PrologusNico. de lyraNico. de lyra
verū eſt ſophonias ꝓph̓a qͥ noīed (vt ita dicam) ꝓphetico ⁊ gl̓ioſamaioꝝ ſuoꝝ ſtirpe generatꝰ ē. Haebuit eī patrē chuſi: auū godoliā:ꝓanū amariā: ⁊ attauū ezechiā:⁊ talē qͣdrigā ip̄e velut extremꝰ aukriga cōpleuit. Nomē ſophōię alijſpeculā: alij arcanū dn̄i dei trāſtulerūt. Siue igit̉ ſpecula ſiue abſcōin ditū dn̄i īterp̄tet̉: vtrūqꝫ ꝓphetęcōuenit. Dicit̉ eī ad ezechielē Fili hoīs ſpeculatoreꝫ domui iſraeln te poſui. Iſte ergo ꝓpheta qͥ eratin ſpecula ⁊ in ſublimibꝰ cōſtitutus: ⁊ nouerat myſteria dn̄i: filiꝰerat chuſi qͥ īterp̄tat̉ hūilitas. Habebat quoqꝫ auū godoliam: quidicitur magnitudo dn̄i: ⁊ ꝓauuꝫamariā qui et ipſe vertitur in ſermonē domini: attauum ezechiaꝫqui ſonat fortitudo dn̄i. De fortitudīe itaqꝫ dn̄i natꝰ ē ſermo domini: et de ſermone domini nata eſt ꝑmagnitudo domini: et de magnitudine dn̄i nata ē hūilitas: vt cūꝑuenerit aliquis ad ꝑfectū: dicatrquia non ſuꝫ dignꝰ vocari apoſtolus. Et illud in pſalmis Domine non eſt exaltatum cor meum:neqꝫ elati ſunt oculi mei. Ioſiā re rgē iude cuiꝰ tēporibus ſophonias ꝓphetaſſe inuenitur: deo pręoībus regibus iudę placuiſſeˣ hiſtoria quarti libri regū ⁊ ſecundiparalipomenon demōſtrat. Ioſias ſimulacra quę pat̓ ſuus amon xvl̓ auus manaſſes in templo deicollocauerat: deiecta cōminuiſſe
Excl
τι. Co.
PPs.
2.vl.