Glo. ordi. Malachie Ca. IIIINico. de lyra
a § ad cremādos malos ve ſtipulāſuccēſa qͣſi canimꝰ: ⁊ erūt oēs ſuꝑ fͦᶠbi ⁊ oēs faciēteſ īpietatē ſtipula.§ cū cōbuſſerit eos n̄ relīquet ī eis radicē malicieEt īflāmabit eos dies veniēs dicit dn̄s exercituū: q̨̄ nō derelinq̨̄tea §illa impijs ecōtrario.eis radicē ⁊ germē. Et oriet̉ voaI qui vere oīa iudicabit: nec bona nec mala necvirtutes nec vitia latere patiet̉.bis timētibꝰ nomē meū ſol iuſti 5a ſ vt ſanatos ꝑ pnīam ī humeris ſuis portet.I tūc b ſ qͥ nūc ſeculo qͣſi carcere incluſi eſtis.cię ⁊ ſanitās ī pēniſ eiꝰ. Et egredi hͦIa § vnde: Cupio diſſolui et eſſe cū chriſto. Fvelde vinculis relaxati.emini ⁊ ſaliētis ſicut vitulꝰ de arknec hͦ fine leticie cōtēti calcabitis īpios.a mēto ⁊ calcabitis īpios cū fuerītaſ diſſoluti aridi in potētes reſiſtere.cinis ſub plāta pedū vr̄orū ī die inqͣ ego facio dicit dn̄s exercituū.a ſ ad ſpūalē intelligentiā inuitat. Fin futurobMe̓mētote legis moyſi ẜui mei nibutio: ergo dū ē tēpus meiuxta merita erit retrirendi obſeruate legē.§ que eſt ſyna. ſ dirigēquā mādaui ei in ore b ad omnē orda. I ī qua ſūt. F qd̓ agūt. §qd̓ recipiant.diſrael: p̄cepta ⁊ iudicia. Ecce egomittā vobis heliā ꝓphetā an̄qͣꝫ sveniat dies dn̄i magnꝰ ⁊ horribiaIſi helias nō an̄ eor patrū conuertet̉ ad filios⁊cͣ. f. a. p. e. cū veniet dies dn̄i magnꝰ iuſtis: horibilis īpijs ꝑcutiet vnꝰ iudex nō celū: nō tos q iicelo verſant̉: ſed terrā anachemate .i. eos qͥ faciūtopera terrena.lis: ⁊ cōuertet cor patrū ad filiostr⁊ cor filioꝝ ad pr̄es eoꝝ ne forte vxI iudicaturꝰ. I ſeꝑando oues ab hedis.veniā ⁊ ꝑcutiā t̓rā anathemate. Ff¶ Finit Malachias propheta.
Gen̄. 14. 6Ęſa. 14. d
Met .3.
Met. 17. b
B
Ex. ac.