicabant: vel fictiones quaſdā ⁊ excogitationes iudęorum/ de quibus dicitdn̄s Matth̓. xv. a.Irritum feciſtis mādatum dei ꝓpter traditiōes veſtras. Ipſi em̄ dicūt ⁊ credūtadam primo habuiſſe duas vxores ex quibus texijt genealogias infinitas: Et hoc eſt qd̓ dicit c ¶ Interminatis .i. ſine termino: vel in ꝓhibitis/ ſicut dicit̉: ꝓhibemus hoc ſub interminatione anathematis. d ¶ Quę quęſtiones .i. lites:f ¶ Pręſtant magis ꝙͣ ędificationē/ iuſticię/ dei .i. nōędificāt hoīes in iuſticia dei. ij. Timoth̓. ij. c. Noli verbis cōtēdere: ad nihil em̄ vtile ē niſi ad ſubuerſionē audientiū. ij. Timoth̓. ij. c. Prophana autem et vaniloquia deuita: multū em̄ꝓficiunt ad impietatē: et ſermo eorū vt cancer ſerpit. Item. ij.Timoth̓. iiij. a. Coaceruabunt ſibi magiſtros prurientes auribus vel ſcalpētes auditū: ſcd̓m aliā litterā: et a veritate qͥdemauditū auertēt ad fabulas autē cōuertent̉. Item. jͣ. iiij. b. Ineptas ⁊ aniles fabulas deuita. jͣ. vj. d. Prophanas vocū nouitates ⁊cͣ. d ¶ Quę/ iuſticia vel ędificatio ſiue crementum iuſticię ē in fide: Fides em̄ viuificat ⁊ in iuſticia cōſeruat. Abac̄.ij. a. Ro. j. b. Iuſtus ex fide viuit. e ¶ Queſtiones/ rei. Vides qualiter detrahit queſtioni: vbi em̄ fides nō eſt queſtioneibi ita oportet īueſtigare: qͥd fides indiget q̨̄ſtione? queſtio fidei interp̄tatiua eſt: qui em̄ quęrit nōdum inuenit: qui quęritcredere nō pōt: ꝓpterea ait: ne occupemur circa queſtiones:ſi nec credimꝰ non eſt fides. Fides em̄ mentē quieſcere facit.g ¶ Finis aūt ⁊cͣ. Doctrina eorū inutilis eſt: qꝛ finis oīs doctrinę eſt charitas: ſed doctrina eorū charitatem impediebat:qd̓ bene dico: qꝛ fabula eſt eorū doctrina ⁊ nihil facit ad ędificationeꝫ. Finis aūt p̨̄cępti eſt charitas: et eorū doctrina impedit charitatem. Uel Finis aūt ⁊c̄. q. d. ipſi docentfabulas: ſed finis .i. adimpletio legis eſt charitas: quare nō eſtopꝰ alijs/ maxime fabulis eorū. Vel cōtinua ad ꝓximo dictūqd̓ vere in fide eſt ędificatio iuſticię dei: qꝛ ex fide eſt ſpes: ⁊ inde charitas quę eſt adimpletio legis. Et hoc eſt qd̓ dicit: Finis aūt p̨̄cępti .i. cōpletio ⁊ cōſummatio p̨̄cępti .i. p̨̄cęptorum omniū/ eſt charitas. Roma. xiij. c. Plenitudo legiseſt dilectio. Vel Finis p̨̄cepti ē charitas .i. gratia charitatis habendę eſt p̄cęptū: qꝛ ad hoc vt habeat̉ charitas fuerūt data mādata. Sic gͦ eſt finis p̨̄cępti: ſicut ſanitas eſt finismedicinę. Vel charitas eſt finis p̨̄cępti .i. termīat vel cōſumitp̨̄cepta legalia: ſicut dicit̉ candela finiri cū cōſumit̉ Matth̓. xjb. Lex ⁊ ꝓphetę vſqꝫ ad iohānē: Vel Finis p̄cępti ē charitas .i. charitas terminat p̨̄ceptū: quia vere diligēti et ꝑfectenon oportet p̨̄cipere. Infra eodem: Lex iuſtis non eſt poſita.Alia littera. Finis aūt terminatiōis eſt amor ex puro corde etcōſcientia bona et fide nō ficta: Et eſt bonū verbū cōtra illosquos non mouet ad p̨̄dicandū aīarū charitas: ſed lucrorū cupiditas: qͥ faciūt caudā argenteā ſuis ſermonibꝰ. Sed qꝛ quidā amor īmundus: vt in luxurioſis/ ideo dicit: h ¶ De corde puro. Itē quidā amor eſt et ſi nō īmundus: tn̄ inter īmundos eſt .ſ. quędam ſocialis affectio: qua ſe inuicem ſimiles diligant: vt fur furem: ideo dicit: i ¶ Cōſcientia bona: ex bona cōuerſatiōe: vt dicit Chryẜ. Et qꝛ quidā diligunt verbo etlingua: ſꝫ nō oꝑe ⁊ veritate/ ideo ſubdit: kEt fide non ficta .i. fidelitate vera ſiue fidelit̓ ⁊ veracit̉. jͣ. Ioh̓. iij. d. Nolitediligere lingua ſꝫ oꝑe ⁊ ꝟitate. Bern̄. h ¶ De corde puro:vt puritas cordis in duobus cōſiſtat in quęrenda gloris dei: ⁊
vtilitate ꝓximi. De hac tanto puritatis bona gloriari nō poveraciter: niſi qͥ extrinſecus gloriā ꝑfecte reſpuerit: nec em̄ poteſt dei vel ꝓximi quęrere lucra qͥ ꝓpria nō cōtēpſerit. Segr¶ Et cōſciētia bona ⁊cͣ. Duo ſūt q̨̄ faciūt cōſciētiā honsCōmiſſa flere: flēda nō cōmittere. Horū neutrū ſolū ſutſequit̉: k Et fidenō ficta. Criplexeſt fidei diuiſio. Eſem̄ fides mortua: ficta/ probata. Mortua ē q̨̄ ꝑ dilectionēnō oꝑat̉: quaſi carēsaīa q̨̄ eſt aīa. Fictaq̨̄ ē ex charitate moueri inchoat ad beneoperādū: ſꝫ nō ꝑſeuerans deficit et moritanqͣꝫ abortiua. Et dicit̉ ficta fides: eo ſenſu qͦ vaſa fictilia dicimꝰ nō inutilia: qꝛ nō ſunt inutilia qͣꝫdiu ſunt: ſꝫ quaſi fragilicum cito pereūt. De hac fide dicit̉: Lucꝭ. viij. b. Hi ſunt qͥ atēpus credunt. Probata eſt q̨̄ ꝑſeuerat cū charitate. Mat. x.c. Qui ꝑſeuerauerit vſqꝫ in finē hic ſaluꝰ erit. Uel Nō ficta.i. nō erronea: quā ſibi fingit humanꝰ animꝰ: ſicut hęreticoꝝUel Non ficta .i. nō ſimulata: Aliter exponit̉ ẜm Augꝭ. inGlo. h ¶ De puro corde .i. de puro intellectu: vt nihil niſideꝰ diligat̉: i ¶ Et conſcientia bona .i. ſpe. Ille em̄ ſperatqͥ bonā cōſcīaꝫ gerit: qꝛ ẜm ꝯſcīaꝫ bonā mēſurat̉ ſpes: ⁊ ſumilꝯfidētia/ kEt fide n̄ ficta: vt dictū ē .i. nō ſimulata: vl̓. i. nōfragili. Ul̓ hęc tria: Ex corde puro ⁊cͣ. poſſūt referri ad illatria: Diliges dn̄ꝫ deū tuū ex toto corde tuo ⁊ ex tota aīa tua: ⁊ex oī mēte tua .i. ex ītellectu ſine errore: volūtate ſine ꝯͣdictiōe:memoria ſine obliuiōe. Sil̓r d̓r hic: Ex toto corde .ſ. ītellectu ſine errore/ Et cōſcīa bona .i. ex volūtate ſine ꝯͣdictiōeꝯſcīa em̄ bona ē volūtas ſine culpa: Et fide nō ficta .i. fide.liter ⁊ vere nō ficte: qd̓ qͥdē eſt qn̄ mēoria ē ſine obliuiōe. Omni em̄ tꝑe diligit qͥ amicꝰ ē: vt d̓r Prouer. xvij. c. AA qͥbꝰ qͥdā ⁊cͣ. On̄dit ꝙ doctrīa pſeudo erat nociua: qꝛ oberrat a charitate ⁊ excęcat hoīem. Un̄/ A qͥbus/ p̨̄dictꝭ .ſ. fide/ ſpe ⁊ charitate. m ¶Quidā aberrates. Ex qͦ aliqͥs nō docet vel p̄dicat ꝓpt̓ deū ⁊ vtilitatē ꝓximi: aberrat tāqͣꝫ cęcꝰ. Nec miꝝ:qꝛ auertit ſe a luce ſpūali .i. a deo qͥ lux ē ꝟitatꝭ. Ioh̓. xj. b. Auābulat ī luce nō offēdit: qꝛ lucē huiꝰ mūdi videt. n CCōuerſiſūt ī vaniloquiū: de legalibꝰ p̨̄dicādis. Nota h̓ duas cāserroris .ſ. ꝯtēptū charitatꝭ: ⁊ appetitū dignitatꝭ. Propt̓ hͦ duoveniūt hęreſes. Primū tāgit̉ ibi: A qͥbꝰ aberrātes. Secidū: ibi: Uolēteſ eē legꝭ ⁊cͣ. De pͥmo dic̄ Chryẜ. Nihūl ltalędit genꝰ hūanū vt ꝯtēnere amorē: ⁊ nō cū ml̓to diligere ſtudio: qͣꝫadmodū neqꝫ dirigit/ vt ꝑſeqͥ cū v̓tute eū. Et hͦ chriſtꝰon̄dēs dicebat: Si duo ꝯcordauerint ī idē/ oē qd̓cūqꝫ petet atcipiēt. Et rurſus Matth̓. xxiiij. b. Cū multiplicata fuerit intas infrigidabit̉ amor multoꝝ. Sed hęreſes genuit oēs / ex nōamādo frēs ſuos īuidebāt ꝓſꝑantibꝰ/ ex īuidēdo diligebat dignitatē: ex diligēdo dignitatē hęreſes genuerūt. Itē Chryy.Volētes aūt eē legꝭ mgr̄i. Vides ⁊ aliā cām q̨̄ eſt amor dignitatꝭ: ꝓpterea ⁊ chriſtꝰ dicebat Mat. xxiij. a. Voſ aūt nolite vocari rabbi. Et rurſū: Nec ipſi legē cuſtodiūt: ſꝫ vt in ſua carnegl̓iēt̉: Gal̓. v. c. Dignitatē deſiderāt ait: ⁊ ꝓpterea ad ꝟſtate ſireſpiciūt: Itē Iaco. iij. a. Nolite plures mgr̄i fieri frēs chariſſimi: ſciētes ꝙ maiꝰ inde iudiciū ſumitꝭ. ij. Timoth̓. iiij. a. Coaceluabūt ſibi mgr̄oſ pruriētes auribꝰ. Ul̓ ſic Aberrāteſ. ecōeauerſio a bono: Cōuerſi ſt̓. Ecce ꝯuerſio ad malū. ol oītelligēteſ neqꝫ q̨̄ loquūt̉ .i. q̄ volūt ꝓbare. i.ſcpͥturas ⁊ ieſtimōia ꝓph̓aꝝ/ qͣs adducūt ad ꝓbādū. Ul̓ ecōuerſo ſic: De ſiītelligūt depͣuāt ſcpͥturas. Un̄. ij. Pet̓. vlt̓. d. In qͥbꝰ ſut qdadifficilia ītellectu: q̨̄ īdocti ⁊ īſtabiles hoīes dānāt ad ſua pntciē. p. Scimꝰ aūt. Ne credat qͥs ꝙ apl̓s legē vituparet eo gdixerat eoſ oberrare ī lege/ addit hͦ: ¶¶ Bona ē lex. Ro. no.c. Lex qͥdē bona ⁊ ſctā: et mādatū ſctm̄: Et hͦſi qͥs ea legitmevtat̉: alit̓ nō ē bona. Un̄ Ezech̓. xx. d. Dedi eis p̄cępta nō bona: iudicis in qͥbꝰ nō viuetꝭ. Chryẜ. Sūt qͥ vtūt̉ lege illegauiꝝputa cocitiluſ
B
I
& 5.
Deut. 1.Mrul.
peri