ſpūalia ꝯparātes. Am̉al̓ aūt hōnō ꝑcipit ea q̄ ſūt ſpūs dei. Stulticiā em̄ ē illi ⁊ nō pōt ītelligere. q̄aſpūalit̓ examnat̉. Spual̓ autē iudicat oīa ⁊ ip̄e a nemine iudicat̉ſicut ſcriptū ē. Quis em̄ ꝯgnouitſēſū dn̄i: aut qͥs īſtruxit eū? Nosaūt ſenſū xp̄i hēmꝰ. ¶ Ca. iij.T ego frēs nōpa vob̓ loq̄ qͣſi ſpūalibꝰ. ſꝫ q carnalibꝰ. Tanꝙͣ ꝑuul̓ ī xp̄o lac vob̓ potū dedi: nō eſcā. Nōdū ei poteratiſſꝫ nec nūc quidē poteſtis. Adhucem̄ carnales eſtis. Cū em̄ fuerit īter vos zelꝰ ⁊ ꝯtētio: nōne carnales eſtis ⁊ ſcd̓m hoīeꝫ ābulatis.Cū em̄ qͥs dicat ego quidē ſū pauli. aliꝰ āt ego appollo: nōne hoīeseſtis: Quid igit̉ ē appollo. cQuidvero paulꝰ. Miniſtri eiꝰ cui credidiſtis. Et vnicuiqꝫ ſicut dn̄s dedit.Ego plātaui. appollo rigauit. ſꝫ deus incremētuꝫ dedit. Itaqꝫ neqꝫ qͥplātat ē aliqͥd neqꝫ qͥ rigat. ſꝫ qͥ mncrementū dat deꝰ. Qui plātat aūt⁊ qͥ rigat vnū ſūt. Vnuſquiſqꝫ ātppriā mercedē accipiet ẜm ſuū laborē. dei em̄ ſumꝰ adiutores. deiagricultua̓ eſtiſ. d̓i edificacō eſtiſScd̓m graꝫ dei q̄ data ē mͥ ut ſapiens architectꝰ fūdamētū poſui.aliꝰ aūt ſupedificat. vnuſquiſqꝫaūt videat qͦ mō ſuꝑedificet Fundamiētū eī aliud nemo pōt ponere pret̓ id qd̓ poſitū ē: qd̓ ē xp̄s iheſus. Si qͥs at ſuꝑedificat ſuꝑͣ fundamiētū hoc auꝝ argētuꝫ lapideſp̄tioſos ligna fenū ſtipulaꝫ: vniuſcuiuſqꝫ opꝰ maīfeſtū erit. Siesem̄ dn̄i declarabit. qꝛ in igne reuelabit̉ ⁊ vniu̓ſcuiuſqꝫ opꝰ qͣle ſit ignis ꝓbabit. Si cuiꝰ opꝰ maſeritqd̓ ſuꝑedificauit: mercedē accipiet. Si cuiꝰ opus arſerit detrimentu patiet̉. ip̄e aūt ſaluꝰ erit: ſic tn̄quaſi ꝑ ignē. Neſcitis qꝛ tēplū d̓ieſtis ⁊ ſpūs dei habitat in vob̓?Si quis aūt templū dei violauei̓tdiſꝑdet illū deus. Templū em̄ deiſanctū ē: qd̓ eſtis vos. Nemo ſe ſeducāt. Si quis videt̉ int̓ vos ſapiens eē ī hoc ſeculo: ſtultus fiat utſit ſapīes. Sapiētia em̄ huiꝰ mūdi ſtulticiā eſt apud deū. Scriptūeſt em̄. Cōprehendā ſapiētes inaſtutia eoꝝ. Et iterū. deus nouitcogitacōnes ſapientiū: qm̄ vaneſūt. Nemo itaqꝫ gloriet̉ in hominibꝰ. Oīa em̄ vra ſunt: ſiue pauluſſiue appollo ſiue cephaſ ſiue mūSꝰ Rūc vita ſiue mors ſiue pn̄tiaſiue futurā. Oīa em̄ vrā ſunt. vosaūt xp̄i. xp̄s aūt dei. ¶ Ca. iiij.Ic noſ exiſtimet hō ut minibeatis in xſtros xp̄i et diſpēſatores miſteioꝝ dei. Hīc iā querit̉ int̓ diſpēſatores: ut fidel̓ quis inueniaturMihi aūt ꝓ mimimo e ut a vobisiudicer aūt ab humano die. Sedneqꝫ meip̄m iudico. Nihil em̄ mihi ꝯſciꝰ ſū. ſꝫ nō in hoc iuſtificatꝰſuꝫ. Qui aūt iudicat me: dn̄s eſt.Itaqꝫ nolite an̄ tempꝰ iudicare:quoāduſqꝫ veniat dn̄s qͥ ⁊ illuminabit abſcōdita tenebraꝝ ⁊ maaut ad vosnifeſtabit ꝯſilia cordiū ⁊ tūc lauſerit vnicuiqꝫ a deo. Hec autē frēstnͣſfigua̓ui ī me ⁊ appolloꝓpt̓ vosut ī vobis diſcatis ne ſuprͣ ꝙ ſcriptu eſt vnus adu̓ſus alteꝝ infletur pro alio. Quis enim te diſcernit.? Quid autem habes qd̓ nonaccepiſti. Si autem accepiſti: qͥdgloriaris quaſi non acceperis.