EpiſtoleadEpheſios
a ſpectu eius in charitate. Quib p̨̄deſtinauit nos in adoͦptionem filiorū ꝑ ieſum chriſtumI in ipſum ẜm ꝓpo̓ſitū volūtaetis ſuę in laudem glorię gratię ſuę: ī qua gratificauit nosin dilecto filio ſuo in quo hakbemus redemptionem ꝑ ſanguinē eiꝰ in remiſſionē peccaltorū: ẜm diuitias gratię eiusſ q̄ ſuꝑabūdauit ī nobis in omͦͦ ni ſapientia ⁊ prudētia: vt nō
tū faceret nobis ſacramentuꝫq voluntatis ſuę ẜm bn̄placitūeiꝰ qd̓ ꝓpoſuit in eo in diſpēr ſatiōe plenitudinis tēporū ins ſtau̓rare oīa in chriſto q̨̄ in cęlis ⁊ in terra ſunt in ipſo. Int quo etiā nos ſorte vocati ſumus q̄deſtinati ẜm ꝓpoſituꝫeius qui operat̉ omnia ẜm coſiliū volūtatis ſuę: vt ſimꝰ inxlaudē gl̓ię eiꝰ nos qͥ ante ſpeyrauimꝰ in chriſto. In qͦ ⁊ vos
ritas. a Qui p̨̄deſtinauit nos. Hic ē effectꝰ .ſ. pignꝰ vitę ęt̓nę habēdę. b ¶ In adoptionē filioꝝ .i. de adoptionehęreditatꝭ ęternę. Ro. viij. e. Ingemiſcimꝰ adoptionē filioꝝdei expectātes. Itē in eodē. c. Accępiſtis ſpm̄ adoptiōis ⁊cͣ.Ioh̓ .j. a. Dedit eis ptātē filios dei fieri. ¶ In ipſum .i. vtſimꝰ ſimiles filio dei.Roma. viij .f. Quip̨̄deſtinauit nos fieriꝯformes imaginis filij ſui: Uel in ipſū:qꝛ ip̄m habebimꝰ inp̨̄miū. Un̄ Psͣ. Inpace in idip̄m/ dormiā et requieſcā. 5¶ Scd̓m ꝓpoſitūvolūtatꝭ ſuę. Duplicit̓ legit̉ hͦ ī Glo. ſꝫobſcure .i. ẜm voluntatē ſuā ꝓpoſitā: velprocul poſitam .i. abęterno poſitam ⁊ firmā. Uel ꝓpoſitā .i.oībꝰ palā oſtēſā ꝑ cōuerſionē nr̄am. Itē ẜm ꝓpoſitū volūtatꝭ ſuę .i. ſicut ꝓpoſuit ab ęterno ⁊ voluit. Roma. ix. c. Cum nodū nati eſſent:aut aliqͥd egiſſent boni aūt mali/ vt ẜm electionē ꝓpoſitū deimaneret: nō ex oꝑibꝰ ſꝫ ex vocāte dictū eſt. Gen̄. xxv. c. Maior ſeruiet minori. Iaco. j. c. Volūtarie genuit nos. Et hoc fecit/ e¶ In laudē gl̓ię gr̄ę ſuę .i. vt appareat ⁊ laudet̉ gr̄a eiꝰgratioſa: q̨̄ ⁊ gl̓ioſū deū ⁊ laudabilē on̄dit ⁊ nos gl̓ioſos facit.Eſa. xliiij. d. Laudate cęli qm̄ miſcd̓iā fec̄ dn̄s: iubilate extrema t̓rę: reſonate mōtes laudationē eiꝰ: ſaltꝰ ⁊ oē lignū: qm̄ redemit dn̄s iacob ⁊ iſrl̓ gl̓iabit̉: f In qua .i. ꝑ quā gratiā: gͦ¶Gratificauit noſ gͣtos fec̄. h In dilecto filio ſuo ꝑ eaq̄ fecit filiꝰ ſuꝰ. ij. Corꝭ. v. d. Deꝰ erat ī chriſto mūdū ſibi recōciliās/ in chriſto .i. ꝑ ea q̨̄ fecit et tulit chriſtꝰ .ſ. ꝑ paſſionē chriſti. ¶ ¶ In quo habemꝰ redēptionē: Nō dicit ī quo redēpti ſumꝰ ad maiorē exp̄ſſionē: k¶ Redēptionē: gr̄a redēptiōis/ vniuerſalis ē: iō p̨̄cedit gratiā remiſſionis q̨̄ ꝑticulariseſt. Mali em̄ redēpti ſūt ꝑ ſufficiētiā: boni qͣꝫtū ad efficiētiā.Oſee. vij. d. Pręuaricati ſunt in me/ et ego redemi eos. Eſa.xliiij. d. Reuertere ad me: qꝛ ego redemi te. Col̓. j. b. In qͦ habemꝰ redemptionē ⁊ remiſſionē peccatoꝝ. j. Petri. j. c. Noncorruptibilibꝰ ⁊cͣ. Scd̓m diuitias gr̄ę eiꝰ. Quādo em̄miſit filiū ſuū in mūdū: tūc miſit cū eo abyſium diuitiarū gratiarū: ſed adhuc clauſus erat theſaurus. Vnde. Col̓. ij. a. Abſcōditi erāt ī chriſto theſauri ſapiētię ⁊ ſciētię. Sed in cruce reſeratū ē oſtiū claue dauid .i. clauis chriſti tūc emanauit p̄ciuꝫredēptiōis nr̄ę. n ¶ In omni ſapientia ⁊ potentia. Hicoſtēdit bn̄ficia ſpāliter apl̓is collata. Et pͥmo bn̄ficiū reſerationis ſecretoꝝ: qd̓ magnū ē. Vnde dicit eis Ioh̓. xv. a. Iam nōdicā vos ſeruos ſed amicos: qꝛ ſeruꝰ neſcit qͥd faciat dn̄s eiꝰ:vos aūt dixi amicos: qꝛ oīa q̨̄cūqꝫ audiui a pr̄e meo nota fecivob̓. Amos. iij. b. Nō faciet dn̄s ꝟbū niſi reuelauerit ſecretūſuū ad ẜuos ſuos ꝓphetas. Dic̄ gͦ. m ¶ Quę ſuꝑabūdauit in nobis. Vn̄ apl̓i poſſunt dicere illud Psͣ. Nō fecit taliter omni nationi ⁊cͣ. n ¶ In om̄ī ſapīa. Hoc dicit qͣꝫtumad reſerationē ſecretoꝝ diuinoꝝ. o ¶ Et prudētia. Hoc dicit qͣꝫtū ad reſerationē ſecretoꝝ humanoꝝ. Et ſumit̉ h̓ prudētia ꝓ ſcientia. Differētiā aūt inter ſapīam ⁊ ſciētiā ponit Auguſtinꝰ. xiij. libro de trinitate. xix. ca. Hęc aūt omnia q̨̄ ꝓ nobis verbum caro factū tꝑaliter ⁊ localiter fecit: ⁊ ꝑtulit ẜm diſtinctionē quā demōſtrare ſuſcepimꝰ ad ſcientiā ꝑtinēt nō ſapientiā. Ꝙ autē verbū eſt ſine tꝑe ⁊ ſine loco ⁊ patri coęternum ⁊ vbiqꝫ totū/ qͣꝫtū poteſt veracē ꝓferre ſermonē ſermo ille erit ſapientię. Et in eodē. xiiij. li. j. ca. Diſputantes aūt d̓ ſapientia diffinierūt eā dicētes. Sapientia eſt rerū humanarūdiuinarūqꝫ ſcientia. Et pꝰ pauca ſubiūgit: Illa diffinitio diuidēda eſt: vt rerū diuinarū ſciētia ꝓprię ſapiētia nūcupet̉: hūanarū vero ꝓprię ſcientię nomē obtineat. Psͣ. Os meū loque
tur ſapientiaꝫ: et meditatio cordis mei prudentiā. Et nota exſuꝑabundanti: ꝙ minus eſt meditari corde qͣꝫ loqui: quod eſtcontra quoſdam qui magis ſunt intenti ꝓuidentię tꝑalium q̄noticię diuinorū. p ¶ Ut notū faceret nobis ſacramētum voluntatis ſuę. Col̓. j. d. Myſterium qd̓ abſconditū fuit a ſęculis ⁊ generationibꝰ: nūc manifeſtatū ē ſāctis eiꝰ.Lucę. x. d. Cōfiteortibi dn̄e pater rex cęli ⁊ terrę: qꝛ abſcōdiſti hęc a ſapientibuset prudentibꝰ/ ⁊ reuelaſti ea paruulis. EtMatth̓. xiij. b. Vobis datum eſt noſſemyſterium ⁊cͣ. AdMat. xiiij. c. Et dicit ſacramentū volūtatis .i. ſacramētum⁊ ſecretā volūtatē ſuam. Et quid ſit illud ſubdit: q Scd̓m beneplacituꝫ ei⁊cͣ. inſtaurare oīa in chriſto ⁊cͣ. Bn̄ dic̄/ ẜm bn̄placitū: qd̓ plꝰ eſt qͣꝫ volūtas: qꝛ multa volumꝰ q̨̄ multū nō placēt.Gen̄. xxx. e. Cras reſpondebit mihi iuſticia mea: cū bn̄placititēpus adueniet. Psͣ. Tēpus beneplaciti deꝰ. Alia lr̄a: recōciliationis. r ¶ In diſpenſatione plenitudinis tēporū..i. in tꝑe plenę diſpēſatiōis: Tūc em̄ plene diſpenſauit nobisoīa: quia etiā verba ſua dedit ī documētū: oꝑa in exēplū: ⁊ advltimū corpꝰ ſuū diſpenſauit in cibū ⁊ ſāguinē in potum. Velin diſpēſatione plenitudinis tēpoꝝ .i. plenorū tēpoꝝ:Tūc em̄ pͥmo fuit tempꝰ plenū gratiarū implēs figuras veteres. Gal̓. iiij. a. At vbi venit plenitudo tēporis: miſit deus filium ſuum ⁊cͣ. Nota diſpenſatio eſt relaxatio iuris: Diſpēſauitergo deus pater nobiſcum: quādo miſit filiū ſuū ad redimendum nos: qꝛ ſi ẜm rigorē iuſticię ageret nobiſcum/ dimitteretnos in ꝑpetua ſeruitute. s ¶ In ſtaurare omnia. Glo. i. adprimū ſtatum reducere: immo ad longe meliorem. Sed hocdicit nō ratione identitatis vel quātitatis: ſed ratione ſimilitudinis: qꝛ ſicut adam fuit immortalis ſuo modo: ⁊ nos erimimmortales noſtro modo. Vnde Prouerb̓. iij. b. Primi etpuriſſimi fructus eius .i. primis ſimiles in chriſto. Vnde Eſa.lviij. d. Edificabunt̉ in te deſerta ſęculorū: id eſt paradiſus: ꝗfuit deſerta ab angelis: ⁊ vocaberꝭ ędificator ſępiū. Eſa. xliiij.d. Qui dico hierl̓m ędificaberꝭ .i. paradiſo: ⁊ tēplo fūdabert.id eſt eccleſię militāti. t ¶ In quo etiā nos ſorte vocatiſumꝰ. Hoc eſt ẜm ſpeciale beneficiū apoſtolorū .ſ. mīſterijcollati beneficiū ad annūciādū nomē domini: qd̓ ſatis magnūē. Un̄ Eſa. xlix. b. Parū ē vt ſis mihi ſeruꝰ ad ſuſcitādas tribꝰiacob ⁊ fęces iſrael cōuertendas. q. d. nō eſt parū. In quo ⁊nos ſorte vocati ſumꝰ .i. diuina electione quę ꝑſona nonaccipit: ſicut nec ſors. Col̓. j. b. Gratias agentes deo patri: qͥdignos nos fecit in partem ſanctoꝝ ſortis in lumine Acti. jͣ. b.Cęcidit ſors ſuꝑ matthiā ⁊cͣ. Et in Iona. j. b. Prouer. xvj. d.Sortes mittūt̉ in ſinū: ſed a dn̄o tēperant̉. Ecc̄i. xvij. c. Deſtinauit illis ſortē veritatꝭ. v ¶ Ut ſimꝰ in laudem glorięeius. vt .ſ. ꝑ nos laudēt alij gloriā eiꝰ. Psͣ. Glorioſus deusſctīs eiꝰ. x. ¶ Nos qͥ an̄. i. pͥuſqͣꝫ alij/ ſperauimꝰ in chriſto ⁊cͣ. ¶¶ In qͥ ⁊ vos. Quīta ꝑs ī qͣ enumerat bn̄ficia ſpecialit̓ collata ip̄is epheſijs. Et pͥmo bn̄ficiū fidei ꝑ auditu hodei: Cuiꝰ oſtendunt̉ hic quinqꝫ effectꝰ. Primꝰ effectus verbidiuini eſt fides: ibi: In quo credentes: De quo Ro. ca tQuomodo credēt ei quē nō audierunt? Et poſtea ſequit̉: y ides ex auditu: auditus autem per verbū dei. Secundus enectus eſt ſignatio ſiue ſigillatio imaginis dei ⁊ formę viuēdi. ij.Corꝭ. j. d. Qui ſignauit nos et dedit nobis pignus ſpiritus:Ezech̓. ix. b. Signa tau ſuper frontes virorum gemētiū ⁊c. j.iiij. g. Nolite contriſtari ſpiritumſanctum dei in quo ſignaE ti eſtis in die re-
B
T
Psͣ .4.
C
Pē. 6
Ps .147.
Pē. 61.
Psͣ .48.