Nico. de lyraNico. de lyra Danielis Ca. XIIII

trinſecꝰ luteꝰ forinſecꝰ ęreꝰ: neqꝫa comedit aliqn̄. Et iratꝰ rex vocauit ſacerdotes eiꝰ: ⁊ ait eis: Niſidixeritꝭ mihi qͥs ē qͥ comedat īpēſas has moriemini. Si āt oſtēderitꝭ qm̄ bel comedat hͨ moriet̉ daniel: qꝛ blaſphemauit ī bel. Et dixit dāniel regi: Fiat iuxta verbūtuū. Erāt aūt ſacerdotes bel. lxx.exceptꝭ vxoribꝰ et ꝑuulis ⁊ filijs.Et venit rex cū daniele ī tēplumbelis: ⁊ dixer̄t ſacerdoces belis:b Ecce nos egrediemur foraſ: ⁊ tuc rex pone eſcas ⁊ vinum miſce: etclaude oſtiuꝫ ⁊ ſigna ānulo tuo.Et cū īgreſſus fueris mane: niſi īueneris oīa comeſta a bel mortemoriemur: vel daniel qͥ mētitꝰ ēſal̓s cōtemnebāt.adu̓ſū nos. Cōfidebāt āt qꝛ fecerāt ſub mēſa introitū abſcōditū:⁊ ꝑ illū īgrediebāt̉ ſemꝑ ⁊ deuorabāt ea. Factum eſt igit̉ poſtqͣꝫegreſſi ſūt illi: ⁊ rex poſuit ciboshan̄ bel: pręcepit daniel puerꝭ ſuis: ⁊ attulerūt cinerē ⁊ cribrauitꝑ totū tēplū corā rege: et egreſſiclauſerūt hoſtiū: ⁊ ſignātes ānulo regis: abierūt. Sacerdotes ātingreſſi ſūt nocte iuxta ꝯſuetudinē ſuā: ⁊ vxores ⁊ filij eoꝝ: et comederūt oīa ⁊ biberūt. Surrexitaūt rex ſūmo diluculo: et danielcū eo: ⁊ ait rex: Salua ne ſūt ſignacula daniel? Qui rn̄dit: Salkua rex. Statīqꝫ cū aꝑuiſſet hoſtium: intuitꝰ rex mēſā exclamauit:a ſ videt̉ hic falli qd̓ ſolet dici magnā vocē noneſſe niſi in ſanctis tm̄ ſed hec pericope apud hebreos dicit̉ non haberi.R voce magna: Magnus es bel: ⁊o nō ē apud te dolus qͥſqͣꝫ. Et riſitdaniel: ⁊ tenuit regē ne īgrederetur ītro ⁊ dixit: Ecce pauimētuꝫ⁊ aīaduerte cuiꝰ veſtigia ſunt hęc.Et dixit rex: Uideo veſtigia vis rorū ⁊ mulieꝝ ⁊ infātiū. Et iratꝰt ē rex. Tūc app̄hēdit rex ſacerdovtes ⁊ vxores ⁊ filios eoꝝ: ⁊ oſtēderunt ei abſcondita oſtiola ꝑ q̨̄ingrediebāt̉ ⁊ ꝯſumebāt q̨̄ erantxxſuꝑ mēſā. Occidit ergo illoſ rex:y ⁊ tradidit bel ī ptāteꝫ danielis:z qͥ ſubuertit eum et templū eius.Et erat draco magnꝰ ī loco illo: baet colebant eū babylonij. Et dixit rex danieli: Ecce nūc nō potes dicere: qꝛ iſte nō ſit deus vi-

U

E