a dd̓ patre noſtro ⁊ dn̄o ih̓u xpōBenedictꝰ deus et pat̓ dn̄i noſtriih̓u xp̄i pat̓ miſericordiaꝝ ⁊ deuſtotius ꝯſolacōis qͥ ꝯſolat̉ noſ inomni tribulatiōe nr̄a: ut poſſimꝰ⁊ ip̄i ꝯſolai eos qͥ in omni preſſurā ſūt ꝑ exhortaconē quā exhortamur ⁊ ip̄i a deo. qm̄ ſicut abūdātpaſſiones xp̄i ī nob̓ ita ⁊ ꝑ criſtūabūdat conſolatio noſtra. Siueaut tribulamur ꝓ vra exhortacōne ⁊ ſalute: ſiue ꝯſolamur ꝓ vrāꝯſolacōne: ſiue exhortamur ꝓ veſtra exhortacōne q̄ oꝑat̉ tolerantiā earundē paſſionū quas ⁊ noſpatimur ut ſpes noſtra firma ſitꝓ vob̓: ſcientes qm̄ ſicut ſocij paſſionū eſtis: ſic eritis ⁊ ꝯſolacōisNō em̄ volumꝰ ignorare vos fratres de tribulatiōe nr̄a que factaē in aſia. qm̄ ſupra modū grauati ſumꝰ ſupra virtuteꝫ: ita ut tederet nos etiā viuere. Sed ip̄i in nobiſmetipſis rn̄ſum mortis habuimꝰ: ut nō ſimus fidentes in nob̓ſꝫ in deo qui ſuſcitat mortuos q̄ detātis ꝑiculis nos eripuit et eruitin que ſperamus qm̄ ⁊ adhuc eripiet adiuuantibꝰ ⁊ vob̓ in oracōne ꝓ nobis: ut ex multaꝝ ꝑſoniſfatieꝝ eiꝰ q̄ in nob̓ eſt donacōnisꝑ multos grātie agant̉ ꝓ nobis.Nā gloria noſtrͣ hec ē teſtimoniūꝯſcīe noſtre ꝙ in ſimplicitatē cordis ⁊ ſinceritate dei et nō in ſapiētiā carnali ſꝫ in gratiā dei ꝯuerſati ſumꝰ in hoc mūdo: abudantiusaūt ad vos. Nō em̄ alia ſcribimꝰvobis ꝙͣ que legiſtis et cognouiſtis. Spero āt ꝙ vſqꝫ in fine ꝯgnoſcetis ſicut ⁊ cognouiſtis nos exꝑ te. qꝛ gl̓ia vrā ſumꝰ ſicut et vosnoſtra in die dn̄i nr̄i iheſu xp̄i. Ethac cōfidentia volui prius veniread vos ut ſcd̓am grāꝫ haberētis⁊ ꝑ voſ trāſie̓ ī macedonā ⁊ iteꝝ amacedoma venire ad vos ⁊ a vobis deduci in iudeaꝫ. Cū gͦ hoc voluiſſeꝫ: nūquid leuitate vſus ſuꝫ.Aut que cogito ſcd̓m carne cogito ut ſit apud me eſt ⁊ nō. Fidelis aūt deus. qꝛ ſermo noſter quifuit apud vos: nō eſt in illo eſt ⁊nō. ſꝫ ē in illo eſt. dei em̄ filiꝰ iheſus criſtꝰ qͥ in vobis ꝑ nos predicatus eꝑ me ⁊ ſiluanuꝫ ⁊ thimotheū nō fuit in illo ē et nō. ſꝫ ī illofuit. Quotquot ei ꝓmiſſiones d̓iſūt: in illo ē. Ideo ⁊ ipſū amen deoad gloriā nrāmQui aūt ꝯfirmatnos vobiſcū in criſto ⁊ qui vnxitnos deꝰ ⁊ qͦ ſignauit nos ⁊ deditpignꝰ ſpūs in cordibꝰ nr̄is. Egoaut teſtē deū īuoco in am̄am meaꝙ ꝑcens vob̓ nō veni vltra corinthū nō qꝛ dn̄amur fidei vre. ſꝫ adiutores ſumus gaudij veſtri. Naꝫfide ſtatis. ¶ Capitulū. ij.Tatui āt hocipſū apud mene iteꝝ in triſtitia venire advos. Si eī ego ꝯtriſto vos ⁊ qͥs ē qͥme letificet niſi qͥ ꝯtriſtat̉ ex meEt hocipſū ſcripſi vob̓ ut nō cū venero triſtitiā ſuꝑ triſtitiā habeaꝫde quibꝰ oportuerat me gaudere:ꝯfidens in omnibꝰ vobis qꝛ mneūgaudiū ōmū veſtꝝ ē. Naꝫ ex multa tribulacōne ⁊ anguſtia cordisſcripſi vobis ꝑ multas lacrimasnon ut contriſtemimi. ſed ut ſciatis quaꝫ caritatē habeā abudantiꝰ in vobis. Si qͥs aūt ꝯtriſtauitme: non me contriſtauit. ſed exparte ut non onereꝫ omnes vos.