⁊ dixi ſemꝑ errāt corde. Ip̄i auteꝫnō ꝯgnouerūt vias meas quibꝫiuraui in ira mea ſi introibunt inrequiē mea. Vidēte fratres ne forte ſit in aliquo veſtꝝ cor malū incredulitatis diſcedendi a deo viuoSed ad hortamini voſmetipos perſingulos dies donec hodie ꝯgnominatur: ut nō obdluret̉ quis exvob̓ fallatīa peccati. Participes eixp̄i effecti ſumꝰ. ſi tn̄ initiū ſubſtāti ē eiꝰ vſqꝫ ad fine firmū retineamus: dū dicit̉ hodie ſi voce eiꝰ audieritis nolite obdurare corda veſtra quēadmoduꝫ in illa exacerbacōne. Quidā em̄ audientes exacerbauerūt. ſꝫ non vniuerſi qͥ ꝓfecti ſūt ab egipto ꝑ moyſen Quibus aūt offenſus ē quādragitaannis. Nōne illis qͥ peccaueruntquoꝝ cadauera ꝓſtrata ſūt in deſerto. ?Quibꝰ aūt iurauit nō ītroire in requie ipſiꝰ: niſi illis qͥ increduli fuerūt. Et videmꝰ qꝛ non potuerūt introire in requie ipſius ꝓpter incredulitatē. ¶ Ca. iiij.Imeamus ergo ne forte reli¶ Acta pollicitacōne introeūdiin requie eiꝰ: exiſtimet̉ aliquiſ exnob̓ deeſſe. Etem et nob̓ nutiatū ēquemadmodū ⁊ ill̓. ſꝫ nō ꝓfuitill̓ ſermō auditus. nō admixtusfidei ex hijs que audierūt. Ingrediemur em̄ in requie qui credidimus quēadmodū dixit. Sicut iuraui in ira mea. ſi introibūt in reqͥem̄ meā. Et quidē oꝑibꝰ ab inſtitucōe mūdi ꝑfectis. dixit em̄ quodā loco de die ſeptima ſic. Et reqͥeuit deus die ſeptima ab oībꝰ operibꝰ ſuis. Et in iſto rurſū. Si introibūt ī reqͥem mea. Rm̄ gͦ ſuꝑeſt introire quoſdā in illā ⁊ hij quibꝰprioribꝫ ānuntiatū ē nō introier̄tꝓpter īcredulitatē. iterū terminatdie quēdā hodie in dauid dicēdopoſt tātū tꝑis ſicut ſuꝑͣ dictū ē. hodie ſi voce eiꝰ audiei̓tis nolite obdurare corda veſtra. Nā ſi eis iheſuſ reqͥeꝫ p̄ſtitiſſꝫ: nūꝙͣ de alia loq̄ret̉ poſt. hac die. Itaqꝫ relīquiturſabbatiſmꝰ ppl̓o dei. Qui em̄ īgreſſus eſt in requie eiꝰ: etiā ip̄e requieuit ab opibꝰ ſuis ſic̄ ⁊ a ſuis deꝰeſt ꝑ ſua veFeſtinemꝰ gͦ ingredi ī illaꝫ reqͥeꝫut ne inidipſū quis incidat incredulitatis exemplū. Vniꝰ ē em̄ ſermō dei ⁊ efficax ⁊ penetrabilior oīgladio ancipiti ⁊ ꝑtingens vſqꝫad diuiſionē aīe ac ſpūs. comꝑagūqͦꝫ ac medullaꝝ et diſcretor codclj. de quogitacōnū ⁊ intentionū cordis. Etnō eſt vlla creatura inuiſibilis inꝯſpectū eiꝰ. oīa aūt nuda ⁊ aptaſunt ocul̓ eiꝰ ad que nob̓ ſermo.Hn̄tes gͦ pontifice magnū qui penetrauit celoſ ih̓m filiū dei. teneamꝰ ſpei noſtre ꝯfeſſione Non em̄habemꝰ pontificeꝫ qui n̄ poſſit cōpati infirmitatibꝰ noſtris. tēptatu aūt ꝑ oīa ꝓ ſimilitudīe abſqꝫpeccato. Adeamꝰ gͦ cū fidutia adthronū gratie eiꝰ: ut miſei̓cordiaꝯſequamur ⁊ grām inueniamꝰ īauxilio oportuno. ¶ Ca. v.Anis nāqꝫ potifex ex hominibꝰ aſſumptus ꝓ hoībusꝯſtituit̉ in hijs que ſūt ad deū: utoffea̓t dona ⁊ ſacrifitia ꝓ peccatisQui cōdolere poſſit hijs qui ignorant ⁊ errat. qm̄ ⁊ ip̄e circūdatuſē infirmitate et ꝓpterea debet quēadmodum pro populo: ita etiam⁊ ꝓ ſemetipſo offerre ꝓ peccatis.
Einzelbild herunterladen
verfügbare Breiten