Alleuiātes etiā circūſtantias aliqn̄ ut dic̄. pe.in. 4. bonū eſt dice̓. p̄cipue qn̄ poſſet oriti ſcandalū in mente auditoris ex taciturnitate eiusdicit aūt Tho. in quadā Eplā. ꝙ circūſtantieque trahūt pcc̄m ad aliud genus. de ncc̄itateſunt cōfitende. ⁊ dicūtur ille que habēt ſpecialem repugnantiā ad aliqd̓ preceptorū diuinelegis. Sicut furtū ſimplicit̓ repugnat huic p̄cepto. Non furtū facies. Si vero fiat furtū inloco ſacro ex circūſtancia illius loci habet repugnantiā ad illud p̄ceptum quod eſt de veneracōne ſacrorum. et ſic addit̉ noua ſpeciespeccati et ſic de alijs. Et in fine dicit ꝙ illudquod dicitur circūſtantias non trahētes peccatum in aliud genus peccati. non eſſe de ncc̄itate confitēdas non eſt referendū ad numerū quem aliquis cōfitetur ſi pōt quia non eſtvnum ſed multa. ¶ Scias etiā. 4. diſcerne̓ inter leprā et leprama. inter vnū pccm̄ ⁊ aliudquo ad numerū ne facias de centum vel millepeccatis vnā leprā videlicꝫ non interrogandode numero ſeu quot vicibꝫ ꝯmiſit aliquod mortale. de quo confitetur. Et ſi dicit ꝓpter multītudinē iteracōnis ſe non recordari non eſt ſubito dimittendū. ſed inſiſtendū quāto temꝑeſtetit in illo vicio. et ꝙͣ frequēter iterabat infra illud tꝑus utputa quociens in menſe vel