.136.¶ Incipit ꝓlogꝰ ī danielē ꝓph̓aꝫ.Anieleꝫ ꝓph̓am iuxͣſeptuagnitā īterpretes dn̄i ſaluatōis ecdeſie nō legūt. vtētes theodoconis editionē ⁊ hoc cur acciderit neſcio Siue em̄ qꝛ ẜmo chaldaicus ē et qͥbuſdā ꝓprietatibus a nr̄o eloqͥodiſcrepat noluerūt ſeptuagnitaīterp̄tes eaſdeꝫ līgue lineas ī tnͣſlacōne ẜuare ſiue ſb̓ noīe eoꝝ abalio neſcio quo nō ſatis chaldeālinguā ſciēte editꝰ ē liber ſiue aliud qͥd cae extiterit ignorās. hocvnū affirmare poſſuꝫ ꝙ multū averitate diſcordet ⁊ recto iudico repudiatꝰ ſit. Sciēdū qͥppe danielē maxime ⁊ heſdlraꝫ hebraicis qͥdeꝫ littei̓s ſꝫ chaldeo ſermōe ꝯſcriptos ⁊ vnā ihereme peīcope. īobqͦꝫ cūarabica lingua plurimā habere ſotietatē. Semqꝫ ⁊ ego adoleſcentulꝰ poſt qnͥtiliam ⁊ tulij lectōnem ac flores rethoricos cū me inlīgue huiꝰ pͥſtinū recluſiſſeꝫ ⁊ ml̓to fudoe̓ multoqꝫ tꝑe vix cepiſſeꝫanhelātia ſtridentiāqꝫ verba reſonae̓ ⁊ qͣſi ꝑ criptā ambulās. raꝝdeſuꝑ lumē aſpice̓ impegi nouiſſime ī danieleꝫ ⁊ tāto tedio affectꝰſū ut deſpacōne ſb̓ita oēm laborēvetere voluerim ꝯtēnere. Veꝝ adhortāte me quodā hebreo ⁊ illudin crebriꝰ ſua lingua ingerēte. labor iprobus om̄a vincit qui mͥ videbarſciolus int̓ eos cepi rurſuſdiſcipulꝰ eē chaldaicus. Et ut verū fatear vſqꝫ ad preſēteꝫ diē magis poſſuꝫ ẜmonē chaldaicū lege̓⁊ intellige̓ ꝙͣ ſonare. Hec idcircō¶ꝓplogꝫ ī Sanielērefero ut difficultatē vob̓ daniel̓on̄dereꝫ qͥ apud hebreos nec fuſāne habet hiſtoriā nec ymnū triūpueroꝝ nec belis dracoīſqꝫ fabulas qͣs nos qꝛ in toto orbe diſpſeſūt verū anpoſitō eaſqꝫ iugulāteſb̓iecimꝰ ne videremur apud īpei̓tos magnā ꝑte volumīs detrucaſſe. Audiui ego quēdā de p̄ceptoribꝰ iudeoꝝ cū fuſāne derideret hiſtoriaꝫ et a greco neſcio qͦ dicereteē ꝯfictā illud oppone̓ qd̓ origemqͦꝫ affricanus oppoſuit ethimologias has apothoy chynoy chyſe ⁊ apothoy prynoy pryſe de ſermōe greco deſcēdere. Cuiꝰ rei nosītelligentiā nr̄is hac poſſumꝰ dare ut vbigra dicamus ab arborerlice dixiſſe eū ilico pereas ⁊ a lētiſco in lentē te ꝯminuat angelꝰ velnō lente pereas. aut lentus ⁊ flexibilis ducaris ad mortē ſiue aliudqͥd ad arboris nomē ꝯueniēs. Deinde tātū fuiſſe ocij tribus pueīscauillabat̉ ut ī camino eſtuātis īcendij metro luderēt ⁊ ꝑ ordineꝫad laudē dei om̄a elemēta ꝓuocaret aūt qd̓ ima̓culū d̓ineqꝫ aſpia̓tionis inditiū vel dracōnē interfectū offa picis vel ſacerdotū belismachias dep̄hēſas q̄ magis prudentiā ſolertis viri ꝙ ꝓph̓ali eēntſpū p̄petrta. Cū vero ad abacucveniret ⁊ de iudea ī chaldeā raptūdiſcofoꝝ lectitaret q̄rebat exēplūvbi legiſſemꝰ in toto veteri teſtamēto queꝙͣ ſanctoꝝ gui volaſſecorꝑe ⁊ in pūcto hore tāta terraꝝſpatiā trāſiſſe. Cui cū quidā e nōſtris ſatis ad loquendū ꝓmptulus ezechielē adduxiſſet ī mediū⁊ dice̓t eū de chaldea ī iudeā fuiſſe