XVII
a ignis a facie eiusr exarſit: car? bones ſuccenſi ſunt ab eo.e Inclinauit cęlos et deſcen-
gdit: ⁊ caligo ſb̓ pedibꝰ eiꝰ. Etaſcēdit ſuꝑ cherubin ⁊ voͣlaFf uit: volauit ſuꝑ pēnaſ vētoꝝ
aſfagnis.ſ. clarꝰ ſine fumo .i. motꝰ purę charitatis. bAA facie ex exarſit .i. a cognitiōe eiꝰ. Facies em̄ dei dr̄ cognitio.aob. xxxiij. d. Uidebit faciē eiꝰ in iubilo. Nec dicit tm̄ arſit:ſꝫ exarſit. Arſit in cognitiōe diuinitatꝭ/ intra: exarſit in cognitiōe hūanitatis .i. extra arſit. ¶¶ Carbones/ qͥ extincti erāt .i.illi qͥ pͥus erāt in mor.tali pctō mortui et denigrati Thren̄. iiij.b. Denigrata eſt ſuꝑcarbones facies eorū.Naū. ij. c. Facies eorū ſicut nigredo ollę)o ¶Succenſi ſūt ab eo: igne/ vel deo: qͥ dicit̉ ignis Deut̓..iiij. d. Et Heb̓. xij. gͦ. Deus nr̄ ignis cōſumēs eſt. Dicunt̉ aūtcarbones: dū ſunt in peccato mortali/ multis rōnibꝰ. qꝛ .ſ. ſuntextincti/ frigidi/ obſcuri/ īmūdi. Extincti: qꝛ a calore charitatisvacui. Frigidi/ torpore fidei. Obſcuri/ exēpli corruptiōe. Immūdi imitatiōe. Ecc̄i. xiij. a. Qui tetigerit picē ⁊cͣ. Sed econtrario homīes exiſtētes in charitate/ dicunt̉ prunę ſiue carbones ſuccēſi. Calidi/ igne ſpūſſancti. Lucidi doctrina veritatis.Mūdi/ ꝑ exēplū. Itē carbo qn̄qꝫ dicit̉ pęnitēs: vt hic. Qn̄qꝫexempla ſanctorum: vt ibi: Cū carbonibꝰ deſolatorijs. Qn̄qꝫignis charitatis: vt Prouerb̓. xxv. c. Si eſurierit inimicꝰ tuꝰ /S ciba illū: et ſic cōgeres carbones ſuꝑ caput eius. Itē ſi bn̄ aduertitis: in hoc verſu notat̉ triplex ſtatus .ſ. incipiētiū/ ꝓficiētiū ꝑfectoꝝ. Ad incipiētes em̄ ꝑtinet pͥmū qd̓ dicit: Aſcēditfumꝰ in ira eiꝰ. Ipſi em̄ multitudinē ⁊ magnitudinē pctōꝝſuoꝝ ⁊ ſeueritatē irę dei accēdūt: ⁊ ſic poſſūt dicere ad dn̄m cūdauid: Nō eſt ſanitas in carne mea a facie irę tuę: non eſt paxoſſibus meis a facie peccatoꝝ meoꝝ. Ad ꝓficiētes aūt ꝑtinet:Ignis a facie eiꝰ exarſit. Ipſi em̄ iā cōfiſi de venia/ nō tāſua pctā qͣꝫ chriſti bn̄ficia: nec tā chriſtū iratū qͣꝫ benignū reſpiciūt: Et ſic ignis purę dilectiōis ſine fumo doloris ī cordibus eoꝝ accēdit̉. Et ſic dr̄ Tob̓. iij. d. Dn̄s poſt tēpeſtatē/ cōtritiōis: trāquillū fac̄ deuotiōis: ⁊ poſt lachrymationē ⁊ fletūexultationē infundit. Un̄ dicit̉ Ecc̄i. ix. c. Uinū nouū amicusnouus: veteraſcet/ ⁊ cū ſuauitate bibes illud. Ad ꝑfectos autēꝑtinet: Carbones ſucceſi ſunt ab eo. Ipſi em̄ alios accendūt p̨̄dicādo: ꝓ eis orādo: tꝑalia bn̄ficia ⁊ obſeqͥa impertiendo. Primū gͦ qd̓ de incipiētibus dr̄: Ab ira dei: ſecundūqd̓ de ꝓficiētibꝰ dicit̉: A facie eiꝰ/ ꝓuenit .i. a reſpectu miſericordię q̨̄ ꝓprie dr̄ facies eiꝰ: cui ꝓpriū eſt miſereri: tertiū aūtab ipſo toto: qꝛ pͥmū minꝰ eſt/ tn̄ bonū: ſecūdū maius ⁊ meliꝰ:tertiū maximum ⁊ optimū in via. Hęc ſūt tria vnguēta beatiBernardi: q̨̄ ſponſę chriſti aſſignat ineſſe .ſ. vnguentū cōtritionis/ vnguentū deuotiōis/ vnguentū cōpaſſiōis. Un̄ ipſe beatus Bern̄. dicit: Bonū quidē eſt vnguētū cōtritiōis: qd̓ fit derecordatiōe pctōꝝ: meliꝰ eſt vnguentū deuotiōis qd̓ fit de recordatiōe bn̄ficioꝝ: ſed vtrūqꝫ ſuꝑat/ vnguētū cōpaſſiōis qd̓ſit d̓ reſpectu miſeroꝝ. e ¶ Inclinauit cęlos ⁊cͣ. Hic aꝑteagit ꝓpheta de incarnatiōe. Et ſic cōtinua p̨̄cedētibꝰ. Dico qͣcarbones ſuccēſi ſūt ab eo: qͥ venit ignē mittere in terrā:et nō vult aliud niſi vt accendat̉: Lucꝭ. xij. .f. Et vere venit ⁊accedit: Quia inclinauit cęlos: ſicut vas vt totū effunderet. Un̄ in natiuitate cantat eccl̓ia: Hodie melliflui facti ſuntcęli. f Et deſcēdit: in carnē. Phil̓. ij. a. Hūiliauit ſemetip̄ſum/ formā ſerui accipiēs. Vel aliter: vt cęlū tripliciter acciplat .ſ. chriſtus/ vir iuſtus. Eſa. vlti. a. Cęlū mihi ſedes eſt. Etetia p̄dicatores. Psͣ. Cęli enarrāt gl̓iā dei ⁊cͣ. Is eſt gͦ ſenſus:Inclinauit/ chriſtū .i. in carnē hūiliauit. Uel Inclinauitcęlos .i. iuſtos hūilitatē docuit/ ⁊ hūiles fec̄. Uel Inclinault cęlos .i. p̨̄dicatores a cōtemplatiōe ad actionē: de quietead moleſtiā: de ſubtili doctrina ad lacteā doctrinā. His tribꝰmodis īclinant̉ p̨̄dicatores. Un̄ Iacob vidit angelos aſcēdētes ⁊ deſcēdētes/ ⁊ dn̄m innixū ſcalę: Gen̄. xxviij. c. Vel Incinauit cęlos .i. p̨̄dicatores expoſuit ꝑſecutiōibꝰ ⁊ tribulationibus. Uel Inclinauit .i. humiliauit cęlos .i. p̨̄latos etſdicatores: vt eis libētius crederet̉: quia humilibꝰ meliꝰ credit̉. Ecech̓. xxxiiij. a. Cū auſteritate imperabatis eis. Et ex hͦſeq̄t: Diſperſę ſūt oues meę eo ꝙ nō eēt paſtor: et factę ſūt in
deuorationē oīm beſtiarū agri: Et deſcēdit. Sic gͦ chriſtꝰē inclinatꝰ .i. valde hūiliatꝰ. Et ꝓpt̓ hͦ dic̄ Hieroꝰ. Quāto ſūthūiliora q̨̄ ꝓ me paſſꝰ ē: tāto ei plꝰ debeo: Et cū oīa replicaueris: nihil cruce cōtumelioſiꝰ inuenies quā ꝓfitemur. Et qꝛſic humiliauit: Iō ſeqͥt̉: g Et caligo ſub pedibꝰ eiꝰ: id ēdiabolus: qui dicit̉ caligo formaliter/ qꝛ caret luce: ⁊ effectiue/ qꝛefficit caliginē peccati. Sub pedibuseius .i. ſub poteſtatechriſti: quia ꝑ humilitatē incarnationis ⁊ paſſiōis triumphauit de ipſo. Vel Caligo: dicunt̉ impij amore terrenoꝝ excęcati: De quibꝰ dicit̉Eſa. vlti. a. Terra ſcabellū pedum eius. Uel Caligo dicit̉ſimplicitas credentiū/ quę eſt ſub pedibus chriſti: qꝛ ſimplices nihil deſiderāt niſi qd̓ chriſtus. Ul̓ Caligo ſub pedibus eiꝰ .i. obſcuritas ſub hūanitate. Ioh̓. j. d. Cuiꝰ non ſumdignus ſoluere corrigiā calcimēti eius. Item Caligo: id eſtdiabolus: Sub pedibꝰ eiꝰ .i. ſub apoſtolis/ ⁊ viris ſanctis:quia conculcat̉ ab eis. Et dicunt̉ pedes dn̄i: qui portāt eum.jͣ. Corꝭ. vj. d. Glorificate et portate deū in corpore veſtro.Act̉. ix. c. Uas electiōis mihi eſt iſte: vt portet nomē meū coram gentibꝰ ⁊ regibus ⁊ filijs iſrael. Nec hoc ſolū ꝑ paſſionēmeruit: ſꝫ gloria aſcēſiōis: de qͣ ſubdit: h ¶ Et aſcēdit ſuꝑcherubin. q. d. qͥ deſcēdit/ ipſe ē qͥ ⁊ aſcēdit: ẜm illud Ioh.iij. b. Nemo aſcēdit in cęlū niſi qͥ de cęlo deſcēdit ⁊cͣ. Ecc̄s .j.a. Orit̉ ſol ⁊ occidit/ ⁊ ad locū ſuū reuertit̉: ibiqꝫ renaſcēs gyrat ꝑ meridiē/ ⁊ flectit̉ ad aqͥlonē: luſtrās vniuerſa in circūitu.Thema ī annūciatiōe et natiuitate et paſſiōe ⁊ aſcēſiōe: Hicē ſol iuſticię chriſtus deꝰ nr̄: de qͦ Malach̓. iiij. a. Oriet̉ vob̓timentibus nomen meum ſol iuſticię. Qui orit̉ in natiuitate:Zach̓. vj. d. Oriēs nomē eiꝰ. Occidit ī paſſiōe. Ad locū ſuūrenertit̉ ī aſcēſiōe: Ibiqꝫ renaſcēs/ ſupple effectiue: qꝛ nos fac̄renaſci ꝑ aquā ⁊ ſpm̄ ſctm̄: Gyrat ꝑ meridiē .i. ꝑ iudęos. Perquos bn̄ dicit̉ gyrare/ qͣſi ꝑ circūitum: qꝛ a iudęis incępit eccleſia: ⁊ ad ipſos reuertet̉. Un̄ verſus. Cępit ab his/ tranſfert̉ad hos referet̉ ad illos Noſtra fides/ ⁊ erūt ī mūdi fine fideles. Iſte etiā ſol flectit̉ ad aqͥlonē. .i. ad gētiles. Ad quos benedicit̉ flecti: qꝛ ad ipſos nō fuit pͥncipaliter miſſus filiꝰ dei: ẜmillud Matth̓. xv. c. Non ſum miſſus niſi ad oues q̨̄ perierūtdomꝰ iſrl̓. Luſtrat vniuerſa: ẜm illd̓ Roma. xj. d. Oīa ꝯcluſitī incredulitate vt oīm miſereat̉. i. Suꝑ cherubin. Qd̓ ī hͦſenſu accipi pōt ꝙ ille ordo ſeruiebat ei / qn̄ aſcēdit: nō ad neceſſitatē/ qꝛ ꝓpria virtute aſcēdit: ſed ad honorē. Uel in hocſenſu: vt ſuꝑ illū ordinē in celis hūanitas chriſti exaltata ſit.Nec dicit ſuꝑ ſeraphin: ſꝫ ſuꝑ cherubin: qui eſt penultimꝰordo: qꝛ vltra ſeraphin nō ē niſi hierotheſia .i. ſacer ordo trinitatꝭ. Si gͦ diceret: ſuꝑ ſeraphin: videret̉ dicere hoīem aſcēdere vſqꝫ ad diuinā eſſentiā: ⁊ ꝙ hūanitas eſſet ęqualis diuinitati. Qd̓ remouet dicēſ: Suꝑ cherubin. Verūtamē chriſtus hō/ ⁊ etiā beata ꝟgo ē ſuꝑ oēs ordines āgeloꝝ ī cęlo/ ⁊ loco ⁊ merito. Uel Suꝑ cherubin/ dicit̉: qꝛ nulla ſciētia pōtattingere ad ipſū. Un̄ Psͣ. Mirabilis facta ē ſciētia tua ⁊cͣ.Eccͣs. vij. c. Dixi ſapiēs efficiar: ⁊ lōgiꝰ receſſit a me. k ¶ Etvolauit .i. velociter aſcēdit. l ¶ Uolauit ſuꝑ pennasventoꝝ .i. citius qͣꝫ venti. Et eſt hypbolica cōmendatio: vtmaior notet̉ velocitas aſcēſus eiꝰ: Gemīatio em̄ ꝟbi notat celerem eius aſcenſum: Vel celeritatē famę eiꝰ: Ꝙͣ cito natus:tā cito paſtoribꝰ nūciatus: Luc̄. ij. b. Et magis ſtellę indicioreuelatꝰ: Matth̓. ij. a. Vel Uolauit .i. eleuatꝰ ē: Suꝑ pēnas vētoꝝ .i. ſuꝑ v̓tutes aīaꝝ. Vēti em̄ dicūt̉ aīę. Iob. xxviij. d. Qui fecit vētis pōdꝰ .i. aīabꝰ corpꝰ. Pēnę ſūt ꝟ̓tutesſuꝑ qͣs volauit: qꝛ ſua gr̄a ē ſuꝑ oēm gr̄aꝫ. Ioh̓. iij. d. Dedit eiſpm̄ nō ad mēſurā. Et etiā ī hͦ notat̉ ꝙ ab ip̄o ē oīs gr̄a. Ioh̓.jͣ. b. De plenitudīe eiꝰ oēs accępimꝰ. Et nota ꝙ bis dic̄ volauit. Et ad pͥmū nihil addit: ſꝫ ad ſcd̓m addit iſtud: Suꝑ pēnaſvētoꝝ. Primū volauit refert̉ ad diuinitatē: cuiꝰ virtꝰ eſt ſuaeēntia: q̨̄ qꝛ tāta ē/ iō ad eā nullā fecit cōꝑationē. Secūdū aūtrefert̉ ad gr̄aꝫ hūanitatꝭ: q̄ aliqͦ mō reſpicit vl̓ recipit ꝓportōꝫ.
giiſ
ques dicūt̉
iptio-
Psͣ. 119.1o. 12. d.riplex ſtatusatur in hͦ
Psͣ .37.
Thema
Verſus
Psͣ 138.
Aliter.
Pā. 18.