Glo. ordi.Prologus in EſaiamNico. de lyra
diſtinximus. Ac primuꝫ de eſaia gͦſciendū ꝙ in ſermone ſuo diſertꝰſit: quippe vt vir nobilis ⁊ vrba ꝯnę elegātię: nec habēs quicqͣꝫ in feloquio ruſticitatis admixtum. sa id eſt dulcediIinde.Unde accidit vt prę cęteris florēʰm ⁊ iocunditatem eloquentie ip̄ius non potui kꝫſeruare in tranſlatione.ſermōis eius: trāſlatio nō potuelrit conſeruare. Deinde etiā hͦ ad mijciendum: ꝙ non tam propheta odicendus ſit: qͣꝫ euangeliſta. Ita 8enī vniuerſa chriſti eccleſięqꝫ myI id eſt expreſſe.ſteria ad liquidum proſecutꝰ eſt: rvt non euꝫ putes de futuro vatiscinari: ſed de pręteritis hiſtoriaꝫt⁊ inde. b §. i. ſcio ⁊ cognoſco.texere. Unde̓ cōijciō noluiſſe tūc xtēporis. lxx. interp̄tes fidei ſuę ſacramenta ethnicis perſpicue: ꝓ 3dere: ne ſanctū canibꝰ ⁊ margari atas porcis darent: quę cuꝫ hanc 85 Lxx.ęditionē legeritis: ab illis aīaduertetis abſcondita. Nec ignoro ēquāti laboris ſit prophetas ītelligere: nec facile quēpiam poſſeiudicare de interp̄tatione niſi intellexerit ante quę legerit. NosᵖI ſcꝫ emulorumquoqꝫ patere morſibus plurimoᵏ5. i. ſcire.rum qui ſtimulāte īuidia qd̓ con Rſequi nō valēt deſpiciunt. Sciēsergo ⁊ prudens in flaminaꝫ mit ato manum: ⁊ nihilominus hoc a r5. i. ſuꝑbisfaſtidioſis lectoribus precor: vtquomodo gręci poſt ſeptuagītavtrāſlatores aqͥlā: ⁊ ſymmachū ettheodotionē legūt: vl̓ ob ſtudiūdoctrinę ſuę: vel vt ſeptuaginta?
I
Ro. 10. c
.jͣ. 6. c.
4ͣ.29. d
340.
Daleriusmaxi. li.Titꝰ liui
Mat .7.