filiorum tuorum ⁊ ego Scd̓m ml̓titudinē eorū ſic peccauerūt mihigloriā eoꝝ ī ignominiā ꝯmutaboPeccata ppl̓i mei ꝯmedēt ⁊ ad īiqͥtatē eoꝝ ſubleuabūt aīas eoꝝ Eterit ſicut ppl̓us ſic ſacerdos. Et viſitabo ſuꝑ eū vias eius ⁊ cogitationes eiꝰ reddā ei. Et ꝯmedēt ⁊ nōſaturabunt̉. Fornicati ſūt ⁊ n̄ ceſſauerūt: qm̄ dn̄m reliquer̄t ī nōcuſtodiēdo. Fornicacō ⁊ vinuꝫ eteb̓etas auferūt cor. Populꝰ meꝰī ligno ſuo īterrogauit et baculꝰeius annūciauit ei. Spūs em̄ fornicacōnuꝫ decepit eos ⁊ fornicatiſūt a deo ſuo. Suꝑ capita mōtiuꝫſacrificabāt et ſuꝑ colles accendebāt thimīamia ſubtꝰ quercū ⁊ populū ⁊ therebintuꝫ. qꝛ boͣ ea̓t vnibra eiꝰ. Id fornicabūt̉ filie vr̄e ⁊ſpōſe vr̄e adulte̓ er̄t. Nō viſitaboſuꝑ filias vrāſ cū fuerit fornicate⁊ ſuꝑ ſpōſas vr̄as cū adulterauerint: qm̄ ip̄i cū meretricibꝰ verſabant̓ ⁊ cū effeminatiſ ſac̓ficabāt.Et ppl̓s nō ītelligens vapulabitSi fornicaris tu iſrl̓: non delinqͥtſaltē iudā Et nolite īgredi in galgala ⁊ ne aſcēderitis ī bethauenneqꝫ iuraueritis viuit dn̄s. Quoniā ſicut vacca laſciuiēs declīauitiſrl̓. Nūc paſcet eos dn̄s: qͣſi agnū ī latitudīe. Particeps ydoloꝝeffrāim: dimitte eū. Separatū eſtcōuiuiū eoꝝ: fornicacōe fornicatiſūt: dilexer̄t afferre igͦminā ꝓtectores eius Ligauit eū ſpūs ī alisſuis ⁊ ꝯfundent̓ a ſacrificijs ſuis.Vdite hoc ſac̓do ¶ Ca. v.tes ⁊ attēdite domꝰ iſraheladomꝰ regis auſcultate. qꝛ vob̓ iudiciū eſt. Quoniā laqueus factieſtis ſpeculacōni ⁊ ſic̄ rethe expāſum ſubter thabor ⁊ victīas declinaſtis in ꝓfūdū Et ego eruditoroīm eoꝝ Ego ſcio effraim ⁊ iſrl̓ n̄ē abſcōditꝰ a me. Quia nūc fornicatꝰ ē effraim: ꝯtaminatꝰ ē iſrl̓.Nō dabūt cogitacōes ſuas vt cōuertant̓ ad deū ſuū. qꝛ ſpūs fornicacōnui medio eoꝝ et dn̄m n̄ ꝯgnouerūt Et rn̄debit arrogātia iſrl̓ī facie eiꝰ ⁊ iſrl̓ ⁊ efframm ruent īiniqͥtate ſua. Ruet etiaꝫ iudas cūeis. In gregibꝰ ſuis et ī armētisſuis vadēt ad querēdū dn̄ꝫ et nōīuenient. Ablatꝰ ē ab eis. In dn̄op̄uaricati ſūt. qꝛ filios alienos genuerūt. Nūc deuorabit eos mēſiscū pr̄ibꝰ ſuis Clāgīte buccīa ī gabaa: tuba in rama. Vlulate in bethauē: poſt tergū tuū beniamī. Efcordotū ī vſafraim ī deſolacōe ei̓t. Indie correptiōis ī t̓bubꝰ iſrl̓ on̄di fidē Factimo iſtl̓ vidiſſūt pͥncipeſ iuda qͣi aſſumētes terminū: ſuꝑ eos effūdā qͣi aqͣm̄ irāmea. Calūmā patiens ē effraī fractus iudicō. qm̄ cepit abire pꝰ ſordem. Et ego qͣſi tinea ephraim etqͣſi putredo domui iuda. Et viditep̄hraim lāguorē ſuū ⁊ iudas vinculū ſuū. Et abijt effraim ad aſſur⁊ miſit ad rege vltorē. Et ipſe nōpoterit ſanare vos nec ſoluere podidibꝰ fuisterit a vob̓ vinculū. Quonā egoqͣſi leena effraim et quaſi catulꝰleōis domūi iuda. Ego ego capiā⁊ vadā: tollam ⁊ non eſt qͥ eruatVadens reuertar ad locū ineumdonec deficiatiſ ⁊ q̄ratiſ faciē meāN tribulacōne ¶ Ca. vi.ſua mane cōſurgēt ad me. Veīte⁊ reu̓tamur ad dn̄ꝫ qꝛ ip̄e cepit etſanabit nōſ ꝑcutiēt ⁊ cua̓bit noſ