Ca.XII
gͦ tāre ergo iuuenis in adoleſcentia tua: et in bono ſit cortuū in diēbus iuuētutis tuę:ſꝫ ⁊ ambula in vijs cordis tui:⁊ intu̓itu oculoꝝ tuoꝝ: et ſcito ꝙ ꝓ oͦmībꝰ his adducet tedeus in iudiciū. Au̓fer irampͦa corde tuo: et amo̓ue mali-
q̇ciā a carne tua. Adoleſcenrtia em̄ ⁊ voluptas vana ſūt.¶ Capitulū. XII.s ¶ m ¶Emēnto creatoris tuit ¶ 7in diēbꝰ iuuētutis tuę:vantēqͣꝫ veniat tēpꝰ afflictiōisx tuę: ⁊ apprōpinquēt anni dequibꝰ dicas nō mihi placēt.
ſetare gͦ iuuenis l. lętant̉ vtere bonis tuis: b ¶ Inadoleſcētia tua: q̨̄ ętas apta eſt lęticię. c ¶ Et in bonoſit cortuū .i. in gaudio. e ¶ In diebus iuuētutis tuę:qꝛ cū ſenectꝰ venerit/ vel captiuitas babylonis/ vl̓ romanoꝝ:nō poteris gaudere. f ¶ Et ambula in vijs cordis tuinō carnis: vt placeasdeo. h ¶ Et intuituoculoꝝ tuoꝝ .i. ſapiēter. i Et ſci⁊ ſꝑ meditare kꝓ omībꝰ his/ q̄ feceris: ¶ Adducette deus ī iudiciū:vbi manifeſta erūt abſcondita cordium. .j.Corinth̓. iiij. a. Igit̉n ¶ Aufer irā .i. om̄sprauos motus animia corde tuo: p? Et amoue maliciā .i. vitia iuuētutis/ acarne tua. Hieroꝰ ſic diſtinguit inter irā ⁊ maliciā: In iracordis cōprehendit oēs animi ꝑturbationes: in malicia carnis oēſ corꝑis voluptateſ. q. d. ſalomon: ſic fruere bonis tuisvt nec ꝑturbatione animi tui: nec corꝑis voluptate delinqͣsq ¶ Adoleſcētia em̄ ⁊ voluptas/ carnis: comes adoleſcētię/ dicit Glo. r ¶ Uana ſunt .i. trāſitoria: ⁊ euacuātia mentem omī bono. Secūdo exponit̉ ironice. q. d. cū oīa p̨̄teritavanitatis arguēda ſint in iudicio: a ¶ Ergo lętare iuuenis ī adoleſcētia tua .i. nō lęteris: qꝛ talis lęticia vana eſt⁊ vanitatis arguet̉. c ¶ Et in bono ſit cor tuū .i. in gaudio ⁊ in tuto: e ¶ In diebꝰ iuuētutis tuę .i. nō ſit: ſed ī luctu ⁊ timore. f. ¶ Et ambula in vijs cordis tui. i. in deſiderijs ⁊ cōcupiſcētijs tuis. q. d. nō ambula. h ¶ Et ītuituoculoꝝ tuorū .i. cogitationū tuaꝝ ducatu. q. d. nō i Etſcito tn̄ cū hoc feceris .i. lętatꝰ fueris in adoleſcētia tua: ⁊ inbono fuerit cor tuū: ⁊ ambulaueris in vijs cordis tui: k ¶Oꝓ omībꝰ his/ q̄ feciſti/ vt dixi: l¶ Adducet te deꝰ/ cuiusirę nemo reſiſtere pōt: Iob. ix. b. m IIn iudiciū/ extremexamīatiōis vel ꝯdēnatiōis. Igit̉ n Aufer irā a cordetuo vbi radix eſt: nō ſolū ab ore ⁊ oꝑe auferēda eſt ira: ſed acorde radicitꝰ extirpāda: ſicut ignis a ſinu: ſicut grādo vel tēpeſtas a vinea: ſicut puluis ab oculo: ſic̄ ſerpēs a domo: Iraem̄ vnꝰ eſt de ignitis ſerpētibꝰ qͥ filios iſrl̓ occiderūt: Numerixxj. b. ſicut tinea a veſte: ſicut canis ab eccl̓ia. p ¶ Et amoue maliciam .i. voluptatem malam: a carne tua. q. d. aufer a te peſtes cordis .i. vitia ſpūalia: et peſtes corꝑis .i. vitiacarnalia. q Adoleſcētia em̄ ⁊ voluptas .i. illa in quibꝰadoleſcētes voluptuant̉: r ¶ Uana ſunt .i. trāſitoria. Tertio exponit̉ myſtice ī bono ⁊ cōſultorie: qn̄ quidē q̨̄ ſemīauerit hō hęc ⁊ metet. a Lętare gͦ iuueniſ/ ī dn̄o nō ī mūdo.Ul̓ ſic cōtinua. Exquo tot mala ſūt ⁊ aduerſa: Ergo lętare iuuenis/ in dn̄o. Et ne aliqͥs putaret ꝙ nō ſemꝑ lętandūeſſet ī dn̄o/ ſubiūgit: b ¶ In adoleſcētia tua: q̨̄ in vanitatibus ſolet lętari. Un̄ cū dicit: ī adoleſcētia tua lętare intelligit ſemꝑ lętare. Un̄ Phil̓. iiij. a. Gaudete in dn̄o ſꝑ. c ¶ Et ībono .i. in deo: d ¶ Sit cor tuū .i. cogitatio et deſideriū.e ¶ In diebꝰ iuuētutis tuę: in qͣ ętate alij vanitati et voiuptati intendūt. f Et ambula/ de virtute in virtutē ꝓficiedo: g In vijs cordis tui .i. in ſanctis meditatiōibꝰ/ etſanctis deſiderijs: quibꝰ vadit cor ad deū. h¶ Et intuituoculoꝝ tuoꝝ .i. ī luce ſapiētię ⁊ diſcretiōis. i Et ſcito ꝙꝓ oībꝰ his bonis q̨̄ dixi: ¶ Adducet te deꝰ ī iudiciū:vt allos iudices/ ſi ꝑfectꝰ fueris: vel vt iudiceris vt ſalueris/ ſimediocriter bonꝰ deceſſeris. n Aufer irā a corde tuo:amnoue maliciā a carnę tua .i. vitia ſpūalia/ quę oriunt̉a corde ⁊ vitia carnalia/ q̨̄ oriunt̉ a carne/ per ꝯtrariaſ v̓tutescura. q¶ Adoleſcētia em̄ ⁊ voluptas .i. leuitas mētis/ ⁊voluptas carnis: r ¶ Uana ſūt .i. vacuātia ⁊ cito trāſeūtia:quia adoleſcentia cito morit̉: ⁊ voluptas parū durat: ſed cruciatus ęternus eſt.¶ Expoſitio Capi. XII.
Emēto crea toris tui. In fine capituli p̨̄cedētismonuit ſalom on abijcere irā a corde ⁊ maliciā a carne .i. pctā ſpūalia/ et pctā carnalia amouere a ſe: Nūcoſtēdit qͦ medio hoc poſſit fieri .ſ. per memoriā dei. Sicut em̄memoria iuſti iudicis furem cōpeſcit a furto: ſic memoria deiaīaꝫ retrahit a peccato/ ⁊ ꝓuocat ad virtutē. Et hͦ eſt: s Memēto creatorē tui:qui te mirabiliter creauit: mirabiliꝰ recreauit: mirabiliſſime glorificabit/ vel iuſtiſſimeꝯdēnabit. Memento inqͣꝫ non ſolum ſcientialit̓ qd̓ etiā dęmonū eſt: ſed ſapiētialit̓/qd̓ iuſtoꝝ ē. Hemēto/ etiā creatoris tui/ totalit̓: id eſt iuſticię eiꝰ vt timeaſ: miſericordię eiꝰ vt ſperes: beneficētię vt gratꝰ fias: ſapiētię qua teiugiter ⁊ p̨̄ſentialit̓ intuet̉ vt erubeſcas feditates tuas: magnificētię vt reuerearis ⁊ venereris eū: bonitatis vt diligas: ſuauitatis vt eſurias illū ⁊ ſitias: veritatis vt credas. Vt ꝟo hōmemoriā dei iugit̉ habeat/ ml̓ta memorialia ſui reliqͥt ei. Primū ē ſignaculū ſuę ſil̓itudinis: qͦ ad imaginē ⁊ ſil̓itudinē ſuāeū formauit. Secūdū ē ſignaculū ſacramētoꝝ/ qͦ eū reformauit. Tertiū memoriale eſt vniuerſitas creaturę. Quartū veritas ſcripturę. Quintū bn̄ficioꝝ multitudo. Sextū flagelloꝝpaterna correctio. De qͦlibet iſtoꝝ memorialiū dic̄ Pͣsͣ. Tuaūt dn̄e in ęternū ꝑmanes: ⁊ memoriale tuū in generatiōe etgenerationē. Memorari aūt debemꝰ dei/ ſic̄ virgo ornamēti ſui: ⁊ ſpōſa faſcię pectoralis ſuę: ſicut legit̉ Hiere. ij. f. Nūqͥd obliuiſcit̉ inqͥt virgo ornamēti ſui: aut ſpōſa faſcię pectoralis ſuę? populꝰ ꝟo meꝰ oblitus eſt mei. In qͦ euidēter oſtēdit̉ qualē memoriā nos ſui velit hr̄e dn̄s. Nihil em̄ tenaciusadhęret memorię ꝟginis: ⁊ nihil difficiliꝰ obliuiſcit̉ qͣꝫ ornamentū ſuum: ⁊ ſponſa faſciā pectoralē toto amore amplectit̉:qꝛ vult apparere viro vl̓ marito ſuo: et faſcia pectoral̓ tumorē māmillaꝝ reprimit: ⁊ fluxū earū ſtringit: in quibꝰ duobuscorruptio īdicat̉. Ꝙ aūt dixit ſalomō: Memēto creatoris tui: ⁊ nō dixit: memēto dei tui: ad huilitatē īuitauit. q. d.memēto creatoris tui .i. teipſū attēde: qꝛ ī te ⁊ ex te nihil es: ſꝫex illo/ ⁊ ꝑ illū es qd̓ es. Ꝙ aūt ſeqͥt̉: t ¶ In diebꝰ iuuentutis tuę/ ideo addit̉: qꝛ tūc gratior ē deo memoria eiꝰ: qꝛnobiſ difficilior: ſicut aqua delata de ciſterna bethleē/ eo ipſofuit gratior dauid: quo maiori difficultate allata fuit ꝑ mediūexercitū aduerſarioꝝ. ij. Regꝭ. xxiij. c. Sic ⁊ memoria vl̓ deuotio vel oratio quę ꝑ mediū carnaliū affectionū vel volatilium cogitationū offertur deo viriliter/ gratior eſt ei. Vel ſic:Memēto creatoris tui in diebꝰ iuuētutis tuę .i. dūviuis ⁊ vales emēda vitā tuā pęnitēdo/ mādata dei ſeruādo:Bonū em̄ ē viro cū portauerit iugū dn̄i ab adoleſcētia ſua:Thren̄. iij. c. Et Psͣ. In quo corrigit adoleſcētior viā ſuamin cuſtodiēdo ſermones tuos. Et/ v ¶ Anteqͣꝫ veniat tempus afflictiōis tuę .i. mortiſ: quę mentē totam occupat ⁊anguſtiat intantū vt vis doloris totā illam rapiat ſibi: et deimemorē eſſe nō ſinat. Et ideo tēpore quo licet ⁊ liberū eſt/ eaquę dei ſunt ⁊ ſalutis ꝓprię/ tota inſtantia agenda ſunt. VndeEccͣi. xviij. c. Ante languorē adhibe medicinā: ⁊ ante iudiciūinterroga teipſum: ⁊ in cōſpectu altiſſimi inuenies ꝓpitiationē. Vel tempus afflictionis vocat tempus ſenectutis: qꝛ multa ſenē circūueniunt incōmoda: Uel diem iudicij/ vbi reprobimirabiliter affligent̉. Vnde Soph̓. j. c. Iuxta eſt dies domini magnus: iuxta ⁊ velox nimis: Vox diei dn̄i amara: tribulabit̉ ibi fortis: Dies illa/ dies irę: dies tribulatiōis ⁊ anguſtię.Item tempus afflictionis dicit̉ tempus captiuitatis babylonicę vel romanę: ẜm qd̓ exponit̉ de iudęis tm̄. x ¶ Et appropinquēt anni de quibꝰ dicas nō mihi placēt .i.diſplicēt. Dies ſenectutis nō placēt ꝓpter multa incōmoda:qui etiā p̨̄ ſua tędioſitate lōgi vident̉ eſſe: ⁊ ideo anni vocant̉.Et iterū: Memēto
A
Psͣ. .101.
Psͣ .118.