Ni. de lyra¶Glo. ordi.¶ IoſueCa. XVIII
Iudas ſit in t̓minis ſuis ab au aſtrali plaga: ⁊ domus ioſeph abaquilonē: mediā inter hoſ terrāī ſeptē ꝑtes deſcribite: ⁊ huc venietis ad me vt coram dn̄o deoa veſtro mittā vobis hic ſortē: qꝛnon eſt inter vos pars leuitaꝝ:ſed ſacerdotiū dn̄i eſt eorū hereditas. Gad aūt ⁊ ruben ⁊ dimidia tribus manaſſe: iā acceperātpoſſeſſiones ſuas trans iordanem ad oriētalē plagā: quas dedit eis moyſes famulꝰ dn̄i. Cunqꝫ ſurrexiſſent viri vt pergerent bꝰad deſcribendā terrā: p̨̄cepit eisioſue dicēs: Circūite terrā ⁊ deſcribite eā ac reuertimini ad mevt hic corā domino deo veſtroin ſylo mittam vobis ſortē. Itaqꝫ perrexerunt ⁊ luſtrantes eaꝫin ſeptem partes diuiſerunt ſcribentes in volumīe: reuerſiqꝫ ſūtad ioſue in caſtra ſylo. Qui miſit ſortes coraꝫ domino in ſylo.Diuiſitqꝫ terrā filijs iſrl̓ ī ſeptemꝑtes. Et aſcendit ſors prima fi cxliorū beniamin ꝑ familias ſuasvt poſſiderent terrā inter filiosiuda et filios ioſeph. Fuitqꝫ terminꝰ eoꝝ ꝯtra aquilonē a iordane ꝑgens iuxta latus hierichoſeptētrionalis plagę: ⁊ inde cōtra occidētē ad motana cōſcendens ⁊ ꝑueniens ad ſolitudinēbethauen atqꝫ ꝑtranſiēs iuxta dluzā ad meridiē: ipſa eſt bethel:deſcēditqꝫ in aſtaroth addar inmontē qui eſt ad meridiē bethoron inferioris: ⁊ inclīat̉ circūiēscontra mare ad meridiē mōtisqͥ reſpicit bethoron cōtra affri ecū. Sūtqꝫ exitꝰ eiꝰ in cariathbaal: q̨̄ vocat̉ ⁊ cariathiarī vrbē filiorū iuda Hec ē plaga ꝯtra maread occidētē. A meridie āt ex ꝑtecariathiarī egredit̉ t̓minꝰ cōtramare: ⁊ ꝑuēit vſqꝫ ad fontē aqͣꝝnepthoa. Deſcēditqꝫ in ꝑtē mōtis qͥ reſpic̄ vallē filioꝝ ennon: ⁊ē cōtra ſeptētrionalē plagā ī extrema ꝑte vall̓ raphaī. Deſcēditqꝫ ī iehēnō .i. vall̓ ennō iuxta la ftus iebuſei ad auſtꝝ: ⁊ ꝑuēit adfōtē rogel trāſiēſ ad aqͥlonē ⁊ egrediēſ ad enſemes .i. fōtē ſolis:⁊ ꝑtrāſit vſqꝫ ad tumulos qͥ ſūt s
Ittā vobis h̓ ſortē. Adam̄. In ¶ Ca. XVIIIꝯſuetudīe hoīm cū aliqͥd ſorte diuidit̉: fortuitu videt̉ ſors illa ad illū: vl̓ alia ad aliū cad̓re. In ſcpͥtura āt ſctā n̄ ē ita. Si eī de tāta re pr̄es ſortibꝰ ſumerēt iudiciū vl̓ emiſiſſent nihil miꝝ eēt: ſi gētiles hͦ facerēt. Sꝫ videamꝰ ſi ī ſcpͥturꝭ aliqͥd ſit poſttū qd̓ nob̓ qͥd ꝟtutꝭ ſit ī ſortibꝰ māifeſtet. In leuitico ſcriptū eſt: Accipiant duas ſortes: ſors vna ī domino et ſors vna in apompeio ⁊cͣ. Itē ibi moyſes ſorte diuiſit terrā tribui ruben ⁊ gad ⁊ dimidie tribuimanaſſe. Dedit etiā ieſus ẜꝫ p̄ceptū dn̄i caleph ſotē ⁊ tribui effrē ⁊ dimidie tribui manaſſe. ¶Et pꝰīquit: ꝯgregauit eccl̓iaꝫ d̓ filijs iſrl̓ et dixit̉: Mirtſortē ⁊ proferam in ꝯſpectu domini ſortē ⁊cͣ. ⁊ poſtſortibus miſſis ſic hereditas populo diſtribuitur.agitat̉ ſors ita nō fortuitu: ſed ẜm ꝙ predeſtinatūa deo: deniqꝫ tribus beniamin prima ibi accepit ſotem vbi erat hieruſalem: poſt hanc tribus ſymeon.ſecūda poſt iſachar. deīde cabulon. deīde aſer poſtneptalim. deīde dan in qͥbus nouiſſime veniūt tresille tribus que ex concubinis ſunt. Inuenio in ſcripturis etiā gētiles ſortē miſiſſe cū ionas nauigaret:⁊ tēpeſtas vrgeret: quaſi ſors ꝓdere deberet vl̓ poſſet: cuius cā periculū immineret: ⁊ qͣꝫuis gētiles etſēt a cognitione dei alieni: non hac opiniōe fallunSors enim verū prodidit. Salomon quoqꝫ ait: C.tradictiōes qͦꝫ cohibet ſors ⁊cͣ. veluti ceſſare oſterdens cōtradictiones vbi ſors mittitur. In nouo qͦꝫteſtamento conuenientes apoſtoli multo ſapientiores qͣꝫ qui nunc: epiſcopos vel preſbyteros: vel diaconel̓ ordināt: eleger̄t duos: nec tn̄ d̓ eis iudicauer̄vt illū facerēt apl̓um quē voluiſſent: ſed orātes mſerūt ſortē ⁊ cecidit ſors ſuꝑ Matthiā ⁊ annumerateſt cū. xj. apl̓is ⁊ factus eſt duodenariꝰ: p̄cedenteorōe: nō caſu: ſed diuina ꝓuidētia ſors diuinū iudiciū ꝓferebat. Paulus qͦꝫ de xp̄o dicit: In quo ſote vocati ſumus p̄deſtinati ẜm ꝓpoſitū eius qui omnia oꝑat̉ ⁊cͣ. Et ad theſſalonicenſes. Gratias agēsdeo patri qui idoneos nos fecit in parte ſortis eoꝝin luminē. ¶ Ex his omnibus hoc dixiſſe ſufficiat:quod nobis ab apoſtolis ſors ducta deſignat: quiavbi ex fide integra et oratione premiſſa ſors ducit̉:ea que dei voluntas continet in occulto ſors hominibus declarat in manifeſto. Scd̓m vero interioreꝫītellectū: ſicut Paulus videt̉ indicare dicēs: in ꝑte ſortis ſanctoꝝ ⁊ in ſorte vocati in xp̄o. Uidendūē ne forte nō ſolū in hominibꝰ ſed in ſuꝑnis virtutibus ſors agat̉: ⁊ preſideat aliqua virtus huic officio: que verbi cauſa ieſu filio naue: nunc ſorte hereditatē diſtribuēti: nō ad aliquā gratiā: ſed ẜm hocꝙ ſcit deo placere ductū p̄beat ſortꝭ ⁊ illi faciat euenire que prima ſunt quē ſcit apud deum primū tenere locū: vt quod latet apud deū ſortis gubernatiōeetiā hominibꝰ demōſtret̉: aliū vero facere ſecūdi loci: ⁊ aliū tertij: qd̓ ita geſtū nō ſolū ī terriſ arbitror:ſed etiā in celeſtibus: ⁊ huiuſmodi ſortē q̄ apud deum etiā meritoꝝ cōtēplatione diſtinguit̉ etiā illo tapore habitā: cū diuideret excelſuſ gētes ẜm numeꝝangeloꝝ dei et facta eſt porcio domui iacob: funiculus hereditatis eius iſrael. hic enim partē per ſortē⁊ funiculū iſrael deum dicit eſſe ſortituꝫ. Non ergofortuitu putandū eſt per ſortem eueniſſe illi angeloegyptiorum gentem: alij idumeorum: alij moabitarum ⁊ ſimilia. Sed ibi etiam ſi ẜm numeꝝ angelorūdei diuiduntur gentes ſorte ſicut in hominibus diximus: quia dei iudiciū occultū ſors pandit in puplicū: talis ſors fuiſſe credēda ē: qua ꝓ merito ſuoquiſqꝫ illā vel illā gentē ſuſceꝑit. Nec per ſingulosqͥdē ꝙ ſine ſorte que dei iudicio diſpendit̉ euenireDicendū eſt vt aliꝰ talē vl̓ talē vitā a natiuitate ſortiat̉: vl̓ ꝙ boni angeli aſſint hominibꝰ ⁊ cōtrarij: vtille angelꝰ anime petri cuſtodiā ſortitꝰ ſit: alius pauli: alius cuiuſlibet īfantis de eccleſia. Nō eſt enimdubitandū dei iudicio que vl̓ illoꝝ dignitatē vl̓ aīnr̄e ad liqͥdū reſpicit qͣlitatē: cuiqꝫ noſtꝝ cuſtodiandari qͣdā ſorte myſtica xp̄i diſpēſatiōe directa.Puto etiā de his virtutibꝰ que mundi miniſteria ſuſceperunt: ꝙ non fortuitu illa virtus terre vel
tribus: verūtamen vna familia accipiebat maiorē ꝑteꝫ qͣꝫalia ẜm ꝙ cōtinebat pl̓es domos: ⁊ vna domus maioreꝫꝑtē qͣꝫ alia ẜm ꝙ ꝯtīebat pl̓acapita. ⁊ qͣꝫtū ad hͦ intelligit̉qd̓ allegatū eſt de libro Numeroꝝ. Pluribꝰ dabis maiorē: ⁊ paucioribꝰ minorē: nōāt qͣꝫtū ad ineqͣlitatē ſortiumſeu ꝑtiū q̄ aſſignabant̉ ſingulis tribubꝰ. a Iudas ſit īter. ſuis ⁊cͣ. erat enī in t̓minoauſtrali: ⁊ tribꝰ effraim in aquilonari: quia erant t̓ribusbellicoſiores ad ſuſtinēdū īpetū inimicoꝝ aduēientiū cōtra filioſ iſrl̓ ab extra: qꝛ nonpoterāt ſic ex alijs partibusintrare: eo ꝙ mare mēditerraneuꝫ claudit totū latus occidentale terre promiſſionis:⁊ iordanis fluuius latus orientale.h Cunqꝫ ſurrexiſſent. Hicponit̉ executio deſcriptiōis ⁊patet lr̄a ex p̄dictꝭ: qͣlit̓ āt licitū ſit vti ſortibꝰ dictū fuit.sͣ. vij. ca. ⁊ etiā Nu. xxiij.c Et aſcēdit ſors. Hic pōit̓re deſcripte aſſignatio: ⁊ primo tribui beniamin. ſcd̓o aliis ſex tribubꝰ. xix. cā. Circapͥmum pͥmo tribui beniamintmini aſſignant̉. ſcd̓o ciuitates nomīant̉: ibi: FuerūtqCirca pͥmū d̓r: Et aſcēdit ſopͥma. hͦ d̓r qꝛ hierl̓m ꝓ ꝑte ccidit in tribu beniamin: vt ꝑctū fuit. .sͣ. q̄ ē in altiori locqͣꝫ loca circūadiacētia: ſequtur: d Atqꝫ ꝑ. iu. lucā. Ecūt aliqͥ ꝙ ip̄a ē hierl̓m q̄ vcata ē luca ⁊ bethel: vt dictfuit Gen̄ .xxviij. ſꝫ hͦ non videt̉ verū: qꝛ. jͣ. eo. ca. vbi nominant̉ ciuitates ſortꝭ beniamin: bethel ⁊ hierl̓m diſtīctenōiant̉ alijs ī medio int̓poſitis. Itē h̓ īmediate an̄ fit mētio de bethauen: q̄ ē eadē cuꝫbethel. vt dictū ē. sͣ. viij. ca.⁊ ideo meliꝰ videt̉ ꝙ iſta bethel ⁊ luca eſt alia a hierl̓m:nec eſt incōueniēs ꝙ pluresciuitates eiſdē nomībꝰ nominent̉: qꝛ hͨ freq̄nt̓ reꝑit̉. Aduertēdū tn̄ ē ꝙ iſta bethel nōē de ſorte beniamī. ideo d̓r h̓:Pertrāſiēs iuxta lucā. nō īcludēs ip̄am. ideo Iudi. j. d̓ſorte ioſeph etiā d̓r. c Cōtra affricum: ſūtqꝫ exitus eiꝰin cariathbaal: qͥ vocat̉ chariathiarim. vētꝰ ē aqͥlonarꝭ.⁊ pōit̉ h̓ ꝓ ꝑte orb̓ ex qͣ flat ille ventus. f Iuxta latusiebuſei habitatorꝭ hieruſalēcuius vna pars cecidit in ſorte beniamin. g Et pertrāſit vſqꝫ ad tumulos qui ſunte regione aſcenſus adōmim.Hebrei dicunt: Vſqꝫ ad terminos ē regiōe aſceſuſ adommim: id eſt ſanguinū. Dicūtaliqui ꝙ erat ibi frequentialatronuꝫ qui exercebant homicidia.
B
C
d Filij