¶ Edue. iiij.C .348.⁊ carnem nō guſtabis ⁊ vinū nōbibes ſed ſolūmodo floe̓s. deprecare altiſſimū ſine intermiſſione⁊ veniaꝫ ⁊ loquar tecū. Et ꝓfectuſſum ſicut dixit mihi in capum qͦvocatur ardath ⁊ ſedi ibi in floribus. Et de herbis agri manducaui ⁊ facta eſt eſca earū mihi in ſaturitatē. Et factum ē poſt dies ſeptem ⁊ ego diſcūbebam ſupͣ fenuꝫ⁊ cor meum iterū turbabat̉ ſicut⁊ ante. Et aptum eſt os meum ⁊inchoaui dicere corā altiſſimo etdixi. O domīe te nobis oſtendēson̄ſus es patribus noſtris in deſertō qd̓ nō calcatur ⁊ infructuoſo quādo erant exeuntes de egipto ⁊ dicens dixiſti. Tu iſrahel audi me et ſeme iacob intende ẜmonibꝰ meis. Ecce em̄ ego ſemino invobis legem meaꝫ ⁊ faciet in vob̓fructum et glorificabimini ī eo ꝑſeculū. Naꝫ patres vr̄i accipiēteslegē non ſeruauerūt et legittimamea nō cuſtodier̄t ⁊ factꝰ eſt fructus legis nō parens. nec enī poterat qͦmā tuus erat nā qui acceperūt perierunt nō cuſtodientesqd̓ in eis ſeminatū fuerat. Et eccecōſuetudo eſt ut cū acceperit terraſemē vel nauem mare vel vas aliquod eſcām vel potum cū fueritexterminatū id in quo ſeminatūeſt vel in quod miſſum ē ſiml̓ idqd̓ ſemīatum vel miſſuꝫ ē vel queſuſcepta ſūt extermīantur ⁊ fuſcepta iam nō manēt apud nos. Sꝫnobis ſic nō factum eſt. Nos quidem qͦ legē accepimꝰ peccātes periuimꝰ ⁊ cor noſtrū quod ſuſcepiteam. nam lex nō perijt ſed permāſit in ſuo labore. Et cum loquererhec in corde meo reſpexi oculis meis ⁊ vidi mulierem ī dextea̓ parteEt ecce hec lugebat ⁊ plorabat cūvoce magna ⁊ aīmo dolebat valde ⁊ veſtimenta eius diſciſſa ⁊ cinis ſuꝑ caput eius Et dimiſi cogitatus in quibꝰ eram cogitans etcōuerſus ſum ad eaꝫ ⁊ dixi ei. Vtquid fles ⁊ quid doles amimo? Etdixit ad me. dimitte me dominemeus ut defleam me ⁊ adiciaꝫ dolorem quonā valde amara ſumanimo ⁊ humiliata ſū valde. Etdixi ei. Quid paſſa es. dic mihi.Et dixit ad me. Sterilis fui ego famula tua ⁊ nō peꝑi habens maritum annis triginta. Ego em̄ perſingulas horas ⁊ ꝑ ſingulos dies⁊ ānos triginta hos deprecor altiſſimū nocte ac die Et factum eſtpoſt triginta ānos exaudiuit medeus acillam tuam ⁊ vidit humilitatē meaꝫ ⁊ attēdit tribulacōnimee ⁊ dedit mihi filiū. Et iocūdata ſum ſuꝑ eum valde ego ⁊ virmeus ⁊ onēs ciues mei ⁊ honorificabamꝰ valde forteꝫ. Et nutriueum cū labore multo ⁊ factum eſtcum crruiſſet ⁊ veniſſet acciꝑe vxorē feci diem epuli. ¶ Ca. x.T factum eſt cū introiſſet filius meꝰ in thalamō ſuo cetidit ⁊ mortuꝰ eſt ⁊ euertimꝰ omnes lumina. Et ſurrexerūt omnesciues mei ad cōſolandum me etqͥeui vſqꝫ in alium diem vſqꝫ nōcte. Et factum eſt cū ones quieuiſſent ut me conſolarent̉ ut qͥeſcerem ⁊ ſurrexi nocte ⁊ fugi ⁊ veni ſicut vides in hoc campo et cogitoiam non reuerti in ciuitatē. ſꝫ hicꝯſiſtere ⁊ neqꝫ manducare neqꝫ