¶ Expoſitio Epiſtole ſancti Hieronymi

a quēs igͦrauit. Perdā inqͥt ſapīaꝫſapiētiū: ⁊ prudētiā prudētiū reb ꝓbabo. Uera ſapīa ꝑdit falſams ſapīaꝫ. Et quāqͣꝫ ſtulticia p̨̄dicaetiōis in cruce ſit: tn̄ paulus ſapiēttiā loquit̉ int̓ ꝑfectos. Sapiētiaꝫautē nō ſęculi huiꝰ: nec principiūiſtiꝰ ſęculi: qͥ deſtruunt̉: ſꝫ loquit̉g dei ſapiētiā in myſterio abſcōditā: quā p̨̄deſtinauit deus an̄ ſęcumͥ la. Dei ſapiētia chriſtꝰ eſt. Chriſtꝰnenī dei virtus ⁊ dei ſapiētia. Hęcſapientia ī myſterio abſcōdita ē:o de qua ⁊ noni pſalmi titulus pręnotat̉: Pro occultꝭ filij. In qͦ ſuntoēs theſauri ſapīę et ſcīę dei abpſcōditi. Et qͥ in myſterio abſcōditus erat: p̨̄deſtinatꝰ ē an̄ ſęcula: p̨̄q deſtinatꝰ aūt ⁊ p̨̄figuratꝰ ī lege ⁊r ꝓphetꝭ: Un̄ ⁊ ꝓph̓ę appellabant̉vidētes qꝛ videbant eū quē cęteri nō videbāt. Abraā vidit diemᵍeiꝰ ⁊ lętatus eſt. Aperiebant̉ cęliEzechieli: qui populo peccatorivclauſi erāt. Reuela inquit dauidoculos meos: ⁊ cōſiderabo miraybilia de lege tua. Lex enī ſpiritalis eſt: et reuelatione opus eſt vt3intelligat̉: ac reuelata facie dn̄i agloriā cōtemplemur. Liber ī apo dcalypſi ſeptē ſigillis ſignatꝰ oſtēditur: quē ſi dederis homini ſciē­ dti lr̄as vt legat reſpondebit tibi:Nō poſſuꝫ: Signatꝰ eſt enī. Quāeti hodie putant ſe noſſe lr̄as: te­ fnēt ſignatū libꝝ: nec aꝑire poſſūtniſi ille reſerauerit qͥ habet clauēdauid: qͥ aꝑit et nemo claudit: qͥclaudit ⁊ nemo aꝑit. In actibussapl̓oꝝ ſanctꝰ eunuchꝰ īmo vir (ſicenī eum ſcpͥtura cognominat) cū hlegeret eſaiā ꝓphetā: interroga­ itus a philippo: putaſne intelligꝭkq̨̄ legis: reſponditqꝫ. Quomodo 1poſſuꝫ niſi me aliquis docuerit:

Alij