VIIICa.
Attn̄ pctōr ex eo ꝙ cēties fācit malū ēt ꝑ patiētiā ſūſtētaetur: ego cognoui ꝙ erit bonū time̓ntibꝰ deū/ qͥ verent̉faciē eius. Non ſit bonū imi pio: nec prolōgent̉ dies eiꝰ:ſg ſed qu̓aſi vmbra trāſeāt: quihͦ nō timēt faciē dn̄i. Eſt ⁊ aliavanitas q̨̄ fit ſuꝑ terrā. Sūtsiuſti qͥbꝰ mala ꝓuēniūt quaſi oꝑa egerint impioꝝ: et ſūt
x impij qͥ ita ſecuri ſunt quaſiy iuſtoꝝ facta habeāt. Sed etz hͦ va̓niſſimū iudico. Laudaꝰui igit̉ lęticiam ꝙ nō eēt hoīd bonū ſub ſole niſi ꝙ comeederet ēt biberet atqꝫ gaudeg ret: et hͦ ſolū ſecū auferret delabore ſuo ī diebꝰ vitę ſuę qͦſhͦ dedit ei deꝰ ſb̓ ſole. Et appoī ſui cor meū vt ſcirē ſapīamket intelligerēˣ diſtinctioneꝫ
multo fortiꝰ de bonis. Et hͦ eſt qd̓ ſequit̉: a ¶ Attn̄ pctōrex eo ꝙ cētieſ .i. tota vita ſua. Tātū enī ad plꝰ extēdit̉ vitahoīs. Ecc̄j. xviij. a. Numerꝰ dierū hoīm vt multū cētū āni.b ¶ Facit malū .i. peccat. c¶ Et ꝑ patientiā dei: d¶ Suſtētat̉ ī vita: vl̓ expectat̉ ad pęnitētiā. De hͦ. e ¶ Egocognoui/ dicit eccleſiaſtes: f ¶ Q eritbonū: hoc .ſ. ꝙ tamdiu expectant̉ mali:g ¶ Timētibꝰ deū:et ideo pęnitētibꝰ: qꝛinitiū ſapīę ⁊ pęnitentię timor domini. h¶ Qui verēt̉/ vt filij:¶ FFacie eiꝰ .i. p̨̄ſentiam eiꝰ in die iudicijHorrēdū enī eſt incidere in manꝰ dei viuētis: Heb̓. x. ſ. Et iterum cognoui/ ꝙ k¶ Non ſit bonū impio/ qͥ nō timet h̓ .ſ. ꝙexpectat̉ ad pęnitētiam: qꝛ quāto plus viuit: tanto peior fit.m ¶ Nec prolongent̉ dies eiꝰ .i. cognoui ꝙ nec ſit bonūimpio vt ꝓlongent̉ dies eiꝰ qͥbus viuit ſuꝑ terrā: n ¶ Secquaſi vmbra trāſeāt .i. cito: p ¶ Qui nō timēt faciedn̄i .i. peccare corā eo: cui oīa nuda ſūt ⁊ aꝑta: vt legit̉ Heb̓.iiij. d. Un̄ ſolet dici: Cū qͥd turpe facis qd̓ me ſpectāte ruberes: Cur ſpectāte deo nō magꝭ ipſe rubes? Quaſi vmbra trāſeūt impij: qꝛ ipſi nō ſūt niſi vmbra. Diligētes enī vmbrā .i.tꝑalia/ fiūt vmbra: qꝛ amiſer̄t verū eē hoīs. De hͦ Sap̄. v. b.Trāſierūt oīa tanqͣꝫ vmbra. Ul̓ ſic ordina lr̄aꝫ: Ita dn̄s expectat: a ¶ Attn̄ ego cognoui ꝙ erit bonū/ maloꝝ;expectatio: g ¶ Cimētibꝰ deū: qͥ .i. qꝛ illi h ¶ Uerenfaciē eiꝰ: Quaſi qͥs q̨̄reret: Un̄ cōguiſti hͦ? Rn̄det: a ¶eo ꝙ pctōr cēties .i. centū annis .i. tota vita ſua: b ¶ Fcit malū: et tn̄ / ꝑ patiētiā/ dei d ¶ Suſtentat̉/ in vitaEt ē argumētū qͣſi a minori ſimul ⁊ a maiori. Si enī bonꝰdeꝰ ī malos: ml̓to fortiꝰ ī bonos. Itē qꝛ maiꝰ ſignū bonitateſt deū benignū eſſe ī malos qͣꝫ in bonos: ⁊ deꝰ facit qd̓ maieſt: ml̓to fortiꝰ faciet qd̓ minꝰ eſt. Simile Roma. v. b. Si cūadhuc pctōres eſſemꝰ: chriſtꝰ ꝓ nobis mortuꝰ eſt: multo magis igit̉ iuſtificati nūc in ſanguine ipſiꝰ ſalui erimꝰ ab ira peripſum: ſi enī cū inimici eſſemꝰ recōciliati ſumꝰ deo ꝑ morteꝫfilij eiꝰ ⁊cͣ. Seqͥt̉: k ¶ Nō ſit bonū gr̄ę vel gl̓ię/ Impio .i. pctōri. m ¶ Nec ꝓlongent̉ dies eiꝰ ſed cito moriat̉: ne diu viuēs peior fiat ⁊ tormēta maiora mereat̉. Et d̓cit hͦ ſalomon ex cōpaſſiōe vel ex celo diuinę iuſticię: qꝛ mitageret̉ cū imꝑio ⁊ etiā iuſte/ ſi qd̓ h̓ imp̄cat̉ ei ſalomō fieretn ¶ Sꝫ qͣſi vmbra .i. vani ⁊ tenebroſi ⁊ fugaces: o ¶ Crāeat dies inquā pctōris vel impij: p ¶ Qui nō timēt faciē dn̄i .i. ſe nō timere on̄dūt oꝑbus ⁊ īpęnitētia ſua. Et qpctōr vnꝰ ⁊ multiplex ē. Vnꝰ natura/ multiplex volūtate: vnꝰin ſub̓a/ multiplex ī ꝑſona: ſicut dicit̉ Marcꝭ. v. a. Mihi legio nomē ē: qꝛ plures ſumꝰ. Mihi ecce vnitas ſubſtātię: plures ſumꝰ ecce pluralitas ꝑſonaꝝ: Iō nūc ſingularit̓/ nūc pluralit̓ de illo loquitur ſalomon. Uel ſic ꝯſtrue/ n ¶ Quaſivmbra trāſeāt illi/ qͥ nō timēt faciē dn̄i. Vel pōt intelligi ita/ ꝙ hͦ ꝓnomē eiꝰ referat̉ ad hͦ qd̓ p̨̄ceſſit/ pctōr: ſb̓ hͦ ſenſu: k ¶ Nō ſit bonū imꝑio: nec ꝓlongent̉ dies eiꝰ:id eſt pctōris. n ¶ Sed qͣſi vmbra trāſeat ambo .ſ. impius ⁊ pctōr: p ¶ Qui nō timēt faciē dn̄i .i. qꝛ illi nō verent̉ nec reuerent̉ faciē dn̄i. Differt aūt impiꝰ ⁊ pctōr. Impius enī in fide errat: pctōr ī moribꝰ. Vel impiꝰ ī magnis ſceleribꝰ: pctōr etiam ī mīoribꝰ: Sicut legit̉ Prouerb̓. xj. d. Siuſtꝰ in terra recipit: quāto magꝭ impiꝰ et pctōr. q ¶ Eſt ęalia vanitas q̨̄ fit ſuꝑ terra. Hoc ē qd̓ alibi dic̄: Sub ſole. Uanitatē aūt vocat ſalomon more ꝯcionatoris qd̓ videt̉fortuitū ⁊ nō hr̄e cauſam: ſed ē a ꝓuidētia dei rem ſuā publicam tā ſapient̓ ordinantꝭ/ vt etiā de malis nouerit eligere bo-
VInū. r ¶ Sūt iuſti quibus mala .i. p̄ſentes afflictiones:s ¶ Proueniūt: vt iob ⁊ lazarꝰ vlceribꝰ pleni: t QQuaſiOIegerint imꝑ ioꝝ .i. qͣſi hͦ malis oꝑibus meruerint. v¶ Et ſūt impij qͦ ita ſecuri ſūt .i. radicati ī tꝑalibꝰ ⁊ vallati p̨̄ſentibonis: x ¶ Quaſi iuſtoꝝ facta habeāt .i. qͣſiilld̓ iuſtꝭ oꝑibꝰ ſuis meruerint: vt diues epulo qͥ īduebat̉ purpuraet byſſo: Lucꝭ. xvj. e.De hͦ d̓r Iob .xxj. a.Quare impij viuunt:ſublimati ſunt ꝯfortatiqꝫ diuitijs: ſemē eorū ꝑmanet coram eis:ꝓpinquoꝝ turba ⁊ nepotū in ꝯſpectu eoꝝ:domꝰ eoꝝ ſecurę ſuntet pacatę: et nō eſt virga dei ſuꝑ illos. Huiꝰaūt diuerſitatꝭ cauſaſmultas aſſignauimusalibi. Sicut enī ab eodē medico alijs ęgrotātibꝰ ferrū ⁊ ignis/ ſectio ⁊ vſtio: alijs refectio ⁊ vnctio ſuauis adhibet̉ eodē tꝑe ⁊ eadē intētiōe .ſ. acqͥrēdi ſanitatē: ita dn̄s more bonę nutricis alijs amaritudinēabſinthij ⁊ ſulphuris ſuꝑfundit vberibus vt ablactent̉: alijsdulcedinē vt nutriāt̉. Dat ⁊ bonis h̓ tribulatiōes ⁊ afflictiones ⁊ miſerias ad obſeruationē humilitatꝭ ad purgationē/ adlimationē ad accelerationē ad ꝓbationē/ ad maiꝰ meritū/ etad multa alia: Ecōtrario malis dat ml̓ta bona/ vt boni videant hmōi bona nō eſſe vera bona: nec appetenda q̨̄ malis cōmunia ſt̓. Itē vt ītelligāt ꝙ largꝰ erit eis dn̄s: qͥ etiā malis tālargꝰ ē. Itē vt ſic alliceret eoſ ⁊ attraheret ad ſe: Quoſdā enītrahit bn̄ficijs qͦſdam flagellis. Vn̄ Oſee. xj. b. In funiculisadā trahā te: in vinculis charitatꝭ. Itē vt euidētius appareateoꝝ iudiciū. Un̄ Hiere. xij. a. Cōgrega eoſ qͣſi gregē ad victimā: ⁊ ſctīfica eos ī die occiſiōis. Et Gregꝰ. Pecoribꝰ īmolādis/ paſcua liberiꝰ ꝯcedunt̉. y ¶ Sꝫ ⁊ hoc vaniſſimū .i.fortuitum ⁊ ſine cauſa ⁊ ſine fructu: iudico. Loquit̉ in ꝑſona infirmoꝝ. Vel ī ꝑſona ſapiētis: hͦ mō. y ¶ Sed ⁊ hoc .i.maloꝝ ꝓſperitatē: z ¶ Uaniſſimū iudico: qꝛ nihil infęlicius fęlicitate peccātiū: Nā quāto fęliciores: tanto ad pctāfortiores ⁊ liberiores. a¶ Laudaui igit̉ dicit ſalomon inꝑſona ſua/ ſiue ſapiētꝭ. b ¶ Lęticiā bonę ꝯſciētię. De qͣ dic̄Psͣ. Lętamini ī dn̄o. Et apl̓s. ij. Corꝭ. j. c. Gl̓ia nr̄a hęc eſt:teſtimoniū ꝯſciētię nr̄ę. Eo. ſ. c ꝙ nō eſſet homī bonūſub ſole .i. in hoc tꝑe .ſ. d ¶ Niſi ꝙ comederet/ panemqͥ de cęlo deſcēdit: Ioh̓. vj. e. e¶ Et biberet/ vinū qd̓ lętificet cor hoīs. f. ¶ Atqꝫ gauderet/ ſpe futuri boni. Itē totūexponit̉ in ꝑſona infirmoꝝ: hoc mō. z ¶ Hoc vaniſſimūiudico: laudaui igit̉ lęticiam/ tꝑalē comedēdi ⁊ bibēdi.De qͦ d̓r Eſa. xxij. d. Ecce gaudiū ⁊ lęticia occidere vituloſ ⁊iugulare arietes: comedere carnes ⁊ bibere vinū. Et Sap̄. ijb. Nō ſit pratū qd̓ n̄ ꝑtrāſeat luxuria nr̄a: nemo vr̄m exorsſit luxurię nr̄ę: vbiqꝫ relinqͣmꝰ ſignā lęticię/ qm̄ hͦ ē ꝑs nr̄a/ ethęc ē ſors nr̄a. Et qͣre hͦ? Eoº ciꝙ nō eſſet bonū ſub ſole: vbi tm̄ vidēt īfirmi qͥ hͦ dicūt d ¶ Niſi ꝙ comederet⁊ biberet atqꝫ gauderet hō g ¶ Et hoc ſolū ſecū auferret de labore ſuo: qͦ laborat ſibi: ī diebꝰ vitę ſuę qͦſdedit ei deꝰ ſub ſole nō ad comedēdū ⁊ bibēdū ⁊ gaudēdū ſed laborādū. Un̄ Iob. v. b. Hō natꝰ ad laborē ⁊ auis advolādū. Gen̄. ij. c. Tulit deꝰ hoīeꝫ ⁊ poſuit eū in paradiſo voluptatis vt oꝑaret̉ ⁊ cuſtodiret illū. Et his viſis ⁊ ꝯſideratisdiligent̓ dicit ſalomon ī ꝑſona ſapiētis: h ¶ Appoſui cormeū: non ſolū aures verbis cōpoſitꝭ ⁊ oculos libris deauratis: vt ml̓ti: qͥ tm̄ oculis ⁊ auribꝰ philoſophant̉: vt dicit ph̓s.i Sed cor meū vt ſcirē ſapīaꝫ/ quę ē cognitio diuinarūęternarūqꝫ rerū. k Et intelligerē diſtinctionem quęverſat̉ in terra .i. vt ſcirē diſtinguere q̨̄ vera bona ⁊ q̨̄ veramala: et quę cuiqꝫ generi hoīm expedientia: et qua de cā aliaalijs vtilia. Et hͦ notat
D
ſulta
Al̓. ⁊diſſēſionē
Psͣ 31.
Psͣ .103.
o 2 alijs