Druckschrift 
5 (1501)
Entstehung
Einzelbild herunterladen
 

Prologus ſancti Hieronymi in Ibacuk

et dn̄i / dominilogi ſancti Hierophetam: Expoſitio.phetę ⁊cͣ. Poſt naum qͥ de deſtru Incipit Prologus in libꝝAbacuk prophetę.Uattuor ꝓph̓ę ī duꝯdecim ꝓph̓aꝝ volumine ſūt: e qͥbꝰ tresqin prīcipio/ λέμμοid eſt pondus titulū habent:naum/ abacuk/ et malachias.¶Porro za̓charias ī medio ētcirca finē duos huiuſcemodiponit tituloſ: e qͥbꝰ vnꝰ ē: Onꝰvbi dn̄i in terra adrach et damaſci requiei eiꝰ: alter in fine:Onus v̓bi dn̄i ſuꝑ iſrl̓. Denaū or̄onibꝰ tuiſ iam liber vnęditꝰ ē. De zacharia ⁊ malachia/ ſi vita comes fuerit diſſeret̉. Nunc abacuk habemꝰ inmanibꝰ: qͥ vel ex eo ꝙ amabildn̄i ē/ vocat̉ amplexatio: velꝙ ī certamen ⁊ luctā (et vt itadicā) amplexū cū deo ꝯgreditur amplexātꝭ .i. luctātꝭ ſortitꝰeſt nomē. Nullꝰ enī tam audaci vocę auſus ē deū ad diſceptationē iuſticię ꝓuocare: etdicere ei: Cur ī rebꝰ humanis⁊ mūdi iſtiꝰ pōpa tāta reꝝ verſat̉ iniqͥtas? Uociferabor adte vim patiēs ⁊ nō ſaluabis:Quare oſtēdiſti mihi iniquitatem ⁊ laborem videre. Lacerata eſt lex: ⁊ nō ꝑuenit vſqꝫad finē iudiciū: quia impiuspręualet aduerſū iuſtū: ideoegredietur iudiciū ꝑuerſum.Uides qͣꝫ temeraria vox ſit ⁊quodāmodo blaſphemantiscreatorem ſuum ad iudiciumprouocare: et vas fragile aduerſus figulū cur tale vl̓ talefactum ſit diſputare? Necnōet hͦ aīaduertendum ꝙ aſſumptio vel pondus q̨̄ grauia eē

Liam diximꝰ ꝓphetę viſiō eſt/ ⁊ aduerſū mōtani dogma ꝑuerſū intelligit qd̓ videt: nec vt amens lotquit̉: nec more inſanientiū fęminarū dat ſine meng te ſonū. Un̄ ⁊ apl̓s iubet/ vt ſi ꝓph̓antibꝰ alijſ/ alijfuerit reuelatū: taceāt qͥ priꝰ loq̄bant̉. Et ſtatī: Nōē inqͥt diſſēſiōis deꝰ ſꝫ pacꝭ̓. Ex qͣ intelligit̉ / cū qͥſervolūtate reticet/ ⁊ alteri locū dat ad loquēdū/ poſſe ⁊ loqͥ ⁊ tace̓ cū velit: Qui aūt ī extaſi .i. īuitꝰ loq̓tnec tacere nec loqͥ in ſua ptāte habet. Illud qͣꝫ diſce: qꝛ ſemel a me violent exigꝭ/ vt qͣſi graduſ qͥſdāet ſcalas altiora nitēti/ hiſtoriā tibi interp̄ter: ꝓphetiā eſſe ꝯtra babylonē ⁊ nabuchodonoſor regemchaldęoꝝ: vt quō prior ꝓph̓a naū quē abaculꝫ ſequit̉/ vaticiniū habuit ꝯͣ niniuen ⁊ aſſyrios qͥ vaſtauerūt decē tribꝰ q̨̄ vocāt̉ iſrl̓: ita abacuk ꝓph̓iāhabeat aduerſus babylonē ⁊ nabuchodonoſor aqͥbꝰ iudas ⁊ hierl̓m tēplūqꝫ ſubuerſa ſūt. Et vt ſcas eo tꝑe fuiſſe abacuk qͦ iam duę tribꝰ q̨̄ vocabāhtur iuda ductę erāt ī captiuitatē: dāniel te docerepoterit/ ad quē in lacū leonū abacuk cum prādiomittit̉: qͣꝫqͣꝫ apud hebręos hęc ipſa nō legat̉ hiſtoria. Igit̉ ſiue qͥs recipit ſcripturā illā/ ſiue nō reciipit: vtrūqꝫ ꝓ nobis eſt. Aut enī recipit: ⁊ iam poſtfactā rem liber abacuk texit̉: aut non recipit: ⁊ qͣſiꝓph̓a ſcribit q̨̄ vētura cogͦſcit. Interī ẜm lr̄aꝫ cauſat̉ aduerſū deū ꝓph̓a: cur nabuchodonoſor templū dei vaſtet ⁊ iudā: cur hierl̓m qͦndam vrbs dn̄ideſtruat̉: qͣre clamet ppl̓s ⁊ non audiat̉: vociferet̉ad dn̄ꝫ opp̄ſſus a chaldęis ⁊ nō ſaluet̉: qͣre etiamipſe ꝓph̓a vel ppl̓s ex cuiꝰ ꝑſona loquit̉ ad hͦ vixerit ⁊ hucuſqꝫ ꝑductꝰ ſit vt iniqͥtatē hoſtiū ⁊ ſuūlaborē viderit: cur īiuſticia p̨̄ualeat aduerſū ſe. Etkhęc dic̄ p̨̄ mētꝭ anguſtia/ nēſciēs auꝝ ī igne ꝯflari:i et tres pueros de camino ignis puriores exiſſe qͣꝫintrauerāt. Sꝫ ⁊ hͦ generalit̓ acciꝑe poſſumꝰ ꝙ exꝑſona hūanę impatiētię loquat̉/ vt in qͣrulā vocē ⁊plenā doloriſ erūpat dicēs: Quare reſpicꝭ ꝯtēptores ⁊ taces ꝯculcāte īpio iuſtiorē ſe? Hęc aūt loqͥt̉neſciēs iudicia dei īueſtigabilia: ⁊ ꝓfūdū diuitiarū ſapīę ⁊ ſcīę eiꝰ: ꝙ nō ita videat deꝰ vt videt hō:Hō tm̄ p̨̄ſentia reſpicit: deꝰ futura ⁊ ęt̓na cogͦſcit.Et quō ſi ęgrotās ⁊ ęſtuās febribꝰ aquā frigidampoſtulet/ ⁊ dicat ad medicū: vim patior/ cruciorvror/ exanimor: vſqꝫ qͦ medice clamabo ⁊ nō exaudieſ: ⁊ rn̄deat ei ſapiētiſſimꝰ ⁊ clęmētiſſimꝰ medicꝰ:ſcio qͦ tꝑe dare debeā qḋ poſtulaſ: n̄ miſereor mō:qꝛ miſcd̓ia iſta crudelitas ē: ⁊ volūtas tua ꝯtē petit. Ita ⁊ deꝰ nr̄ ſciēs clęmētię ſuę pōdera atqꝫ mēſuras int̓dū nō exaudit clamātē: vt eū ꝓbet ⁊ magis ꝓuocet eū ad rogādū/ ⁊ qͣſi igne excoctu iuſtiorē ⁊ puriorē faciat. Qd̓ intelligēs apl̓s ẜm id ꝙ miin ſericordiā ꝯſecutꝰ ē a dn̄o/ ait: Sꝫ nō de̓ficimꝰ: Abn̄dicimꝰ dn̄ꝫ ī oī tꝑe: Et ſcit ꝙ qͥ ꝑſeuerauerit vinqꝫ ī finē h̓ ſaluꝰ erit: ⁊ gl̓iat̉ ī labore ⁊ dolore: Et cūo hieremia dic̄: Tribulationē ⁊ miſeriā īuocabo. Atquō aliꝰ īuocat deū: ſic ſctūs vir ⁊ bellator īuictusad exercēdū ſe ⁊ ꝓbādū tribulationē ⁊ miſeria inꝰuenire deſiderat. Explicit prologus

F

1. Coꝝ.

Zach̓. 9. a.

Zach̓. 12. a.

Lpriei. .j.

jͣ. i. a

jͣ. i. a.

Roma .11.

2. Cor