Druckschrift 
7 (1502)
Einzelbild herunterladen
 

Ca.VII

Et ſi qͣ mulier fidel̓ habet virū infidelē: ⁊ hic ꝯſentit habitare cū illa nō dimittat virū.a Sanctificatꝰ eſt em̄ vir infideblis ꝑ mulierē fidelē: ⁊ ſanctificata eſt mulier infidelis ꝑ vierū fidelē. Alioqͥn filij vr̄i immūdi eſſent: nunc aūt ſanctiſūt. Ꝙ ſi īfide̓lis diſcedit/ di

ſcedat. No̓n em̄ ẜuituti ſubiectꝰ frat̓ vel eſt ſoror in eiuſkmodi. In pa̓ce autē vocauitl vos deus. Unde enim ſcismulier ſi virum ſaluū facies?Aut vnde ſcis vir/ ſi mulierēſaluā facies? Niſi vnicuiqꝫ ſiAcut diuiſit dominꝰ. Unum.quēqꝫ ſicut vocauit deus: ita

Cemc mipnita ptō thiei ſibels iſidtie diminie.notutat cohabitare fideli ſine ꝯtumelia creatori. Sācti.id eſt ſanctificabitur. b Per muliereꝫ. Loquit̉xniternio ꝙ ꝯuerſus ē ad admonitionē vxoris ſuę q̄ fideficatꝭrat: e valerſanꝰ ꝑ ſanctā ceciliā vxorē ſuā. Uel Sanctifiqmnoeſt vir intumulierē. i.coī.lpar ciitnō inutadelitas illiꝰ cuneomaneatul. e¶AAlloqͥn.liciternitur diqno mō ſic: dicoello nō diſcedatiſt īdel̓ vult cōmanereꝯtumelia creatoin ſi diſcedatveſtri īmūdi .i. adulteri eſſēt/ ⁊ ſpurij apparēt. eaūt: qn̄ nō diſcedat alter ab altero. f Sancti ſunt:id ē legitimi apparēt. Vel Alioqͥn .i. ſi diſcēdat: Filij īmūdi i infideles. Fllij em̄ vidētes diſcidiū parētū ⁊ ꝙ erat ml̓tomalor nūerus infideliū recedebāt cū infideli. Sꝫ q̨̄rit̉ de hoc:ſi infidelis ꝯſentit hītare cū fideli/ nō dimittat eū fidelis. Cōrra. Deutꝭ. vij. a. Nō inibis fędꝰ cū eis ⁊cͣ. neqꝫ ſociabis cumeis ꝯiugia. Et loquit̉ de gētilibꝰ ad iudęos. Pręterea. iij. Eſqre. ix. a. et Neemię. xiij. d. redarguit iudęos qͥ ꝯtraxerant cūifidelibus ⁊ ſeꝑauit eos/ ponēs exēplū de ſalomone. iij. Regꝭ.ij a. Sol̓. Qd̓ hic ab Apl̓o dicit̉/ intelligēdū eſt d̓ illis qͥ in infidelitate ꝯtraxerūt. Qd̓ aūt dicit̉ in Deutꝭ. ⁊ in Eſdra intelligit̉ de matrimonio fideliū ad infideles qd̓ nullū eſt. Nō enimpoterat ꝯtrahi matrimoniū inter iudęos qͥ tūc erant fideles ⁊ētes: Sic nō pōt modo eſſe matrimoniū fideliū ad īfideles.Cōtra hoc tn̄ videt̉ eſſe qd̓ dicit̉ Deutꝭ. xxj. b. Sentētia ē: Siegreſſus fueris ad alienigenas: ⁊ videris mulierē q̨̄ placeat inoculis tuis/ rades pilos eius ⁊cͣ. ſic cōtrahes cū ea. Sed dicēdū ꝙ hoc intelligit̉ qn̄ mulier volebat cōuerti ad iudaiſmū: ſicut fuit in Ruth: qua cōuerſam de gētilitate duxit booę in vxorē. Qd̓ gͦ dicit Apl̓s/ tenendū eſt de illis gentibꝰ tm̄ q̨̄ ſūt bonevitę quę nullam habent ſuperſtitionem: nec vt iudęi aliquo errore legis artati vt mahometi. g Si infidelis diſceditdiſcedat: qꝛ nō debet eū ſequi fidelis. h Nō em̄ ſubiectus eſt: vt cohabitet cū tali qui odio fidei diſcēdit. i Seuituti: qꝛ Ioh̓. viij. e. Si filiꝰ vos liberauerit vere liberi eritis. Ro. viij. e. Non accępiſtis ſpiritum ſeruitutis iterum in timore. Gal̓. iiij. d. Non ſumus filij ancillę: ſed liberē. k Inpace: Ita dic̄ ꝙ ſi infidelis diſcedat nō oportet eū ſeqͥ fidel̓:tn̄ fidelis nō debet eſſe cauſa diſcordię: qꝛ/ In pacę vocauitvos deꝰ .i. in cōuerſatiōe pacifica. jͣ. xiiij. g. Nō eſt deus diſſenſiōis ſed pacis. In pace factꝰ eſt locus eiꝰ: In pace/ nō adlites. ij. Timoth̓. ij. d. Seruum dn̄i nō oportet litigare/ ſꝫ māſuetu eſſe ad oēs. j. Theſſal̓. iiij. b. Non vocauit nos deus adimūdiciā ſ in ſanctificationē. Un̄ em̄ ſcis ⁊cͣ. q. d. neſciniſi vnicuiqꝫ viro ⁊ mulieri ꝑ matrimoniū iūctis: ita em̄ diuiſt deus ꝙ mulier ſit ſubiecta viro: ⁊ ꝙ cohabitent. q. d. nō potes ſcire vtrū ꝑ te debeat conuerti vel nō/ niſi maneas cū eo: ſitat vir ⁊ vxor debēt cōmanere: Uel ſic: neſcis vtrū cōpar tuusduerti debeat niſi ſupple expectaueris ſicut deus diuiſit: id eſtro ętno diffiniuit de vnoquoqꝫ qn̄ ſaluet̉. Un̄ em̄ ſcis ſi viru ſaluū faciēs. Prouerb̓. vj. c. Preciū ſcorti vix vniꝰ panalimulier viri p̄cioſam aīam capit. Si hoc pōt mala mulier:nio ſortius pōt ⁊ bona: qꝛ bonū malo fortius eſt. m Diuil. ino. xij. b. Unicuiqꝫ ſicut deus diuiſit menſurā fidei. nnenūquēqꝫ ſicut vocauit deꝰ: ita ambulet .i. in eo ſtaraſemaneati ſi bonus eſt in quo erat quando dominus vocaali ſt ſi in matrimonio/ maneat in illo: tamen ſtatus forte propalē dicit̉ in quo ſtandū eſt. Un̄ ſtatꝰ malus nō eſt ſtatꝰ ꝓprie.roldiū: ergo non peccat. Contra: dicit Chryẜ. Sicut ſtul-Et ſicut

tus ⁊ iniquꝰ eſt qͥ caſtā dimittit: ſic fatuꝰ ⁊ iniquus eſt qͥ retinetmeretricē: patronus em̄ eſt turpitudinis qͥ celat crimē vxoris.Ad idē dicit Hieroꝰ. Cū mulier vnā carnē diuiſit in aliā: et ſead fornicationē a marito ſeꝑauit nō debet teneri/ ne vir qͦqꝫ ſubmaledicto fiat: dicēte ſcriptura: Qui tenet adulteram/ fatuꝰ eſt⁊ inſipiēs Prouerb̓.xviij. d. Idē. Si virſciēs vxorē ſuā deliqͥſſe ⁊ nō ęgerit pęnitentiā / mulier ſi ꝑmanein fornicatiōe ſua ⁊ viuit cū illa/ reus erit etꝑticeps peccati eius.Itē. s. v. c. Scpͥſi vobis/ ne cōmiſceaminifornicarijs. Et eodeꝫd. Si qͥs veſtrū noīatur fornicator: cū huiuſmodi nec cibum ſumere licet: gͦ multo minꝰ cohabitare. Sol̓. Propter adulteriūdimitti pōt vxor a viro: Et dicimꝰ tūc qn̄ n̄ vult ſe corrigere:nec habet ſpem de correctiōe/ nec videt in ea ſignū correctionis: quā ſi tūc teneret: ꝑticeps eſſet peccati eiꝰ. Et in hoc caſuītelligēdū eſt qd̓ dic̄ Hieroꝰ. ⁊ alię auctoritates. Qd̓ aūt dic̄Apl̓s: Scripſi vobis ⁊cͣ. ſi qͥs frater ⁊cͣ. intelligit̉ de illis qͥ nonſūt iūcti ꝑ matrimoniū. Notādū etiā ꝙ ſi vir excōicatꝰ nō tamen vxor eiꝰ q̨̄ eſt cū eo et debitū exigat ab ea: ſicut petēs debitū ſuū ab excōicato pōt cōicare cū eo: nec ob hoc eſt excōicatus. Idē em̄ eſt hoc qd̓ debet ei vir ſi exigat ab ea. Sꝫ qꝛ italicitū eſt relinq̄re vxorē ſuā. Eſdras ⁊cͣ. iuſſit. iij. Eſdrę. ix. a. qꝛnullū erat mr̄imoniū eo ꝙ fideleſ iudęi cū īfidelibꝰ ꝯͣxerāt. Nōdū tāta gratia ſicut modo ⁊ in pͥncipio eccl̓ię: qꝛ defacili poterat vnꝰ ꝯuertere aliū ad fidē ꝓpt̓ miracl̓a q̨̄ tūc fiebāt ⁊ exēplamartyꝝ ꝓ chriſto: ⁊ qꝛ in īfidelitate ꝯͣctū erat mr̄imoniū. Alienigenā. Deutꝭ. vij. a. Merito gͦ qͣs duxerant ⁊cͣ. Hīc videt̉ rō:qꝛ ſi int̓ duos fideles ꝯͣctū fuerit dū erāt fideles: ſi alt̓ recedat afide nō ſoluit mr̄imoniū: qꝛ inter eos ē funiculꝰ triplex qͥ difficile rūpit̉: vt dr̄ Ecc̄s. iiij. c. ſcꝫ fides ⁊ ꝓles ⁊ ſacramētū. Un̄ nōlicet ei etiā qͥ ꝑmanet in fide nubere alij. Extra decretū .i. ꝯtradecretū: A fornicante .i. infideli. Licitū non erat ꝓpter liberābeniuolentiā .i. ꝑ charitateꝫ q̨̄ bonū vult oībꝰ. Sꝫ ẜm hoc videt̉ ꝙ nūqͣꝫ poſſet diſcedere: qꝛ q̨̄libet debet habere liberā beniuolentiā ad quēlibet. Sꝫ dicēdū ꝙ viro qn̄ in eo nihil videbatꝑ qd̓ crederet ip̄m ꝯuerti: vl̓ qn̄ ille nolebat cohabitare niſi cūꝯtumelia creatoris. Quidā dicūt ꝙ iudęꝰ ꝯuerſus nō debet cohabitare vxori ſuę remanēte ī iudaiſmo: ſꝫ paganꝰ pōt. Sꝫ nulla ē hęc diſtinctio: qꝛ ideꝫ iuris eſt de vtriſqꝫ: ſicut dicit̉. Extrade conuerſione infidelium. c. ij. Prouenerat id eſt acciderat.Nō cōtamināt̉: ſub eodē tropo loq̄ndi: ꝯcedit̉ ꝙ deꝰ creat mūdā aīaꝫ .i. aīa creata nullā ꝯtrahit īmūdiciā excęcatiōe. Pudicitiā: ꝯiugalē. Cū īfideli ꝯiuge: reddēdo ei debitum. Adulterieſtꝭ: qꝛ nō licebat ducere aliā. Ex ꝑte: qͦ ad ꝑtē fidelē. Maiorēꝑtē ſequūt̉. Loqͥt̉ ẜm tp̄s Apl̓i: qꝛ tūc plures erant īfideles qͣꝫchriſtiani. Ita filij maiorē ſequentes ꝑtē remanerēt infideles:Nō toleraret infidelitas id eſt ſi fideles diſcederēt: infideles qͥrelinquūt̉ nō ꝑmitterēt pueros cohabitare cū fideli donec haberēt oportunitatē credēdi. Scādalięat. Mat. xviij. a. Si manus tua vel pes tuꝰ ſcādalicat te ⁊cͣ. Nō debet̉ reuerētia ei quiauctorē .i. odio fidei diſcedēdo. Nō ē ratū .i. īdiſſolubile. Sinedei deuotiōe: fidei qͥ relinqͥt̉: ītellige de illis qͥ in infidelitate cōtraxerūt. Infidelis aūt diſcedēs ⁊ ī deū ⁊ matrimoniū peccat:Sꝫ ſi peccat in matrimoniū nō videt̉ ſolutū eſſe quo ad ipſū.Sed contra. Non eſt matrimonium ex parte fidelis/ vt dicitGlo. non accuſatur alij copulatus: ſi ergo fidelis mulier noneſt vxor ipſius: ergo a relatiuis nec ipſe eſt maritus ipſiꝰ. Soluunt quidam dicentes ꝙ matrimonium ſoluitur ex parte vtriuſqꝫ: ſed tamen ex parte infidelis dicitur nō ſolui interpretatiue: quia tantum peccat tranſeundo ad alia vota/ quantum peccaret ſi non eſſet ſolutus. Et de hoc tale ponunt exemplum:Ecce aliquis qui fecit homagium regi: ipſe eſt homo regis ⁊ rex eſt

D