Druckschrift 
7 (1502)
Einzelbild herunterladen
 

EpiſtoleRomanosad

ſͦ in dn̄o: ⁊ matrē eiꝰ ⁊ me̓ā. Salutate aſincretū et phegontiāhermē/ patrobā/ hermā: ⁊ qͥ cūeis ſūt fr̄es. Salutate philologū ⁊ iuliā ⁊ nereū ⁊ ſororē e⁊ olympiadē: ⁊ oēs qͥ cū eis ſūtſanctos. Salutate inuicem inoſculo ſancto. Salutant vosᵉdēs eccl̓ię chriſti. Rōgo autēg vos fratres/ vt oͣbſeruētis eosh qͥ diſſenſiōes ⁊ offendicula p̨̄ter doctrinā quā vos didiciſtꝭxfaciūt: ⁊ decl̓iate ab illis. Huiuſcemodi em̄ chriſto dn̄o noiſtro nō ſeruiūt/ ſꝫ ſuo vētri: ⁊ ꝑ⁊ dulces ſermones ⁊ bn̄dictio-

ones ſeducūt corda innocētiū.p Ueſtra em̄ obediētia in oī loco diuulgata eſt. Gaudeo igiqͥ tur in vobis: ſꝫ voͣlo vos ſapiētes eſſe in bono/ ⁊ ſimplices īr̄ malo. Deꝰ autē pacis cōteratſathanā ſub pedibꝰ veſtris vęs lociter. Gratia dn̄i noſtri ieſuchriſti vobiſcū. Salutat vostimothęꝰ adiutor meꝰ: ⁊ lucast ⁊ iaſon ⁊ ſoſipat̉ cognati mei.v Saluto vos ego tertius qͥ ſcripſi epiſtolam ī dn̄o. Salutatx vos gaius hoſpes meꝰ ēt vniuerſa eccl̓ia. Salutat vos eraIſtus arcariꝰ ciuitatis: et quar-

ci. vj. e. Illos pauit ꝑ ꝯtubernia. aMatrem eius: ꝑ naturā. b¶ Et meā: ꝑ bn̄ficioꝝ īpenſam. In oſculo. Cōſuetudo erat qn̄ recipiebāt epl̓am Apl̓i ꝙ oſculabāt̉ ſeinuicē.d Sācto. Glo. vt religioſa ſint oſcula nō carnalia. Sil̓e. ij.Corꝭ. vltꝭ. d. Nota ꝙ in miſſa oſculū datū a ſacerdote cōicat̉audiētibꝰ miſſam: adinnuēdū ꝙ ip̄e ē in loco dei a qͦ oīs pax: ⁊ꝙ ꝑ ſolū chriſtū qͥ ibieſt in altari recōciliātur oēs: ⁊ ꝙ non pōthabere pace̓ cū ꝓximo niſi eā habeat pͥus cū deo. Iō Canticꝭ. j. a. Oſculet̉ me.Sed. ij. Regꝭ. xx. c.loab qͣſi oſculatꝰ eſtamaſam: ⁊ ſtatim ꝑcuſſit eū gladio depidēte vſqꝫ ad ilia qͥ defacili extrahebatur:Hic eſt gladiꝰ luxurię. Ideo Prouerb̓.xxvij. aº. Melioraſūt vulnera diligentis qͣꝫ fraudulēta oſcula odientis. e¶Oēs eccl̓ię chriſti. Hic diſtinguit̉ / ꝙ hoc intelligit̉ de eccleſijs ad qͣs tūc erat Apl̓us: ſupͣ aūt cūctę eccl̓ię ⁊cͣ. ītelligit̉ vniuerſalit̓. f Rogo aūt vos: Ita dico ꝙ ſalutetꝭ p̨̄dictos: ſꝫRogo vos: de nobiſip̄is videlicet. g Ut obſeruetis:diſcernatꝭ. i Pręter .i. cōtra doctrinā .j. Ioh̓. iiij. a. Chariſſimi nolite credere oī ſpūi ⁊cͣ. h Diſſenſiōes. ij. Timothęi. iij. a. Habētes qͥdē ſpeciē pietatis: ꝟtutē aūt eiꝰ abnegātes ⁊ hos deuita. k Et declinate ab illis .i. a ꝯſortio eoꝝ:qꝛ Ecc̄i. xiij. c. Qui tetigerit picē ⁊cͣ. Titū vltꝭ. c. Hęreticū autē hoīem poſt pͥmā ⁊ ſecundā correptionē deuita. ij. Theſſal̓.iij. b. Denūciamꝰ aūt vobis fratres vt ſubtrahatis vos ab omni fratre inordinate ambulāte. ij. Ioh̓. c. Si qͥs venit ad vos⁊ hāc doctrinā nō affert: nolite eū reciꝑe ī domū nec aue ei dixeritꝭ. Numeri. xvj. d. Recedite a tabernaculis viroꝝ īpioꝝ:⁊ nolite tāgere q̨̄ ad eos ꝑtinēt: ne īuoluamini ⁊cͣ. j. Regꝭ. xv. b.Dixitqꝫ ſaul cyneo .i. illi ppl̓o. Abite: et recedite atqꝫ diſcediteab amalech/ ne forte inuoluā te cū illo. Gen̄. xix. c. Angeli cōpulerūt loth exire ne inuolueret̉ cū ſodomitis. l Suo ventri. Phil̓. iij. d. Quorū deus venter eſt. Et. j. Corꝭ. vj. c. Eſcavētri ⁊ vēter eſcis/ deꝰ autē ⁊cͣ. Seducūt: inclinando. o Corda innocentium/ ad peccatum. m Per dulces.Hic eſt mos hęreticorum vt in decore ꝟborum inuoluāt hęreſim ſuā. Hiere. lj. a. Calix aureꝰ ⁊cͣ. Prouerb̓. v. a. Fauꝰ diſtillās labia meretricꝭ ⁊cͣ. n Bn̄dictiōes .i. or̄ones ⁊ qͣſdābn̄dictiōes qͣs faciebāt ſuper eos qͥ eis ſua largiebāt. Matth̓.xxiij. b. Uę vobis ſcribę ⁊ phariſęi hypocritę qͥ comeditis domos viduaꝝ in longa or̄one. p Ur̄a em̄ obedientia .i. fama obediētię veſtrę. Sil̓r. sͣ. j. a. Gratias ago deo meo ꝓ vobis: qꝛ fides vr̄a annūciat̉ ī vniuerſo mūdo. ij. Corꝭ. ij. d. Odorē noticię ſuę manifeſtat ꝑ nos in oī loco: hoc tūc potuit dici d̓romanis: ſꝫ modo ecōuerſo. q Sꝫ volo vos ſapienteseſſe in bono. Hoc dic̄/ qꝛ nimis aſtuti erāt. Hiere. iiij. .f. Sapiētes ſūt vt faciāt malū: bene aūt facere neſcierūt. j. Corꝭ. xiiij.d. Fratres nolite pueri effici ſenſibꝰ / ſꝫ malicia paruuli eſtote.Matth̓. x. b. Eſtote prudētes in bono: ⁊ ſimplices ſicut colūbę in malo. Uel/ Sapiētes in bono: vt bonū vobis ſit ſapidū. r¶ Deꝰ autē pacis ꝯterat: quod faciet ſi ſic facitis.Sathanas interp̄tat̉ aduerſariꝰ. Cōterat ſathanā .i. qͥcqͥdaduerſatur nobis. Matth̓. xvj. d. Uade poſt me ſathanas: qꝛnō ſapis ea q̨̄ dei ſunt: Et ſathan .i. diabolꝰ nō ꝯterit̉ ī hac vita oīno: ſed vulnerat̉: Tu hūiliaſti ſic̄ vulneratū ſuꝑbū. Lucꝭ.x. c. Dedi vobis poteſtatē calcandi ſuꝑ ſerpentes. Ioſue. x. e.Ite ponite pedes ſuper colla regum iſtorum ⁊cͣ. Sic em̄ faciet

dn̄s cūctis hoſtibꝰ nr̄is. Malach̓. vltꝭ. a. Calcabitis īplos cūerūt cinis ſub planta pedū vr̄oꝝ. s Gr̄a dn̄i: q̄ hoc faciatt Cognati mei in fide: vel qꝛ erāt iudęi. v Tertiꝰ. Hicerat notariꝰ ſiue ſcpͥtor Apl̓i. x¶ Et vniuerſa eccl̓ia .i. familia eiꝰ: Uel ad lr̄am oēs illi qͥ erat de eccl̓ia: vn̄ galꝰ erat. v Arcariꝰ. Dicit Rabanꝰ. Arcariꝰ ab arce/ qͥ arcem ciuitatiscuſtodiebat: ⁊ ab arca: qꝛ omnē theſauꝝciuitatꝭ cuſtodiebat.Gilbertꝰ auteꝫ dicebat arcariꝰ vel ab ace vel ab arca: qꝛ cuſtos ⁊ diſpenſator ciuitatis illiꝰ vnꝰ ſcripſit romanis: putoerat .ſ. ab athenis. 3Et quartꝰ: ꝓpriūnomen.cx ptio erat locogilli ꝑ quē ab oībusdinoſcebat̉: Et hͦ faciebat ꝓpt̓ p̄ſeudo/ neipſi aliqͣ falſa ſcriberēt ſb̓ noīe eiꝰ. Sil̓e. j.Corꝭ. vltꝭ. d. Salutatio mea manu pauli. ij. Theſſal̓. vltꝭ. d. Qd̓ ſignū in omniepl̓a ſcribo. In qͦ notat̉ ſūma epl̓ę .i. vltima intētio. Sꝫ q̨̄rit̉ dehoc qd̓ dicit Glo. Ei .ſ. deo trinitati qͥ potēs eſt ⁊cͣ. qꝛ iſti duotermini: ei ⁊ qͥ aut ſupponūt ꝓ diuina eēntia/ aut ꝓ ꝑſona. Siꝓ eſſentia: gͦ eadē rōne hęc ē ꝯcedēda: Ille qͥ eſt pater/ ⁊ filius:qꝛ illa eſſentia q̨̄ ē pater ⁊ filiꝰ: ſi ꝓ ꝑſona ⁊ in ſingulari: gͦ aliqͣ ꝑſona eſt deꝰ trinitas. Sol̓. Li ei ⁊ li qͥ improprie ſumunt̉ ꝓ eſſentia in maſculino ⁊ in ſingulari numero: improprietates aūtnō ſūt extēdēdę: ⁊ iō nō oportet ꝯſil̓r hāc ꝯcedere: ille qͥ eſt pater ⁊ filiꝰ: Sil̓r ſumit̉ ille ibi: Sit ſalꝰ illi decꝰ atqꝫ ꝟtus qͥ ſup̄cęli ⁊cͣ. Vel dicēdū ꝙ ſubintelligēdū eſt ei deo. Eterna em̄ tꝑadicit q̨̄ pręceſſerūt mūdi exordium: gͦ aliqͣ tꝑa p̨̄ceſſerunt creationē mūdi. Cōtra. Augꝰ. ſuꝑ pͥncipiū Gen̄. dicit/ ꝙ mūdus ⁊tēpus ſimul creata ſūt. Sol̓. Hic appellat ęterna tꝑa ip̄am ętnitatem. Sil̓r Eph̓. iij. b. Myſterij abſcōditi a ſęculo. Sil̓r inPsͣ. Anni tui nō deficient .i. ęternitas tua. Nec ſequit̉: ęternitas p̨̄ceſſit: gͦ tēpus ſecutū eſt ęternitatē: nō ſequit̉ inquā proprie loquēdo. Idē em̄ dicit̉ qd̓ ęternitas in Boetio. Qui tēpꝰab ęuo ire iubes. Ab eo reſeratis. Apocꝭ. v. a. Nemo dignꝰ inuētus eſt aperire librū niſi leo de tribū iuda. Nō eſt fictū: īmoex magna deliberatiōe fecit hoc deus. Ignis ęternus: de quoMatth̓. xxv. d. ⁊ ſumit̉ in ęternū ꝓ ſempiternum. Ꝙ īmutarinō pōt: nec in ſil̓i nec in ꝯͣrio. Malach̓. iij. b. Ego deꝰ ⁊ nō mutor. Nō mutari cū poſſet: ſicut ſūt angeli. Nemo bonꝰ niſi ſolus deꝰ: Lucꝭ. xviij. d. Matth̓. xix. b. Solꝰ habet īmortalitatē.j. Timoth̓. vj. c. Cōtra. Immo angeli ⁊ aīę. Sꝫ dicēdū ꝙ ꝟaīmortalitas eſt qn̄ a ſe habet qͥs ꝙ nō pōt amittere eſſe: hoc ēſolꝰ deus. Vel meliꝰ: Solꝰ deꝰ habet īmortalitatem a naturaſua: angelꝰ ⁊ aīa ex gratia. Repͥmit inqͥſitores. Prouerb̓ .xxv.d. Qui ſcrutator ⁊cͣ. Cur deꝰ tātū/ diſtulit venire? Hoc determinat ī Glo. ſuꝑ Gal̓. iiij. a. Plenitudo tꝑis. Sꝫ quare tot annis tardauit venire: de ꝯſilio dei profundo eſt. Et ſil̓iter quaretot gētes perire ꝑmiſit. Sed ſoli ſapienti deo: id eſt patri et filio ⁊ ſpirituiſancto. Ex hoc patet ꝙ eſſentiale eſt li deo ⁊ li eſ eili qui. Cui ſoli ſeruire. Deutꝰ. x. d. Deum tuū timebis ⁊ illi ſoliſeruies. Si dixiſſet ſoli ſapiēti patri nec ſic tn̄ ſeꝑaret filiū velſpiritūſanctū: id eſt nō excluderet filiū vel ſpiritūſanctū. Exhpatet ꝙ dictio excluſiua adiūcta termīo ꝑſonali nō facit excluſionē eēntialē. Scd̓m hoc eadē rōne vera eſt hęc: Solꝰ patereſt deus: qd̓ veꝝ eſt/ ſi eodē modo fiat excluſio: ſicut cū dicit̉:ſolus pr̄ eſt ſapiēs .i. pater ⁊ nō aliud diuerſum in eſſentia. Habet nomen qd̓ nemo ſcit niſi ip̄e Apocꝭ. xix. c. Li nemo non eſtobnegatiuū hoīm tm̄ ſed ⁊ angeloꝝ: id ē nulla creatura rona-

F

AlſſathasI

C

D

ExpoſuGlo.

Phi. 3. d

Pr. 101.

Pa .22.