Glo. ordi. Leuitici¶ Nico. de lyraCa. XXI
ſ quibꝰ ſepe filiū preficit ſacerdotalis dignitas.qͥs .i. ſuꝑ patre et matre ⁊ filio acfilia: fratre qͦꝫ et ſorore virgine q̨̄a §alienata .ſ. a domo ſacerdotis.nō eſt nūpta viro: ſed nec in pͥna cipe populi ſui cōtaminabit̉. Nō artur aliq pectꝰᵇfe ctionē ſapīe. c. F. i. nō ſcādalizēꝯlabtaꝫ b̓ xxginee carnale ex hͦ ſapīaꝫ debēt ſuradent cāput nec barbā: nęqꝫ carcaruauacꝰ In ſciſura ſapīa carnis ē iō de iudeimere entibꝰ ait Paulꝰ: videte cōciſioneꝫnibꝰ ſuis facient inciſurās. Sācti¶ Dn̄ Malachias: O ſacerdotes qui polluitisē meū: Et paulopoſt: offertꝭ ſuꝑ altare meūpanem pollutum.berūt d̓o ſuo: ⁊ non polluēt nomēeiꝰ. Incenſū enī dn̄i et panes deiʰaſ Synagogā de qͣ dicit Eſaias quō facta ē meretrix ciuitas fidelisſui offerūt: ⁊ iō ſctī erūt. Scortuꝫ vr⁊ vile ꝓſtibulū nō ducet vxoreꝫ:d nec eā q̄ repudiata ē a marito: qꝛcōſecratus ē deo ſuo: ⁊ panes ꝓpoſitionis offert. Sit gͦ ſanctꝰ: qꝛet ego ſctūs ſum dn̄s qͥ ſctīficohriſti.ynagogavos. Sacerdotꝭ filia ſi dep̄henſaʳ exͣfuerit ī ſtupro: ⁊ violauerit nomēs pr̄is ſui: flāmis exuret̉. Pontifex gI vnctꝰ p̄ ꝑticibus ſuis. a Nūciabo fratribꝰid ē ſacerdos maximꝰ int̓ fratresneis nomen tuum.a § chriſtianos: qͥ fecerit volūtatē pr̄is mei ille meus frater ⁊cͣ. Onxit te deꝰ di.o. l. p̄. c. t.ſuos: ſuꝑ cuiꝰ caput fuſū ē vnctioLxx. xp̄m oleū dicit ſcriptura .i. ip̄m xp̄m.nis oleū: ⁊ cuius manꝰ in ſacerdo5 Lxx. cōſūmate. ſ dn̄s regnauit decorē indutꝰhtio conſecratę ſunt: veſtituſqꝫ eſteſt indu. forti. ⁊cͣ. a § qꝛ lugētes detrahebant ſibi ornamenta.ſanctis veſtibus: caput ſuum nō ha 5ydari. Fornatū detrahendo. I qͥ mos erlugtibuF eccleſiā nō patiet̉ ſcindi ꝑ hereſediſcooꝑiet: veſtimēta nō ſcīdet:k ⁊ ad oēm mortuū nō īgredietur i
B
Mar. 14. e1. Cim̄. 6. b
2. Re. 13. dMat .16. ī.
Mat. 12. c.
Deu. 5. a
Gal̓. 3. 2
Lucꝭ. 10. e
BPsͣ. 109.Zach̓ .3. bIoh̓ .17. a
Mat .5. b
1. Coꝝ. 1ι. e
Eph̓. 2. a
Mala .1. d
1. Cim̄ 2. a
Eſa. 49. dOſee .2. a
Ezeh̓ .18. e