ad Ep̄m pro abſolucōne. qꝛ ad illud nō tenet̉ſꝫ ſufficit ſibi illa abſolutio. ¶ Nota ꝙ ſi taliseſſet vſurariꝰ publicus non pōt talis admittiad ꝯfeſſioēm. nec ad aliqͣ ſacramēta nͥ factaprius caucōne de reſtitucōe vſuraꝝ vel ꝓmiſſionē ab he̓dibus de hmōi. In caſu quo amiſiſſet ipē loquelā vel vſū rōnis poſt ſigna cōtricōnis ẜm formā iuris que hētur de vſu. c. quanꝙͣli. vi. Hijs ꝑactis infirmo non eſt iniūgendapnīa cū non poſſit face̓. ſed innoteſcenda vtd̓r. 2ª . q. A. declarādo ſic. talē tibi darē pm̄aꝫſi eſſes ſanus. ꝙͣuis debe̓s face̓ multo maiorēẜm regulā iuris et ecc̄ie. Sed quia nō potesmodo. cū eris ſanus hoc vel illud facies. vel venias ad me. ⁊ tūc dabo tibi. Iſtud tn̄ vltimūnō vid̓r ſecuꝝ eo ꝙ raro reuertant̉ hmōi propnīa. Sed dicat ſibi. ſi aliter deus diſpōſueritde te. dimittas tātum ꝓ aīa tua ⁊ pro pnīa aliquid. Poteſt etiā iniūgi amicis ⁊ conſagͣneisaliqͥd in pnīa ſi vtriqꝫ acceptāt. ⁊ ſi crediturꝙ ꝓ eo ſatīſfaciēs eēt ī ſtatu grē. Suꝑ oīa bn̄etiā auiſaudus eſt ut ſi debet aliqͥd alicui. velrōe maleficij vel ꝯtractus vel depoſiti vel alit̓declaret bene. ut nō diſcedat cū alieno. ne ineternū damnetur. Et de reſtitutiōibus ad piascauſas ⁊ legatis pro aīa ſua. ita diſpouat vtcogant̉ cito executoe̓s expedire. ⁊ nō ꝓlōgaē̓