LibriProuerbior
d ſuā. Miſit ācillas ſuē as vt vocarēt ad arcēf et ad męniā ciuitatiſ.
Apocꝭ. xxj. a ¶ Immolauit victimas ſuas .i. ſemetipſum. Eph̓. v. a. Chriſtus dilexit nos ⁊ tradidit ſemetipſum ꝓ nobis oblationē ⁊ hoſtiā deo in odorē ſuauitatis. Pluralit̓ aūt dicit victimas: ꝓpter p̨̄ludia paſſionis: vel propt̓ martyres quos ipſe quaſi victimas obtulit deo patri. Matth̓.xxij. a. Ecce prandiumimaſmeum paraui: tauri meiet altilia occiſa ſunt/ ⁊ omium:nia parata/ venite ad nupmenſamtias. b ¶ Miſcuit vinum/ aquę .ſ. diuinitatēhumanitati vniuit in ſua perſona ⁊ fulgoreꝫ diuinitatisnube hūanitatis temperauit: aliter tantū fulgorē humanus aſpectus ſuſtinere non poſſet. Vnde beatus Bern̄.Claritatē ſolis ęterni nec viſus ſingularis aquilę: id eſtbeatę ꝟginis aſpectꝰ ſuſtinere potuiſſet niſi nube carnisobūbraret̉. Vnde ⁊ ei quęrēti: quomodo fieret iſtud: dictum eſt: Spūſſanctus ſuꝑueniet in te/ ⁊ virtus altiſſimiobūbrabit tibi: Lucꝭ. j. d. Hęc eſt vna cauſa quare in ſacramento altaris aqua miſcet̉ vino. c ¶ Et propoſuitmenſam ſuam: id eſt ſacram ſcripturam in qua reficeremur/ ī hoc deſerto pręparauit. Vnde Psͣ. Paraſti inconſpectu meo menſam aduerſus eos qui tribulant meUl̓ Propoſuit mēſam ſuā/ ī ſacramēto altaris: vbiad litterā vinū aquę miſcet̉: Psͣ. Panē angeloꝝ manducauit homo. De quo pane dicitur Gen̄. iij. d. In ſudore vultus tui veſceris pane tuo. De hac mēſa diciturEſa. xxj. b. Pone menſam ꝯtemplare in ſpecula comedentes ⁊ bibentes: ſurgite principes ⁊ arripite clypeum.Uel ſic: b ¶ Hiſcuit vinum/ compunctionis in terris: c ¶ Et propoſuit menſam ſuam/ ęternę refectionis in cęlis: vt ſolum illi ad menſaꝫ illam ſedeant quiprimo de vino biberint. Vnde ⁊ duobus cognatis ſuisper matrē petentibꝰ vt vnus ſederet ad dextram eius etalius ad ſiniſtram in regno ſuo: reſpondit: Poteſtis bibere calicem quem ego bibiturus ſum: Matth̓. xx. c. q.d. ad menſam meam non ſedebitꝭ niſi de vino calicꝭ meibiberitis. Sic enim ipſemet fecit. Vnde: Et ego diſpono vobis ſicut diſpoſuit mihi pater meus regnū: vt edatis ⁊ bibatis ſuper mēſam meā in regno meo. d ¶ Miſit ancillas ſuas: id eſt apoſtolos ⁊ p̨̄dicatores: qͥ dicunt̉ ancillę: qꝛ humiles ſunt in oculis ſuis: viles ⁊ deſpicabiles in oculis mūdi: ſolliciti de lucro dn̄i ſui: molles ⁊tractabiles ad infirmitatē proximi releuādā. De quibuſIob. xl. d. Nūquid illudes ei qͣſi aui: aut alligabis eumancillis tuis? Et. ij. Regꝭ. vj. d. dixit dauid: Uiuit dominus: ludam ⁊ vilior fiam plus qͣꝫ factꝰ ſum/ ⁊ ero humilis in oculis meis: ⁊ corā ancillis de quibus locuta esglorioſior apparebo. e ¶ t vocarent ad arcem/ cęli/ vbi menſa poſita eſt. Matth̓. xxij. a. Ite ad exitꝰ viarum: ⁊ quoſcūqꝫ inueneritꝭ vocate ad nuptiaſ. f ¶ EEt admenia ciuitatꝭ/ cęleſtis: vbi pax ⁊ ſecuritas ſumma ē:vbi iugis ſolēnitas. Eſa. xxxiij. d. Reſpice ſion ſolēnitatis noſtrę ciuitatem: oculi tui videbūt hieruſalē ciuitatēopulentā: tab̓naculū qd̓ nequaqͣꝫ trāſferri poterit.planetarum: ⁊ ad cęlum vultum attollere. Vnde Ouidius. Pronaqꝫ cum ſpectent animalia cętera terram: Oshomini ſublime dedit/ cęlumqꝫ videre/ Iuſſit: ⁊ erectosad ſidera tollere vultus. Habet etiam diabolꝰ ſuam domū: ſcilicet ſapientiam huiꝰ mundi: quę inimica eſt deo:Cuius ſeptem ſunt columnę: ſcilicet: Grāmatica/ dialectica/ rhetorica: ⁊ ſic de alijs. Habet enim diaboluſ grammaticos ſuos ſicut ⁊ deus ſuos. Grāmatici diaboli ſūtomnes hypocritę: qui recte ⁊ congrue loquunt̉: ſed incōgrue viuūt. Dialectici diaboli ſunt oēs doloſi: qui ſophiſtice loquunt̉ vt decipiāt. De quibꝰ Eccͣj. xxxvij. c.Qui ſophiſtice loquitur/ odibilis eſt. Rhetores diaboli/ ſunt aduocati: qui cauſas iniquas fouent potentū: cauſa autem pupilli ⁊ viduę non ingreditur ad eos: vt dicit̉
Eſa. j. f. Caſidicorum enim lingua dānifica eſt/ niſi eamfunibꝰ argenteis vincias. Arithmetici diaboli ſūt oēs qͥhabent numerū prębēdarū ſiue beneficioꝝ. De quibusdicitur Apocꝭ. xiij. a. Et vidi de mari beſtiaꝫ aſcendentem habentem capita ſeptem: id ſeptem ep̄os: et cornuadecem: id decem dignitates: et ſuꝑ cornua eiusdecem diademata: id eſtdecē mitrę. In quot enīeccleſijs habet prębēdā:tot mitras habet ī capiteſuo/ ſpe ſiue p̨̄ſumptiōe.Ob hoc enim prębendas retinēt/ cum ad nihil aliud ſibi valeant/ niſi ad ſolam ſpem vt ſi epiſcopatum poſſintadipiſci. Muſici diaboli ſunt adulatores: qui omnibuset in bono ⁊ in malo concordant. Geometrę diaboli ſūtquidam ſuꝑficialiter iuſti: qͥ ſibi propitij ſunt alijs veroauſteri: quod valde damnabile eſt/ maxime in pręlatis ⁊confeſſoribus. De quibꝰ dicit dominus: Matth̓. xxiij.a. Super cathedrā moyſi ſederunt ſcribę ⁊ phariſęi: omnia ergo quęcūqꝫ dixerint vobis ẜuate ⁊ facite: ẜm opera ꝟo eorum nolite facere: Dicunt em̄ ⁊ non faciūt: Alligant autem onera grauia ⁊ importabilia ⁊ imponūt inhumeros hominū: digito autem ſuo nolunt ea mouere.De hoc dicitur. jͣ. xx. d. Abominatio eſt apud deū pondus ⁊ pondus: ſtathera doloſa nō eſt bona. Aſtronomidiaboli ſunt curioſi: qui relictis neceſſarijs/ de curſu ſiderum diligenter inquirunt: Quibus dicitur Eccͣj. iij. c.Altiora te ne quęſieris: ⁊ fortiora te ne ſcrutatus fueris:ſed quę pręcępit tibi deus illa cogita ſemper. Et Cato.Mitte arcana dei cęlumqꝫ inquirere quid ſit. Item domus ſapientię clauſtrum eſt: cuius fundamentū eſt paupertas: parietes obedientia ⁊ continētia: altitudo humilitas: tectum vero eſt amor fraternitatis. Septem colūnę/ ſūt ſeptem obſeruantię regulares .ſ. cibi ariditas: veſtis auſteritas: ieiunioꝝ continuatio: vigiliarum protractio: manuū labor: diſciplinę rigor: ſeptima eſt orationūinſtātia. Item domus ſapientię eſt cor viri iuſti: qui habet pro fundamento fidem: parietes ſunt ſpes ⁊ timor:altitudo humilitas: lōgitudo/ longanimitas: tectū charitas. Septem columnę/ ſunt ſeptem virtutes: quas enumerat apoſtolus. ij. Corꝭ. vij. c. dicēs: Hocipſuꝫ ẜm deum contriſtari vos quantam in vobis operatur ſollicitudinem: ſed defenſionem: ſed indignationē: ſed timorē:ſed deſiderium: ſed ęmulationem: ſed vindictam. Aliasſeptem colūnas diſtinguit beatꝰ Bern̄. ſuper illud Psͣ.Iuſticia ⁊ iudicium correctio ſedis eiꝰ/ dicēs: Suꝑioribus debemus reuerentiam ⁊ obedientiā: paribus conſilium ⁊ auxilium: inferioribus cuſtodiam ⁊ diſciplinam:ſeptima eſt vt iuſte iudicemus. Vel ſeptem columnę ſūtſeptem virtutes: quę maxime valent ad ſuſtentāda ſeptēonera quę in nobis ſunt. Primū onus ē pondꝰ ꝓprij corporis: De quo Sap̄. ix. c. Corpꝰ qd̓ corrūpit̉ aggrauataīaꝫ ⁊cͣ. Hoc onꝰ ſuſtinet diſciplina/ ne obruat aīaꝫ. Heb̓xij. c. Oīs diſcplina in p̨̄ſenti qͥdē videt̉ nō eſſe gaudij ſꝫmeroris: poſtea vero fructū pacatiſſimū exercitatis ꝑ eāreddet iuſticię. Secundū onus eſt pondus tribulationūet paſſionū: qd̓ ſatis leue eſt: quia breue. De qͦ. ij. Corꝭ.iiij. d. Id quod in p̨̄ſenti eſt momētaneū ⁊ leue tribulationis noſtrę: ſupra modum in ſublimitate ęternū gloriępondus operatur in nobis. Hoc onus portat patiētia.Tertium onus eſt grauamina proximoꝝ: quę ipſi patiunt̉. Hoc onus portat charitas. Gal̓. vlt̓. a. Alter alterius onera portate: ſic adimplebitis legē chriſti. Quartum onus eſt pondus vel ſtimulus datus contra elationem de bonis conceſſis. De qͦ. ij. Corꝭ. xij. b. Ne magnitudo reuelationū extollat me: datus eſt mihi ſtimulcarnis meę angelus ſathanę qͥ me colaphicet. Hoc onuſportat humilitas. Vnde Gregꝰ ī moralibꝰ. Aquas appendere in menſura eſt inter ꝓſpera ⁊ aduerſa int̓ ſūmaet infima inter tēptatiōes
C
Psͣ .22.
Psͣ. 77.
Domꝰ ſapiertie eſt ē
Domꝰ ſapientie coriuſti
Lucꝭ̓. 22. c.
Psͣ. 96.
XOuidiꝰ li. i.metamorph̓.Domꝰ diaboliſapientia huiꝰmundi
X e