Incipit ꝓlogꝰ ī danielē ꝓph̓aꝫ.Anieleꝫ ꝓph̓am iuxͣſeptuaginta īterpretes dn̄i ſaluatōīs ec¶DVeceſie nō legūt. vtētes theodoconis editione ⁊ hoc cur acciderit neſcio Siue em̄ qꝛ ẜmo chaldaicus ē et q̄buſdā ꝓprietatibus a nr̄o eloqͥodiſcrepāt noluerūt ſeptuagintaīterp̄tes eaſdeꝫ līgue lineas ī tnͣſlacōne ẜuare ſiue ſb̓ noīe eoꝝ abalio neſcio qūo nō ſatis chaldeālinguā ſciēte editꝰ ē liber ſiue aliud qͥd cae extiterit ignorās. hocvnū affirmare poſſuꝫ ꝙ multū averitate diſcordet ⁊ recto iudicō repudiatꝰ ſit. Sciēdū qͥppe danielē maxime ⁊ heſdraꝫ hebraicis qͥdeꝫ littei̓s ſꝫ chaldeo ſermōe ꝯſcriptos ⁊ vniā iherene peī̓cope. iobqͦꝫ cūarabica lingua plurimā habere ſotiētatē. dennqꝫ ⁊ ego adoleſcentulꝰ poſt qn̓tiliam ⁊ tulij lectōnem ac flores rethoricos cū me inlīgue huiꝰ pͥſtinū recluſiſſeꝫ ⁊ ml̓to fudoe̓ multoqꝫ tꝑe vix cepiſſeꝫanhelātia ſtridentiāqꝫ verba reſonae̓ ⁊ qͣſi ꝑ cripta ambulās. raꝝdeſuꝑ lumē aſpice̓ impegi nouiſſime ī danieleꝫ ⁊ tāto tedio affectꝰſū ut deſꝑacōne ſb̓ita oēm laborēvetere voluerim ꝯtēnere. Veꝝ adhortate me quodā hebreo ⁊ illudin crebriꝰ ſua lingua ingerēte. labor ip̄robus oma vnicit qui in videbar ſciolus int̓ eos cepi rurſuſdiſcipulꝰ eē chaldaicus. Et ut verū fatear vſqꝫ ad preſēteꝫ diē magis poſſuꝫ ẜmonē chaldaicū lege̓⁊ intellige̓ ꝙͣ ſonare. Hec idcircoDanelrefero ut difficultatē vob̓ daniel̓on̄dereꝫ qͥ apud hebreos nec fuſāne habet hiſtoriā nec ymnū triūpueroꝝ nec belis dracoīſqꝫ fabulas qͣs nos qꝛ in toto orbe diſꝑſeſūt verū anpoſito eaſqꝫ iugulāteſb̓iecimꝰ ne videremur apud īpei̓tos magnā ꝑtē volumīs detrūcaſſe. Audiui ego quēdā de p̄ceptoribꝰ iudeoꝝ cū fuſāne derideret hiſtoriaꝫ et a greco neſcio qͥ dicereteē ꝯfictā illud oppone̓ qd̓ origeniqͦꝫ affricanus oppoſuit ethimologias has apothoy chynoy chyſe ⁊ apothoy prynoy pryſe de ſermōe greco deſcēdere. Cuiꝰ rei nosītelligentiā nr̄is hāc poſſumꝰ dare ut v̓bigra dicamus ab arboreilice dixiſſe eū ilico pereas ⁊ a lētiſco in lentē te ꝯminuat angelꝰ velnō lente pereas. aut lentus ⁊ flexibilis ducaris ad mortē ſiue aliudqͥd ad arboris nomē ꝯueniēs. Deinde tātū fuiſſe ocij tribus pueīscauillabat̉ ut ī camino eſtuātis īcendij mētro luderēt ⁊ ꝑ ordineꝫad laudē dei om̄ā elemēta ꝓuocarēt aūt qd̓ mia̓culū d̓ineqꝫ aſpia̓tionis inditiū vel dracōne interfectū offa picis vel ſacerdotū belismachīas dep̄hēſas q̄ magis prudentia ſolertis viri ꝙͣ ꝓph̓ali eēntſpū ꝑpetr̄ta. Cū vero ad abacucveniret ⁊ de iudea ī chaldea raptūdiſcofoꝝ lectitaret q̄rebāt exēplūvbi legiſſemꝰ in toto veteri teſtamēto quēꝙͣ ſanctoꝝ gͣii volaſſecorꝑe ⁊ in pūcto hore tāta terraꝝſpatiā trāſiſſe. Cui cū quidā e noſtris ſatis ad loquendū ꝓmptulus ezechielē adduxiſſet ī mediū⁊ dice̓t eū de chaldeā ī iudeā fuiſſe