XI Nico. de lyraGlo. ordi. Ad Corinthios I Ca.

Fopto ſubſtineatis: ſed ⁊ p̄cipio. vt ſubiectielaturdiliggͦ ſed ⁊ ſuppoͣrtate me. Ęmulor enī gͦa § ad honorē dei nō meū: nō zelo ſpōſam dei miſponſi.hi ſed deo. §vere diligo vos qꝛ ſumb 5ſanulo fidei.vos de̓i ęmulatiōe Deſpōdi enī Svos vni viro̓ virginē caſtā exhi­ 5a § legitīo xp̄o vero ſpōſo. F nō adultero. I nōnultꝭ. §. i. ad hͦ vt exhibeā ī die iudicij. a § ⁊ iōelo vos vera dedicēs. Idiabolus ꝑ ſerpētēe bere xp̄o Time̓o aūt ne ſic̄ ſerpēſ ha § paradiſo eijciēs. b 5 ꝓmittēdo falſa. Iꝑ ſieuā ſedu̓xit aſtu̓tia ſua: ita corrū­ 1miles deceptiōes. F intellectꝰ. §a paradiſo ſimpant̉ ſenſus vr̄i: ⁊ excidant a ſim ᵏplicis fidei: q̄ nil alienū recipit. a § ſꝫ nō debetati: qꝛ nō alliud qͣꝫ ego ⁊ idē deterius: cur eteo ęgo nos inferioresillis eſtimatis.fplicitate q̨̄ eſt in chriſto. Nām ſi mI excellentiorē qͣꝫ ego quod eſſe non poteſtis qͥ venit: alium xp̄m p̨̄dicat quē na § meliorē quod nō eſt ſed potius per nos.nō p̨̄dicauimꝰ: aut aliū ſpiritū acoI per nos. F ſi.cipitꝭ quē nō accępiſtꝭ: aut aliud hͦ§aliam dei redēptionē vel p̄dicationē qd̓ eſſe nōpōt. a Iꝑ nos. b § qͣſi: ſi aliud maiꝰ p̄dicarētcte pateremini: ſed qꝛ hͦ nō eſt nō recte eoſ patinni nō minus ī his feci qͣꝫ magni apl̓i ⁊ ita conſtatquia. ego enī nō minus illis pſeudog euangeliū qd̓ nō recępiſtis: recterh pateremini. Exiſtimo enī me ni¬sa §me dico tūc remotū:hil minus feciſſe ā magniſ apl̓is. ta F nō minus. § qꝛ nō orno verba: vel qꝛ impedite lingue qͣꝫtū ad ornatū pſeudo. Fſcio qͥcqͥdi Nāꝫ ⁊ ſi imperitꝰ ẜmone: ſꝫ nō ſci vmagni.a 5. q. exꝑti eſtis oīa q̄ in me fiunt.kentia. In om̄ibꝰ aūt maͣnifeſtus xa F nō minus ⁊ ſi minus: nunqͥd in hoc peccaui.ſum vobis. Aut nunqͥd peccatū yI operādo manibus meis.feci meip̄m humiliās: vt vos extam § remotꝭ pſeudo. a § qꝛ nōFa morte adputatꝭ vos emiſſe licētiā peccādi. b5 ſine ſūptualtemini? Quōniā gratis euāge ꝫ

I

poē. 14. a

97 diſ. c.27. q.nuptiaꝝte finem

Gen̄. 3. a

B

l 4