Nos em̄ ꝓpter noſmetipōs hec patimur peccates in deū noſtꝝ ⁊ diḡanimiracōne facta ſūt in nob̓ Tuautē ne exiſtimes tibi īpune futurū ꝙ ꝯtra deū pugnae̓ temptaueris. Supra modū autē mat̓ mirabilis et bonoꝝ memoria digna q̄pereuntes ſepteꝫ filios ſub vniuſdiei tēꝑe cōſpitiens bono aīo ferebāt ꝓpt̓ ſpem quā in deū habebatſingulos autē illoꝝ hortabat̉ voce patria fortit̉ repleta ſapientia⁊ feminee cogitacōi maſculinumaīm inferes dixit ad eos. Neſcioqualit̓ in vtero meo apparuiſtis.Neqꝫ ei ego ſpm̄ ⁊ aīaꝫ donaui vobis ⁊ vitaꝫ ⁊ ſinguloꝝ mēbra nōego ip̄a cōpegi. Sedem mūdi creator qui formauit hoīs natiuitateꝫqͥqꝫ omniū inuenit originē ⁊ ſpmn̄vob̓ iteꝝ cū miſericordia reddet ⁊vitā ſicut nūc voſmetipos deſpicitis ꝓpt̓ leges eiꝰ. Antiochꝰ auteꝫꝯtēm ſe arbitratꝰ ſil̓ ⁊ exprobrātis voce deſpecta cū adhuc adoleſcētior ſuꝑeēt: nonſolū verb̓ hortabat̉ ſꝫ ⁊ cū iiramēto affirmabatdiuitē ſe ⁊ beatū factuꝝ ⁊ tranſſatū a patrijs legibus amicū habituꝝ ⁊ res neceſſarias ei prebituꝝSed ad hec cū adoleſcēs nequaꝙͣīclinae̓t̉ vouit rex mrēꝫ ⁊ ſuādebatei ut adoleſcēti fieret in ſalutē. Cūaūt multis eaꝫ verb̓ eēt hortatusꝓmiſit ſuaſuraꝫ ſe filio ſuo. Itaqꝫindīata ad illū irridēs crudeleꝫ tyrannū ait patria voce. Fili mi miſerere mei que te ī vtero nouē mēſibꝰ portaui ⁊ lac triennio dedi etalui ⁊ in etateꝫ iſtam perduxi. Deto nate ut aſpitias ad celum ⁊ terram ⁊ ad omnia que in eis ſunt ⁊intelligaˢ quia ex nihilo fecit illadeus ⁊ hōmiiū genus: ita fiet utnō timeas carnificem iſtum. ſꝫ dignus fratribꝰ tuis effectus ſuſcipe morteꝫ ut in illa miſeracōne cūfratribus tuis te recipia. Cuꝫ hecilla adhuc diceret ait adoleſcens.Quem ſuſtinetis. Non obedio pcepto regis. ſꝫ precepto legis quedata eſt nobis ꝑ moyſen. Tu vero qui inuentor omnis malitie factus es ī hebreos nō effugies manum dei. Nos enim ꝓ peccatis nōſtris hec patimur. Et ſi nobis ꝓpt̓increpationem ⁊ correpcōeꝫ dn̄sdeꝰ noſter modicū iratuſ ē. ſꝫ iteꝝrecōciliabit̉ ẜuis ſuis. Tu at o ſcēleſte ⁊ ōniuꝫ hoīm flagicōſiſſimenoli fruſtra extollivanis ſpebuſin ẜuos eiꝰ inflāmatus. Nōdū eīomnipotentis dei ⁊ omnia inſpitinō paucas holentis iuditiū effugiſti. Nam frēsmei modico nūc dolore ſuſtētatoſub teſtamento eterne vite effectiſūt. tu vero iuditio dei iuſtas ſuꝑbie tue penas exolues. Ego aūt ſicut ⁊ fratres mei anima ⁊ corpuſmeū trādo ꝓ patrijs legibꝰ inuocans deū maturius geti noſtre ꝓpitiū fieri. teqꝫ cum tormētis ⁊ verberibuſ confiteri ꝙ ip̄e eſt deus ſolus. In me vero ⁊ in fratribꝫ meiſdeſinet omnipotentiſ ira que ſuꝑomne genꝰ noſtꝝ iuſte ſuperdūcta eſt Tūc rex accenſus ira ī hūcſuꝑ oēs crudeliꝰ deſeuit: indigneferens ſe deriſū Et hic itaqꝫ mūdꝰobijt ꝑ omnia in dn̄o confidens.Nouiſſime auteꝫ poſt filios ⁊ mater conſumpta eſt. Igitur de ſacrificijs ⁊ denimijs crudelitatibꝰ ſafis dictū eſt. ¶ Capitulū. viij.
Einzelbild herunterladen
verfügbare Breiten