rn̄diſti mihi de eis. Et dixit mihi.Tu que tua ſunt tecū cōadoleſcētia nō potes ꝯgnoſce̓. Et qūo poterit vas tuū capere altiſſim viaꝫ⁊ iā exteriꝰ corrupto ſeculo intelligere corrupcōeꝫ euidētem in faciemea. Et dixi illi. Melius erat nosnō eſſe ꝙ adhuc viuētes viuerein impietātibꝰ ⁊ pati et nō intelligere de qua re. Et rn̄dit ad me ⁊ dixit. Proficiſcenſ ꝓfectꝰ ſū ad ſiluālignoꝝ capi ⁊ cōgitauerūt cogitacōem ⁊ dixerūt. Venite ⁊ eamus⁊ faciamꝰ ad mare bellum ut recedat corā nobis et faciamꝰ nobisalias ſiluas Et ſimilit̓ fluctꝰ maiſ⁊ ipſi cogitauerūt cogitacōem etdixerūt. Venite aſcendētes debellemꝰ ſiluas capi ut ⁊ ibi conſūmemꝰ nobiſmetipſis aliā regionemEt factꝰ eſt cogitatus ſilue in vanū. Venit enī ignis ⁊ ꝯſūpſit eā.Similiter ⁊ cogitatus fluctuū maris. Stetit enī arena ⁊ prohibuiteos. Si enī eſſes iudex hoꝝ queminciperes iuſtificare aūt quē ꝯdēnare. Et rn̄di ⁊ dixi. Vtiqꝫ vnamcogitacōem cogitauer̄t. Terra eīdata ē ſilue ⁊ mari locus portarefluctꝰ ſuos. Et rn̄dit ad me ⁊ dixitBene tu iudlicaſti. Et qͣre non indicaſti tibimetipſi. uēadmod̓em̄ terrā ſilue data ē ⁊ mare fluctibus ſuis: ſic qui ſuꝑ terrā inhabitant q̄ ſūt ſuꝑ terrā intelligere ſolūmodo pn̄t et qui ſuꝑ celos q̄ ſuper altitudinē celorū. Et rn̄di ⁊ dixi. deprecor te dn̄e ut mihi deturſenſus intelligēdi. Nō em̄ volui īterrogare de ſuꝑioribꝰ tuis. ſed dehijs q̄ ꝑtranſeūt ꝑ nos quotidieꝓpter qͥd iſrl̓ datus ī obprobriūgētibus quē dilexiſti populū datus eſt tribubꝰ impijs ⁊ lex pr̄mnoſtrorū in interitu deducta ē: etdiſpoſicōes ſcripte nuſqͣ ſūt ⁊ pertranſiuimꝰ de ſeculo ut locuſte etvita noſtra ſtupor ⁊ pauor ⁊ necdigni ſumꝰ miſericordiā cōſequi.Sed quid faciet nomini ſuo qd̓ īuocatū eſt ſuꝑ nos. Et de hijs interrogaui ⁊ rn̄dit ad me ⁊ dixit.peicatarSi fueris plurimuꝫ ſcrutatus: frelt vſponequent̓ ima̓beris Quoniā feſtinaſq interifeſtinat ſeculū ꝑtrāſire ⁊ non cayleuerienopit portare que in futuris tꝑibushue pocautiuſtis repromiſſa ſūt: quoniā plenū iniuſticia ē ſeculū hoc ⁊ īfirmipartum inꝰpuſt domietatibꝰ. De quibꝰ autē interrogasfemno: pmptuatia ardicam. Seminatū ē enim malū ettrici aſſimilanecdū venit deſtructō ipſiꝰ. Si eremin illa feſtinat qgo non inuerſū fuerit qd̓ ſeminatum ē ⁊ diſceſſerit locus vbi ſemigere neceſſitatē patufeſtinat vddeꝝ ea qunatu eſt malū: nō veniet vbi ſeminatu ē bonū. Quoniā gramē ſemita funt. Ab imuo qabitur anis mali ſeminatū ē in corde adāre et vſponab inicio ⁊ quātū impietatis gn̓auit vſqꝫ nūc et generat vſqꝫ cumciam ante ocuiIceſiveniat area. Eſtima autē apud tegramen mali ſeminis quātū fructū impietatis generauit: quādoſecate fuerint ſpice quaꝝ non eſtniumerus: ꝙ magnaꝫ aream incipient facere. Et rūdi ⁊ dixi. Quō ⁊quando hec.? Quare modici ⁊ mali anni noſtri. Et reſpōdit ad me⁊ dixit mihi. Non feſtines tu ſuꝑaltiſſimū Tu ei feſtinas inanitereē ſuꝑ ipſū. Nā exceſſus tuꝰ muliˢNōne de hijs int̓rogauer̄t aīe iuſtoꝝ ī ꝓmptuarijs ſuis dicētes vſqꝫ qͦ ſpero ſic ⁊ qn̄ veniet fructusaree mercedis nr̄e.? Et rn̄dit ad eaiheremiel archangelus et dixit.olia