Druckschrift 
Biblia latina
Entstehung
Seite
XLVIIIv
Einzelbild herunterladen
 

Ocutuſqꝫ ē dn̄s ad moyſendicēs. Vade ⁊ deſcēdede locoiſto: tū ⁊ ppl̓s tuꝰ quē eduxiſti det̓ra egipti ī terrā quā iuraui abrahaꝫ. yſaac ⁊ iacob dicens ſeminituo dabo eam ⁊ mittā p̄curſoremtui angelū: ut eitiaꝫ chananeū etamorreū ⁊ etheū ⁊ phereſeū ⁊ eueum ⁊ iebuſeū ⁊ in tres in terrā fluentē lacte ⁊ melle. Nō eī aſcendātecuꝫ. qꝛ ppl̓us dure ceruicis es neforte diſꝑdā te in via. Audienſqꝫppl̓us ſermonē hūc peſſimū luxit⁊ nullꝰ ex more indutus eſt cultuſuo. Sixitqꝫ dn̄s ad moyſē. Loq̄re filijs iſrl̓. Populus dure ceruicis es ſemel aſcendā in medio tui⁊ delebo te. Iā nūc depone ornatuꝫtuū: ut ſciā qͥd fatiā tibi. depoſuerūt gͦ filij iſrahel ornatū ſuū a mōte oreb. Moyſes qͦꝫ tollens tab̓naculuꝫ: tetendit extra caſtra ꝓcul.vocauitqꝫ nomē eiꝰ tabernaculūfederis Et oīs ppl̓us qui habebataliqua queſtionē egrediebat̉ adtabernaculuꝫ federis extra caſtra.Cūqꝫ egrederet̉ moyſes ad tabernaculū ſurgebat vniu̓ſa plebs ⁊ſtabat vnuſquiſqꝫ ī oſtio papiliōis ſui. aſpitiebātqꝫ tergū moyſi donec īgrederet̉ tentoriū Ingreſſo aūt illo tab̓naculū fedei̓s: deſcēdebat columna nub̓ ⁊ ſtabat adoſtiū. loquebat̓qꝫ dn̄s cū moyſecernētibꝰ vniu̓ſis ꝙ colūna nub̓ſtae̓t ad oſtiū tab̓naculi. Stabātqꝫ ip̄i ⁊ adorabāt ꝑ fores tabernaculoꝝ ſuoꝝ. Loq̄bat̉ aūt dn̄s admoyſē fatie ad fatiē ſicut ſolet loqͥ hō ad amicū ſuū. Cūqꝫ ille reu̓teret̉ ī caſtrͣ: miniſter eiꝰ ioſue filiꝰnun puer non recedebat de tabernaculo. dixit aūt moyſes ad dominū. Precipis ut educam ppl̓miſtū ⁊ nō indicas mͥ quē miſſuruſſis mecū. p̄ſertī cū dixeris noui teex noīe ⁊ inueniſti grām corā meSi gͦ inueni grām in cōſpectu tuoon̄de mihi fatiē tuaꝫ ut ſciam̄ te ⁊inueniā gratiaꝫ an̄ oculos tuos.Reſpice ppl̓m tuū gentē hanc. dixitqꝫ dn̄s. Faties mea p̄cedet te etrequieꝫ dabo tibi. Et ait moyſes.Si non tuipſe p̄cedas ne educasnos de loco iſto. In quo em̄ ſcirepoterimꝰ ego ⁊ ppl̓us tuꝰ inueniſſe nos grām in ꝯſpectu tuo. nͥ ambulauels nobiſcū: ut gl̓ificemurab oībꝫ ppl̓is qͥ habitant ſuꝑ terrā. ? ixit aūt dn̄s ad moyſen. Etverbū iſtud qd̓ locutꝰ es fatiamInueniſti em̄ grām corā me et teip̄m noui ex noīe. Qui ait. Vn̄demͥ gl̓iā tuā. Rn̄dit ego on̄daꝫ oēbonū tibi ⁊ voͣbor in noīe dn̄i corādea miſerebor cui voluero ⁊ clemēſero in queꝫ mͥ placuerit. Rurſūqꝫait. Nō poteris videre fatiē meaꝫ.Nō em̄ videbit me homo ⁊ viuetEt iteꝝ. Ecce inqͦt eſt locus apudme ⁊ ſtabis ſupra petrā Cūqꝫ trāſibit gloria mea ponā te ī foramine petre ⁊ ꝓtegaꝫ dexterā mea donec trāſeam. Tollamqꝫ manummeam ⁊ videb̓ poſteriora mea. fatiem autem meam videre non poteris. Capitulū. xxxiiij.Cdeinceps preſcide ait tibiduas tabulas lapideas inſtar prioꝝ ⁊ ſcribam ſuꝑ eas verba que habuerunt tabule quasfregiſti. Eſto ꝑatus mane ut aſcēdas ſtatim in montem ſynai. ſtabiſqꝫ mecum ſuper verticē montiſ