¶ Regū. pxij..139.Erātqꝫ duo filij cū archa federisdn̄i ofny ⁊ finees. Cūqꝫ veniſſꝫ archa federis dn̄i in caſtra. vocifea̓tꝰ ē ōnis iſrl̓ clamore grādi et ꝑſonuit t̓ra. Et audierūt philiſtijꝫvocē clamoris dixerūtqꝫ. Que naꝫē hec vox clamoris magni ī caſtrishebreoꝝ? Et cognouer̄t ꝙ archadn̄i veniſſet ī caſtra Timuerūtqꝫphiliſtijm dicētes. Venit deꝰ ī caſtra. Et ingeniuerūt dicētes. Venob̓. Non em̄ fuit tanta exultacōheri⁊ nudiuſtertiꝰ Ve nob̓. Quiſnos ſaluabit de manu deoꝝ ſb̓limiū iſtorū. Hij ſunt dij qͥ ꝑcuſſerūt egyptum om plaga in deẜtoConfortamini ⁊ eſtote viri philiſtijm ne ſeruiatis hebreis ſic̄ ⁊ illiſeruierūt nobis. Cōfortamī ⁊ bellate. Puguerūt ergo philiſtijm⁊ ceſus ē iſrl̓ ⁊ fugit vnuſquiſqꝫin tab̓naculū ſuū Et facta ē plagamag nimis ⁊ ceciderūt de iſrl̓ trigitamilia peditū ⁊ archa dei capta ē. duoqͦꝫ filij hely mortui ſuntofny ⁊ finees. Curres autē vir debeniamin ex acie venit in ſylo indie illa ciſſa veſte ⁊ conſꝑſus puluere caput. Cūqꝫ ille veniſſet helyſedebat ſuꝑ ſellaꝫ conͣ viam expectās. frat autē cor eiꝰ pauēs ꝓarcha dn̄i Vir autē ille poſtꝙͣ ingreſſus ē nūciauit vrbi et vlulauit oīs ciuitas. Et audiuit heli ſonitū clamoris dixitqꝫ. Quis ē hicſonitꝰ tumultꝰ huiꝰ? At ille feſtinauit ⁊ venit ⁊ nūciauit heli. Deli autē erat nonaginta ⁊ octo annoꝝ ⁊ oculi eiꝰ caligauerāt et videre non poterat. Et dixit ad heliEgo ſū qui veni de p̄lio ⁊ ego qͥ deacie fugi hodie. Cui ille ait. Quidactum ē fili ini. Reſpondēs auteꝫille qͥ nūciabat fugit inqͥt iſrl̓ coram philiſtijm ⁊ ruina magͣ fcāē in populo. Inſuꝑ ⁊ duo filij tuimortui ſunt ofny ⁊ finees ⁊ archah dei capta eſt. Cunqꝫ ille noīnaſſet archa dei cecidit de ſella retrorſum iuxͣ hoſtui ⁊ fractis ceruicibꝰmortuꝰ ē. Senex em̄ erat vir ⁊ grādeuꝰ ⁊ ipē iudicauit iſrl̓ quadr̄gīta annis. Nurꝰ aūt eius vxor finees pregnas erat vicināqꝫ partuiEt audito nutio ꝙ capta eſſet archa dei ⁊ mortuꝰ eſſꝫ ſocer ſuus ⁊vir ſuꝰ incuruauit ſe ⁊ pepit. Irruerant em̄ in ea dolores ſb̓iti. In ipſo aut momiēto mortis eiꝰ dixer̄tei qͥ ſtabant cir̄ eaꝫ. ne timeas qꝛfiliū peꝑiſti. Que nō rn̄dit eis neqꝫ animadu̓tit. Et vocauit pueꝝychabot dicēs. Trāſlata ē gloīadn̄i de iſrl̓ qꝛ capta ē archa dei. Etꝓ ſoce̓o ſuo ⁊ ꝓ viro ſuo aitᶜ Cnͣſlata ē gloīa ab iſrl̓ eo ꝙ capta eſſet archa dei. ¶ Ca. v.Hiliſtijm aūt tulerūt archādei ⁊ aſportauerūt eam a lapide adiutorij in azotū. Tulerūtqꝫ philiſtijm archā dei ⁊ intuler̄team in tēplo dagon et ſtatuerūteam iuxͣ dagon. Cūqꝫ ſurrexiſſentdiluculo azotij alte̓a die ecce dagon iacebat ꝓnus in terrā an̄ archā dn̄i. Et tulerūt dagon ⁊ reſtituerūt eum in locū ſuum Rurſūqꝫmane die alte̓a cōſurgentes iuenerūt dagon iacētem ſuꝑ faciemſuā in t̓ra corā archa diii Caputautē dagon ⁊ due palme manuum eius abſciſe erat ſuꝑ limienporro dagon ſolus trūcus remāſerat in loco ſuo. Propter hanc