¶ OGlo. ordi.¶ Deuteronomiū Ca. ¶ Nico. de lyra

Rofectiqꝫ in/ Ca. IIAp Ode venimꝰ in ſolitudinē ꝑq̨̄ ducit ad mare rubrū:ſicut mihi dixerat dn̄s: ⁊ circūiuibmus montē ſeir longo tꝑe. Dixitqꝫ dn̄s ad me: Sufficit vobis circūire montē iſtum: ite cōtra aquilonem: ⁊ populo pręcipe dicens:Tranſibitis ꝑ terminos fratruꝫ ᵍveſtroꝝ filiorū eſau qui habitātin ſeir: ⁊ timebūt vos: Uidete er­ ego diligenter ne moueamini cōtra eos. Neqꝫ enim dabo vobis sde terra eorum qͣꝫtum poteſt vnius pedis calcare veſtigiuꝫ: quiain poſſeſſionē eſau dedi montem ⁊ſeir. Cibos emetꝭ ab eis pecunia h⁊ comedetis: aquam emptā haurietis ⁊ bibetis. Dominus deustuus benedixit tibi in om̄i operemanuum tuaruꝫ: Nouit iter tuū 1quomodo tranſieris ſolitudineꝫ mhanc magnam per quadraginta nannos habitans tecū dominusdeꝰ tuus: ⁊ nihil tibi defuit: Cū­ 8F conſanguineos.qꝫ tranſiſſemus fratres nr̄os filios eſau qui habitabāt ī ſeir: per§ fratris iacob.viam campeſtreꝫ de helath: ⁊ deaſiongaber: venimus ad iter qd̓ducit in deſertuꝫ moab. Dixitqꝫdominus ad me: Nō pugnes cō atra moabitas: nec ineas adu̓ſuseos pręlium. Non enim dabo timoabitis.cbi quicqͣꝫ de terra eoꝝ: quia filijs ra I interpretatur ſuſcitauit: que nūc metropolis.loth tradidi ar in poſſeſſionem.5. ſ. terribiles.Emin primi fuerūt habitatoresseius populus magnꝰ et validus⁊ tā excelſus: vt de enachim ſtirF fortium. F monile collo ſublimi.pe quaſi gigantes crederētur: ⁊eſſent ſimiles filiorum enachim.Deniqꝫ moabite appellant eosemim. In ſeir aūt priꝰ habitauea ſ vel horrim. I horribiles enormitate corꝑis.runt hoͣrrei: qͥbus expulſis atqꝫdeletis habitauerunt filij eſau ſi v§ vel promiſſionis.cut fecit iſrael in terra poſſeſſionis ſuę quaꝫ dedit ei dominus.Surgentes ergo vt trāſiremustorrentē zareth venimus ad eū.Tempus autem quo ambulauidmus de cadeſb̓arne vſqꝫ ad tranſitum zareth trigintaocto anno-

Eob̓ .5. d

B

Allego.

C

Psͣ .113.

b b 4