Glo. ordi.Ad Hebreos Ca. XI Nico. de lyra

etūt celeſtē vel nō erubeſcit: qꝛ ſui ciues.a 5ab I in qua erūt ſui conciues.Parauit enī ill̓ ciu̓itatē. Fide ob gͦa ſ nō re ſed volūtate. b 5. i. cū deꝰ oſtēderet. qͥſeſſet ad exemplū alioꝝ.a tulit abraā iſaac cū tētaret̉: ⁊ vni S§. i. in quo facte erant.genitū offerebat in qͦ ſuſceperat ehas.repromiſſiōes: ad quē dictū ē: qꝛa § quō ergo deū veracē credebat.b in iſaac vocabit̉ tibi ſemē. Arbi­ fIſicut de nihilo faceretrās qꝛ ⁊ a mortuis potēs ē ſuſcis§ qꝛ tantā habuit fidem.ctare deus. Unde eum ⁊ in para­ h§. i. ſignificationē. Fhabita. § q̄ nō videbāt̉bolam accępit. FFide et de futurꝭ id bn̄dixit iſaac iacob ⁊ eſau. Fide ktꝭ māibꝰ bn̄dictionē dedita § qꝛ ſingul̓ cācellatera ſupra ephraim poſita leua ſuꝑ manaſſetdeiorē maiori p̄poſuit. § qꝛ cuiqꝫ ꝓpriā bn̄dictionē dedit. Fephraim et manaſiiacob moriens ſingulos filioruꝫe ioſeph benedixit: ⁊ adorauit fa­ 1§ xp̄m ꝑ quē in egypto dominiū et diſcipline virgā habuit vel reī xp̄i qd̓ in illo ſignificabat̉ fufuturis habitaſtigium virgę eius. FFide ioſeph mturū in gētibꝰ.a ſ ab egypto vbi ſignificabatur fideliū redēptio apeccatis.moriens de profectione filioruma § fide future reſurrectionis.fiſrael memoratus eſt: et de oſſi­ na § parētū qͥ credebāt deū facturuꝫ aliqͥd magniꝑ eū cū eſſet adeo elegātis fortbus ſuis mādauit. FFide̓ moyſes o

FGen̄. 22 aEccī. 44. c

FGen̄. 27.Ibi. 48.et. 49. a.

Gen. 50. d

E

¶ Exo. 2. 5

Gel.22.

3 2